دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

اخبار روان‌پزشکی / روان‌شناسی / روانکاوی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• تیم نیومن
• ترجمه نادر اکبری

یک تحقیق اخیر یا استفاده از یک طرح آزمایشی 125 ساله به بررسی توهمات می‌پردازد. دانشمندان می‎خواستند بدانند چرا بسیاری از مردم دچار اوهام شنیداری هستند اما فقط برخی از آنها این موضوع را مخل تلقی می‎کنند.
تعدادی از اختلالات روان‌شناختی مثل اسکیزوفرنی با توهمات همراهند. اغلب اوقات این اوهام شنیداری‌اند – به این معنی که به شکل اصوات یا صداها بروز می‎کنند – و بدون تردید می‎توانند برای فرد دچار آنها آزاردهنده باشند. به هر جهت، این فقط مردم دچار ناخوشی‌های روان‌پریشانه نیستند که صداهایی می‎شوند؛ برای مثال، در افراد مدعی نهان‎بینی، این اصوات با خوشامد روبرو می‎شوند.
اگرچه مکانیسم‎های دقیق پشت توهمات درک نشده است، برخی نظریات در تلاش برای توضیح آنها وجود دارد. بعضی روان‌شناسان بر این باورند که در این مورد انتظارات نقش بزرگی بازی می‎کنند: وقتی ارتباطی قوی میان یک ورودی حسی مشخص و تجربه وجود دارد، اگر ورودی حسی با تجربۀ آن همراه نباشد، می‎تواند محرک ادراک تجربه باشد.
همچنان که آلبرت پاورز / Albert Powers، مدرس روان‌پزشکی بالینی توضیح می‎دهد، "اوهام ممکن است از عدم تعادل میان انتظارات ما در مورد محیطمان و اطلاعاتی که از حس‏های خود می‎گیریم نشأت گیرند."

افشاء توهمات
تیمی از دانشمندان به رهبری دانشگاه ییل در نیو هیون، بر آن شدند تا این نظریه را به صورت دقیق مورد بررسی قرار دهند. آنها می‏خواستند به درک بهتری از توهمات شنیداری دست یابند و عواملی را که باعث می‎شوند که این توهمات برای برخی نگران کننده و برای دیگران تجربه‎ای خوشایند باشند، مشخص کنند.
برای مثال، در مطالعات اولیه، تیم تحقیق ییل پی برد که اوهام شنیداری توصیف شده توسط خود اشخاص مدعی داشتن قدرت نهان‌بینی شبیه به توهمات شنیداری افراد دچار اسکیزوفرنی است. تفاوت اساسی در نوع تجربۀ این توهمات است: نهان‎بین‎ها به این باور گرایش دارند که اوهام شنیداری خود را به عنوان تجارب مثبت تلقی کنند.
محققان آزمایش حاضر را بر روی چهار گروه انجام دادند: صداشنونده‎ها (روان‎پریش و غیر روان‎پریش)، و صدانشنونده‌ها (روان‌پریش و غیر روان‌پریش). صداشنونده‎های غیر روان‎پریش شامل نهان‎بین‎ها هم بود، که مردمان مدعی داشتن توانایی شنیدن صداهایی از جهان معنوی یا روحانی هستند.
یافته‎های مطالعه در نشریۀ ساینس / Science منتشر شده است. برای انجام آزمایش محققان از اقدامی که در سال 1890 میلادی در دانشگاه ییل طراحی شد استفاده کردند. نمونه‌ها در معرض یک محرک بصری (یک صفحۀ شطرنجی) و همزمان یک تون شنیداری قرار گرفتند. برای همزمان کردن اقدام با امکانات دنیای مدرن، نمونه‎ها همزمان تحت اسکن مغزی قرار گرفتند. حجم صدای پخش شده متفاوت بود و گاهی از اوقات اصلاً پخش نمی‎شد.
از نمونه‎ها خواسته شد تا در صورت شنیدن صدا تکمه‎ای را فشار دهند. و با فشردن تکمه به مدت طولانی‎تر آنها می‏توانستند گواهی دهند که چقدر از آنچه شنیده بودند مطمئن هستند.
به مرور بر اثر انتظارات، افراد در هنگام دیدن صفحۀ شطرنجی خبر از شنیدن صدا می‎دادند، حتی اگر اصلاً صدایی در کار نمی‎بود.
افراد هر چهار گروه تسلیم توهمات شدند، اما اثرات مزبور در گروه دچار صداشنوی بسیار بیشتر بود. به علاوه، در مورد آنها احتمال اینکه در شرایط عدم وجود صدا خبر از شنیدن صدا دهند، بیشتر بود.
در اواخر آزمون، محققان نمونه‎ها را با درصد بیشتری از آزمون‎های فاقد صدا مواجه کردند. پژوهشگران پی بردند که بیماران دچار ناخوشی‌های روانی، چه در گروه صداشنونده‎ها و چه غیر آن، کمتر محتمل است که این تغییر در روند آزمایش را احساس کنند. در مقابل افراد فاقد ناخوشی‌های روانی سرعت بیشتری در انطباق انتظارات و باورهای خود در این ارتباط نشان می‌دادند.

