دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

علامت اولیۀ اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم یک سری احساسات ادامه‎دار و ناراحت کننده در مورد و پیرامون مسائل تناسلی شامل چوچوله، باسن، واژن، پرینیوم، و مقعد است.

مقالات بهداشت جنسی / بیماری‌های واگیردار جنسی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• آدام فلمن
• مرور از: دانشکده پزشکی دانشگاه ایلی‎نویز - شیکاگو
• ترجمه هامیک رادیان

اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم (PGAD) با تحریک بی‎امان، خودبخودی، و غیر قابل مهار ناحیۀ تناسلی، غالباً در زنان، مشخص می‎شود.
زن دچار اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم ممکن است دچار ارگاسم‎های خودبخودی شود که برانگیختگی را رفع نمی‎کنند. برانگیختگی تناسلی در فرد دچار PGAD با اشتیاق یا میل جنسی مرتبط نیست.
PGAD می‎تواند به درد جسمانی ادامه‎دار، استرس و مشکلات روان‌شناختی به علت ناتوانی در انجام تکالیف روزانۀ زندگی منجر شود. این اختلال می‎تواند زنان را در هر سنی مبتلا کند.
کارشناسان میزان شیوع بالینی PGAD را تعیین نکرده‌اند زیرا بسیاری از مردم دچار این اختلال بیش از آن احساس شرم و خجلت دارند که در جستجوی گرفتن کمک‎های پزشکی باشند.
مطالب این مقاله:
• نشانه‎ها و علایم
• علل و ریسک فاکتورها
• تشخیص
• درمان

نشانه‎ها و علایم
علامت اولیۀ اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم یک سری احساسات ادامه‎دار و ناراحت کننده در مورد و پیرامون مسائل تناسلی شامل چوچوله، باسن، واژن، پرینیوم، و مقعد است.
حس‎های تجربه شده زیر عنوان دیسزتیژیا شناخته می‎شوند و می‏توانند موارد زیر را شامل شوند:
• خیس کردن خود
• خارش
• فشار
• سوزش
• تپیدن
• گز گز کردن
این حس‎ها می‎توانند به این منجر شوند که فرد دچار PGAD مداوماً چنین احساس کند که گویی این دم آن دم است که دچار ارگاسم شود، یا ممکن است موجی از ارگاسم‎های خود به خودی را تجربه کند.
به هر جهت، این علایم در شرایط فقدان اشتیاق یا میل جنسی روی می‎دهند.
به اوج رسیدن ممکن است باعث فروکش موقتی علایم شود، اما علایم مزبور ناگهان و در طول فقط چند ساعت برمی‎گردند. دوره‌های برانگیختگی شدید ممکن است چندین بار در طول روز برای هفته‎ها، ماه‎ها یا حتی سال‌ها ادامه یابد.
این اختلال می‎تواند به بروز علایم روان‌شناختی به علت ناراحتی مداوم و تأثیر سوء بر زندگی روزمره منجر گردد.
این علایم ممکن است شامل موارد زیر باشد:
اضطراب
• حملات پانیک
افسردگی
• پریشانی
• ناامیدی
• احساس گناه
• بی‎خوابی
مردم دچار اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم مزمن یا غیر قابل علاج ممکن است در نهایت مفهوم لذت جنسی را از یاد ببرند، زیرا ارگاسم در آنان بیش از آنکه نوعی تجربۀ لذت باشد راهی برای رهایی از درد است.

پریاپیسم، PSAS و PGAD: چه تفاوتی دارند؟
برخی دکترها پرپاپیسم در مردان را به عنوان نوعی اختلال تناسلی مداوم طبقه‌بندی می‎کنند. پریاپیسم نعوظ پایدار و بی‎مهار آلت تناسلی مردانه در شرایط عدم وجود میل جنسی است.
PGAD با بیش‌فعالی جنسی یا افزایش نیاز به خشنودی جنسی که از لحاظ دیگر زیر عنوان ساتیریازیس در مردان یا حشری‌وارگی در زنان شناخته می‎شود مرتبط نیست.
این اختلال پیشتر زیر عنوان سندرم برانگیختگی مداوم جنسی (PSAS) شناخته می‎شد، اما نام مزبور به PGAD تغییر یافت و PSAS عنوانگر اشتیاق جنسی فعال شد.

