دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

اخبار ژنتیک
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• آنا ساندویو
• ترجمة محمدقاسم رافعی
زنان به شکل روزافزون به این انتخاب می‌رسند که در سنین بالاتر صاحب فرزند شوند. در دهة 1970 میلادی، متوسط سنی که در آن زنان تصمیم به داشتن فرزند می‌گرفتند، 24 سال بود، حال آنکه در سال 2012 این رقم به 29 سال رسید.
تعداد رو به افزایشی از زنان نیز به این انتخاب می‌رسند که اصلاً صاحب فرزند نشوند. در میانة دهة 1970 ده درصد زنان آمریکایی در سنین 40 تا 44 سال هرگز بچة بیولوژیکی نداشتند. در سال 2005 این مورد به 20 درصد افزایش یافت و در سال 2015 به 15 درصد کاهش پیدا کرد.
در کشورهای صنعتی هم مرد و هم زن به این انتخاب می‌رسند که در سنین بالاتر صاحب فرزند شوند، که این باعث پایین آمدن تعداد فرزندانی که می‌توانند داشته باشند و نیز قدرت باروری آنها می‌شود.
هم سن مرد و هم سن زن عوامل مهی در توانایی باروری هستند. در سن چهل سالگی شانس زن برای باردار شدن تا 50 درصد کاهش پیدا می‌کند.
قدرت باروری مرد پس از چهل سالگی به شکل قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌یابد و ریسک از دست دادن بارداری (سقط جنین) برای زنانی که شریک جنسی دارای سن بالاتر از 45 سال دارند دو بار بیشتر از آنهایی است که شرکاء جنسی آنها در دهة 20 زندگی قرار دارند.
همچنان که تعداد مردمی که از اساس فرزندداری را به بوتة فراموشی می‌سپارند، رو به افزایش می‌رود، محققان در عوامل فرهنگی و اقتصادی اجتماعی دخیل در این انتخاب‌ها به موشکافی می‌پردازند.
در هر حال تا به امروز هیچ تحقیق قابل ملاحظه‌ای در مورد عوامل ژنتیک یا بیولوژیک تأثیرگذار بر این روند انجام نشده است. یک مطالعة جدید این هدف را دنبال می‌کند که شکاف مورد اشاره در تحقیقات را با بررسی چگونگی تأثیر DNA بر رفتار باروری ما پر کند.

ارتباط ژنتیک با انتخاب‌های باروی
مطالعه به بررسی کل ژنوم انسانی پرداخت تا ببیند که آیا ارتباطی میان تنوع ژنتیکی ما که ما را به اشخاص خاص خود تبدیل می‌کند، سن ما و نخستین فرزند و تعداد فرزندان متولد شده وجود دارد.
برای اولین بار، محققان به شناسایی بخش‌هایی از DNA پرداختند که نه فقط بر سنی که والدین تصمیم به داشتن فرزند می‌گیرند تأثیر می‌گذارد، بلکه بر مجموع فرزندانی که ما تصمیم می‌گیریم در طول زندگی داشته باشیم مؤثرند.
تحقیق شامل متاآنالیز 62 مطالعة انجام شده بود. در مجموع محققان اطلاعات مربوط به بیش از 600000 زن و مرد را گردآوری کردند. آنها 238064 مرد و زن را برای بررسی سنی که صاحب اولین فرزند خود شده بودند زیر ذره‌بین قرار دادند، و 330000 زن و مرد را برای تعداد فرزندانی که در طول زندگی صاحب شده بودند.
آنها همچنین داده‌های 250 جامعه‌شناس، بیولوژیست و ژنتیسین را از مؤسسات سراسر جهان گردآوری کردند.
مطالعه توسط نیکولا باربان / Nicola Barban از دپارتمان جامعه‌شناسی و کالج نافیلد در دانشگاه آکسفورد در انگلیس رهبری شد، و نتایج مطالعه در نشریة نیچر ژنتیک / Nature Genetics منتشر شده‌اند.
محققان 12 ناحیة کدگذاری DNA را یافتند که با سنی که ما صاحب اولین فرزند خود می‌شویم و مجموع بچه‌هایی که به دنیا می‌آوریم مرتبط هستند.
واریانت‌های این نواحی مرتبط می‌توانند به پیش‌بینی حدود یک درصد زمانی که در آن مردان و زنان صاحب اولین فرزند می‌شوند کمک کنند. آنها همچنین می‌توانند 0.2 درصد تغییرپذیری را در تعداد بچه‌هایی که ما تصمیم داریم داشته باشیم پیش‌بینی کنند.
نویسندة نخست مطالعه نیکولا باربان می‌گوید: "ژن‌های ما رفتار ما را تعیین نمی‌کنند، اما برای اولین بار، ما بخش‌هایی از کُدگذاری DNA را شناسایی کرده‌ایم که بر رفتار ما مؤثرند. این گام کوچک دیگری در فهم این پازل پیچیدة بسیار بزرگ است."