اسکن‎های مغزی در طول توهمات
در طول مدت انجام آزمون‎ها، و در زمان تحریک مصنوعی مغز، توجه مشخصی به ناحیه‎ای از مغز که به عنوان ایجادگر توهمات شنیداری شناخته می‌شود، صورت گرفت. نشان داده شد وقتی که افراد خبر از شنیدن صدا می‎دهند حال آنکه صدایی در کار نیست، این بخش از مغز روشن می‎شود، که تأیید می‎کند این درکی واقعی از چیزی است که وجود خارجی ندارد: توهم!
محققان همچنین از مدلسازی کامپیوتری رفتار نمونه‎ها استفاده کردند، که نشان داد صداشنونده‎ها قویاً باور دارند که سررشته‌های بصری با صدا مرتبط است و اینکه اینها "باورهای از پیش موجود موجد توهمات شنیداری هستند."
مدلسازی کامپیوتری این مکان را به محققان داد که مردم دچار روان‎پریشی را از افراد غیر مبتلا به این مشکل متمایز کنند. آنها پی بردند که برای افراد دچار روان‌پریشی پذیرش اینکه آنها صدایی نشنیده‎اند دشوار است، و نواحی مغزی مرتبط به سایکوز در آنها در حالت تحریک بسر می‎برد.
تیم تحقیق امیدوار است که یافته‎های آنها بتواند به طراحی روشی عینی برای تشخص افراد نیازمند درمان و افراد بی‎نیاز از درمان کمک کند.

در همین زمینه خواندن مطالب لینک‎های زیر در وبسایت مهرین - اخبار سلامت قابل توصیه است:

چگونه مغز اطلاعات ذهن ناخودآگاه را به تفکر آگاهانه تبدیل می‎کند؟

و:
آیا توهمات شنیداری باعث نگرانی است؟ بستگی دارد!

 

Source:
'Hearing voices' and the role of expectation
By Tim Newman
Published: Fri 11 Aug 2017 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

THC جزء روان‌گردان اصلی حشیش (ماری جوانا) است که مسؤول اثرات دگرگون کنندة ذهن این مادة مخدر محسوب می‌شود، اما ساز و کار دقیق انجام این کار توسط آن تاکنون ناشناخته بوده است. حال، محققان قطعات پراکندة م

دویدن حافظه را بهبود می‌بخشد

شماری از مطالعات عنوان کرده‌اند که ورزش می‌تواند عملکرد شناختی را تقویت کند، اما مکانیسم بنیانی این ارتباط ناشناخته مانده است. اکنون پژوهش تازه‌ای بر این موضوع روشنی می‌افکند که چگونه دویدن می‌تواند ح