دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

اخبار خون‌شناسی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

دکتر کاترین پادوک
ترجمة هامیک رادیان

لخته‌های خونی که به حملة قلبی و سکتة مغزی می‌انجامند یکی از علل اصلی مرگ در سراسر جهان محسوب می‌شوند. هدف اصلی در پزشکی اورژانس در چنین مواردی حل کردن لخته‌های خون و برگرداندن جریان خون در رگ‌های آسیب دیده با حداکثر سرعت و ایمنی ممکن است. یک نیاز مهم همانا وجود داروهایی است که لخته‌های خونی را بدون آسیب رساندن به رگ‌های سالم هدف گرفته و حل کنند. اکنون یک مطالعة جدید تشریح می‌کند که چگونه نانوذرات مغناطیسی که برای حل کردن لخته‌ها، آنزیم‌های حلال لخته در مسیر مشخص عرضه می‌کنند، می‌توانند راه حلی مناسب برای مشکل مزبور به دست دهند.

محققان دانشگاه ITMO و بیمارستان مارینسکی در سنت پطرزبورگ روسیه گزارش می‌دهند که آنها چگونه نوع جدید داروی حل کردن لخته‌های خونی را توسعه داده و آزمایش کرده‌اند.
آنها توضیح می‌دهند که چگونه داروی آنزیم – بنیان دارای کنترل مغناطیسی برای تزریق داخل وریدی و حل کردن لخته‌های خون 4000 بار مؤثرتر از داروهای رایج است.
محققان عنوان می‌کنند که یافته‌های آنها نه فقط راه داروهای حل کردن لخته‌های خون را نشان می‌دهد بلکه همچنین دوز داروی مصرفی را کاهش داده و بنابراین از تعداد زیادی عوارض جانبی پیشگیری می‌کند.
وقتی لختة خون یا ترومبوز ظاهر می‌شود، این لخته راه جریان یافتن خون در رگ آسیب دیده را سد کرده و مانع رسیدن اکسیژن و مواد غذایی حیاتی به بافت محاصره شده می‌شود. اگر لخته طی چند ساعت از بین نرود، بافت مزبور خواهد مرد.
در هر حال، حتی اگر مشکل لخته به سرعت برطرف شود، ریسک عوارض جانبی به جای خود باقی است، زیرا داروهای آنزیم – بنیان کنونی بر تمام سیستم گردش خون تأثیر می‌گذارند و نه فقط خود لخته.
محققان می‌نویسند که به طور متوسط در کشورهای توسعه یافته درمان حل لختة خون به صورت مؤثر در 15٪ موارد صورت می‌گیرد. در روسیه این میزان بسیار کمتر و نزدیک 2٪ است. مردمی که بخت کافی برای برخورداری از پروسیچر درمانی یارشان نباشد با احتمال مرگ یا ناتوانی مواجه هستند.

داروهای حلال لختة کنونی مانند پتک عمل می‌‌کنند
از آنجا که داروهای حلال لختة کنونی شامل آنزیم‌هایی هستند که به لخته یورش می‌برد، وقتی به داخل بدن تزریق می‌شوند، سیستم ایمنی بدن به آنها حمله‌ور می‌شود و به سرعت میزان تأثیر آنها را کاهش می‌دهد. برای غلبه بر این معضل، داروها در دوزهای ویرانگر داده می‌شوند به این امید که حداقل مقداری از دارو پیش از اینکه تأثیر خود را از دست بدهد به لخته برسد.
نویسندة همکار مقاله ایوان دودانوف / Ivan Dudanov، رییس مرکز بخش قلب و عروق بیمارستان مارینسکی می‌گوید: "این کار مثل استفاده از پتک برای شکستن یک فندق است. برای تغییر این وضعیت ما تصمیم گرفتیم روشی از عرضة هدفمند دارو را توسعه دهیم که به ما اجازه می‌دهد به میزان قابل توجهی دوز دارو را کاهش دهیم و مطمئن شویم که تأثیر دارویی روی لخته متمرکز می‌شود."
یک جنبة مهم چهارچوب مغناطیسی مواد ساخته شده توسط این محققان این است که آنزیم حلال لخته را از حملة خون محفوظ نگه می‌دارد.
محققان می‌نویسند که آنها نخستین کسانی نیستند که استفاده از یک مادة کمپوزیت را برای حمل آنزیم‌های حلال لخته‌های خونی پیشنهاد می‌دهند. در هر حال، اغلب راه‌حل‌های دیگر بر اساس روش آهسته‌رهش عمل می‌کنند که مآلاً پتانسیل خود را از دست می‌دهد.

حل کردن لخته‌ها 4000 بار بهتر از داروهای آنزیمی رایج
در مطالعة خود، محققان نشان می‌دهند که چگونه مواد آنها به روش متفاوتی عمل می‌کنند – آنزیم حلال لخته شسته نمی‌شود و پتانسیل خود را در زمانی طولانی‌تر حفظ می‌کند.
نویسندگان نتیجه می‌گیرند که کمپوزیت جدید آنها "فعالیت ترومبولیتیک خوبی نشان می‌دهد" و می‌افزایند:
"در اینجا ما برای نخستین بار از تولید مادة کمپوزیتی مغناطیسی ترومبولیتیکی گزارش می‌دهیم که رفتار مقید و عملکرد طولانی مدت دارد."
نویسندة اول مقاله، آندری دروژدوف / Andrey Drozdov محقق مواد و تکنولوژی‌های پیشرفته در دانشگاه ITMO می‌گوید:
"نرخ حل کردن لخته‌ها توسط داروی جدید 4000 بار بیشتر است."
او و تیمش می‌گویند که مادة تولید شده توسط آنها می‌تواند برای انسان ایمن باشد زیرا شامل ترکیباتی است که هم‌اکنون برای تزریق داخل وریدی مورد تأیید قرار گرفته‌اند.
آنها عنوان می‌کنند که مادة مزبور همچنین ممکن است نقشی در پیشگیری از ایجاد لخته داشته باشد – می‌تواند در جریان خون گردش کرده و به ملایمت رگ‌های خونی را تمیز کند. می‌تواند برای مدتی طولانی در جریان خون فعال باقی بماند و هنگامی که عمرش پایان می‌یابد به طور طبیعی از کلیه عبور کرده و مثل هر متابولیت دیگری دفع شود.
تیم تحقیق اکنون در حال برنامه‌ریزی برای انجام مطالعات پیشابالینی سیستم ترومبولیتیک جدید در پستانداران هستند./

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

آیا در مورد ریسک‌های گوارشی آسپیرین مبالغه شده است؟

یک مطالعة تازه عنوان می‌کند که به نظر می‌رسد این دیدگاه که آسپیرین ریسک خونریزی در دستگاه گوارش را بالا می‌برد اغراق‌آمیز است. مطالعه چنین درمی‌یابد که اگرچه دوز تجویزی اندک آسپیرین برای پیشگیری از بی

عود آسم با تزریق آنتی‎بادی کاهش یافت

نتایج دو آزمون نشان می‎دهد که تزریق‎های یک درمان بالقوه جدید - بنرالیزوماب - در یک دورة یک ساله، بسامد (تناوب) حملات آسم را در افراد مبتلاء به شدیدترین نوع این بیماری کاهش داده است. علایم تشدید آسم (ح