دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

اخبار هورمون‌شناسی
تغییر اندازه و نوع قلم متن


• آنا ساندویو
• ترجمة محمدقاسم رافعی

با تلاش روزافزون مردان بالای 40 سال برای اجتناب از اثرات تغییرات هورمونی، تجویز درمان جایگزینی تستوسترون به شکل چشمگیری در طول دهة گذشته افزایش یافته است. در هر حال، برخی محققان در مورد خطرات این نوع درمان هشدار داده‌اند. یک تحقیق جدید عنوان می‌کند که درمان مزبور می‌تواند خطرات جدی لخته شدن خون را افزایش دهد.
برای مقابله با اثرات منفی پیری، بسیاری از مردان به درمان جایگزینی هورمون اندروژن روی می‌آورند که معمولاً به شکل تستوسترون انجام می‌شود.
تستوسترون هورمونی است که مسؤول ایجاد صفات مردانه محسوب می‌شود و در طول دوران بلوغ توسعه پیدا می‌کند. میزان تستوسترون همپای بالا رفتن سن به صورت طبیعی کاهش می‌یابد.
پس از سن 40 سالگی بسیاری از مردان با تشخیص هیپوگونادیسم / hypogonadism روبه‌رو می‌شوند، وضعیتی که در آن بدن دیگر قادر به تولید مقدار کافی تستوسترون نیست. در نتیجه، بسیاری از مردان علایمی مشابه با علایم دوران پس از یائسگی در زنان را تجربه می‌کنند.
تستوسترون اغلب اوقات در هیپوگونادیسم تجویز می‌شود، زیرا این هورمون می‌تواند سبب قدرت عضلانی و بهبود توان جنسی شود. با افزایش تعداد مردان خواهان انجام این درمان، مطالعات نشان می‌دهند که شمار تجویز درمان با تستوسترون در طول دهة اول قرن بیست و یکم تقریباً سه برابر شده است.
اما در این میان نقاط مبهمی هم وجود دارد. در ژوئن 2014، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) با مشارکت بهداشت کانادا – اعلام کرد که فرآورده‌های تستوسترون نیازمند هشداری در مورد ریسک ایجاد لخته‌های خون یا ترومبوآمبولی وریدی (VTE) است.

ارزیابی ریسک VTE در درمان تستوسترون
تیمی از پژوهشگران بین‌المللی – به رهبری کارلوس مارتینز / Carlos Martinez از انستیتو اپیدمیولوژی، آمار و انفورماتیک GmbH در فرانکفورت آلمان – تصمیم گرفت تا با تمرکز بر زمان‌بندی ریسک در مورد خطر VTE مرتبط به درمان با تستوسترون در مردان به تحقیق بپردازد.
مطالعه – که در BMJ منتشر شده است – داده‌های مربوط به 2.22 میلیون مرد را که در پایگاه داده‌های تحقیقات بالینی بریتانیا در فاصلة ژانویة 2001 تا می 2013 ثبت شده بود، گردآوری کرد.
از این تعداد تیم تحقیق به بررسی 19215 مورد VTE تأیید شده – شامل ترومبوز وریدی و آمبولی ریوی – و 909530 نمونه‌های گروه کنترل در همان گروه سنی پرداخت.
محققان سه گروه اصلی را شناسایی کردند: درمان در حال حاضر، درمان در ایام اخیر – اما نه زمان حاضر – و عدم انجام درمان در طول دو سال اخیر.
مدت درمان اخیر به دو گروه کمتر یا بیشتر از 6 ماه تقسیم شد.

کاربران تستوسترون 63 درصد بیشتر در معرض خطر VTE قرار دارند
پس از تنظیم مطالعه برای بیماری‌های همراه و دیگر عوامل تأثیرگذار، محققان نسبت نرخ VTE مرتبط با درمان تستوسترون در حال حاضر را برآورد کردند و با گروه عدم انجام درمان مورد مقایسه قرار دادند.
محققان در 6 ماه اول درمان تستوسترون، افزایشی به میزان 63 درصد در ریسک VTE مشاهده کردند. این رقم معادل افزایشی در تعداد VTE بالاتر از نرخ پایه 15.8 در 10000 سال فرد است.
ریسک مزبور پس از 6 ماه اول و پس از قطع درمان به شکل قابل ملاحظه‌ای کاهش پیدا کرد.
بر مبنای نظر محققان، مطالعة مزبور نیاز به تحقیق بیشتر در مورد افزایش موقت خطر VTE را برجسته می‌کند.
"مطالعة ما یک افزایش انتقالی را در مورد خطر ترومبوآمبولی نشان می‌دهد که در طول 3 تا 6 ماه اول به اوج خود می‌رسد و سپس به تدریج کاهش می‌یابد. شکست در تحقیق زمان‌بندی ترومبوآمبولی در پیوند با مدت استفاده از تسوسترون می‌تواند نتیجة همپوشانی پیوند انتقالی موجود باشد."
در هر حال نویسندگان تأکید دارند که به نظر می‌رسد ریسک‌ها موقت و به صورت مطلق بسیار اندک است.
مارتینز و تیمش همچنین محدودیت‌های مطالعة خود را یادآور می‌شوند. بر مبنای ساختار مشاهده‌ای مطالعة آنها، محققان نمی‌توانند هیچ نوع جمع‌بندی در مورد رابطة علت و معلولی ارتباط میان VTE و خطر درمان با تستوسترون ارائه دهند./

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

سرطان گلو - انواع، علل، درمان، و پیشگیری

چرا قهوه می‌تواند باعث طول عمر ‌شود؟

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.