مطالعه 24 ژن را به سن اولین تولد مرتبط می‌کند
با مطالعة این 12 ناحیه و عملکرد آنها، محققان توانستند 24 ژن را شناسایی کنند که در مورد زمان تصمیم‌گیری ما برای داشتن اولین فرزند نقشی بازی می‌کنند. برخی از این ژن‌ها هم‌اکنون با ناباروری مرتبط شده‌اند.
داده‌ها ممکن است بسیار کوچک به نظر بیایند، اما همچنان که محققان اشاره می‌کنند، توانایی پیش‌بینی 1 درصد رفتار باروری در انسان آنقدر مهم هست که برای خبرگان بهداشت باروری مفید باشد.
مطالعه مشخص می‌کند که این واریانت‌های DNA همچنین با دیگر مشخصات رشد جنسی نظیر سنی که در آن دختران عادت ماهانه می‌شوند، صدای پسران جوان تغییر می‌کند، یا زنان به آغاز یائسگی می‌رسند، مرتبط است.
تجزیه و تحلیل انجام شده نشان داد که بر مبنای واریانت‌های DNA خود، زنانی که شروع عادت ماهانه و آغاز یائسگی در آنها به تأخیر می‌افتد همچنین بیشتر احتمال دارد که داشتن فرزند را به تأخیر بیندازند.
محققان نشان می‌دهند که در کنار عوامل فرهنگی و اجتماعی، همچنین یک بنیان بیولوژیک برای انتخاب‌های باروری در ما وجود دارد.
نویسندة رهبر مطالعه پروفسور ملیندا میلز / Melinda Mills می‌گوید:
"برای نخستین بار حالا ما می‌دانیم که کجا باید سطوح مرتبط به رفتارهای باروری DNA را بیابیم. ... یک روز ممکن است این امکان وجود داشته باشد که ما این اطلاعات را به شکلی به کار ببریم که دکترها بتوانند به این پرسش مهم پاسخ دهند: ‘تو تا کی می‌توانی منتظر بمانی؟’ آن هم بر اساس واریانت‌های DNA! در هر حال در چشم‌انداز قرار دادن این موضوع مهم است، که داشتن بچه هنوز قویاً بستگی به بسیاری از عوامل اجتماعی و محیطی دارد که همیشه نقش بزرگ‌تری را در اینکه بچه مي‌خواهیم و چه وقت او را می‌خواهیم، بازی می‌کنند."

پژوهش DNA و درمان ناباروری
این کشف تازه روزی خواهد توانست به پیش‌بینی ناباروری کمک کند. این می‌تواند کمک‌های باارزش در اختیار خانواده‌ها یا والدین منفرد که در تلاش برای باروری هستند، قرار دهد.
تحقیقات DNA از این نوع همچنین می‌تواند اثرات فناوری کمک به باروری (ART) را افزایش دهد.
فناوری کمک به باروری در حال حاضر تهاجمی و توأم با خطر است. برای مثال ممکن است به زایمان چند قلویی منجر شود که می‌تواند هم برای مادر و هم برای بچه خطرناک باشد.
اگرچه کاربرد فناوری کمک به باروری در مقایسه با مواردی که افراد باروری طبیعی را انتخاب می‌کنند نسبتاً نادر است، ‌استفاده از فناوری‌های کمک به ناباروری از زمان نخستین بچة متولد شده به این روش در سال 1981 به صورت پیوسته رو به افزایش داشته است. در واقع، مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) گزارش می‌دهند که کاربرد ART در طول دهة گذشته دو برابر شده است.
بر مبنای گزارش CDC، 1.5 درصد کل نوزادان متولد شده در ایالات متحد آمریکا در سال 2012 نتیجة استفاده از فناوری کمک به باروری بوده‌اند./

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.

 

X

کپی رایت

هرگونه کپی مطالب سایت به هر شکل پیگرد قانونی دارد.