علل و ریسک فاکتورها
تحریک جنسی، خودارضائی، اضطراب و استرس می‎توانند محرک PGAD باشند. برخی مردم پی می‎برند که نتیجۀ رفتن به توالت دچار شدن به چنان تحریک شدیدی است که می‎تواند دردناک باشد.
به هر جهت، فرد دچار PGAD معمولاً قادر به شناسایی محرک‌ها برای اجتناب از آنها نیست، و علل ادامه‎دار بودن این اختلال به میزان زیادی ناشناخته است.
در برخی زنان استرس سبب آغاز اختلال می‎شود. وقتی استرس تخفیف پیدا می‌کند، اختلال گرایشی به آرام گرفتن نشان می‏دهند. بنابران برخی‎ها فکر می‎کنند که PGAD ممکن است در سرشت خود روان‌شناختی باشد.
به هر جهت در همۀ موارد بروز PGAD مسأله این نیست. تحقیقات ارتباطی میان PGAD و وریدها، هورمون‌ها، سیستم عصبی و توازن شیمیایی پس از مصرف برخی انواع دارو یافته‌اند.
تحقیقات نشان داده‎اند که این امکان نیز وجود دارد که کیست‎های تارلوف مسبب این اختلال باشد. کیست‎های تارلوف کیسه‎هایی پر از مایع نخاعی هستند که بر ریشۀ عصب ساکرال ظاهر می‎شوند. عصب‎های ساکرال در قعر نخاع پیام‌های الکتریکی را از مغز دریافت می‏دارند و این پیام‎ها را برای مثانه، روده بزرگ و ناحیۀ تناسلی تقویت می‎کنند.
در یک مطالعه به سال 2012، نتایج MRI نشان داد که 66.7 درصد زنان دچار علایم PGAD در عین حال کیست تارلوف دارند. این برای همۀ موارد مصداق ندارد اما در برخی موارد PGAD واکنشی نسبت به کیست تارلوف تلقی می‎شود.
پارستزی به یک حس خزنده، سوزان، خارش‌آور و مور مور اشاره دارد.
محققان همچنین به عنوان علایم ثانوی PGAD به موارد زیر اشاره کرده‎اند:
• سندرم تورِت
تروما در سیستم عصبی مرکزی
صرع
• اثرات پساجراحی مداخله برای وریدهای دچار بدشکلی یا ناحیۀ پشت کمر
محققان همچنین در این باره به بررسی پرداخته‎اند که آیا PGAD می‎تواند بر اثر تغییراتی در هورمون‌ها یا داروها رخ دهد.
داروهای ضد افسردگی مثل ترازادون با التهاب علایم، و نیز انصراف ناگهانی از مصرف مهار کننده‎های بازجذب انتخابی سروتونین (SSRIs) مرتبط شده‎اند.
به هر جهت، در بسیاری از موارد، علت ناشناخته است. این موضوع کار تشخیص و درمان این اختلال را با مشکل روبه‎رو می‎سازد.

تشخیص
حتی تا همین سال‌های اخیر تشخیص رسمی PGAD ممکن نبود.
متون پزشکی صرفاً همین اواخر PGAD را به عنوان یک سندرم متمایز طبقه‎بندی کرده‎اند. راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی IV یا (SM-IV)، اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم را به عنوان یک اختلال پزشکی قابل تشخیص شناسایی نکرده است.
به هر جهت این مورد به DSM-V افزوده شده و بنابراین اکنون می‎توان به تشخیص PGAD رسمیت بخشید.
پروفسور ساندرا آر. لیبلوم / Sandra R. Leiblum، استاد روان‎پزشکی بالینی در دانشکدۀ پزشکی دانشگاه پزشکی و دندان‌پزشکی رابرت وود جانسون، برای نخستین بار این بیماری را در سال 2001 مستند کرد. خانم پروفسور لیبلوم 5 معیار برای تشخیص صحیح PGAD فهرست کرد. این 5 معیار عبارتند از:
• برانگیختگی (تحریک) غیر ارادی ناحیۀ تناسلی و کلیتورال که برای مدتی طولانی طی ساعات، روزها یا ماه‌ها ادامه پیدا می‎کند
• هیچ علتی برای برانگیختگی تناسلی نمی‎توان شناسایی کرد
• برانگیختگی تناسلی با تمنای جنسی همراه نیست
• حس مداومت برانگیختگی تناسلی خودخوانده و ناخواسته احساس می‎شود
• پس از یک یا دو ارگاسم، برانگیختگی تناسلی فیزیکی از بین نمی‏رود
این پنج مقیاس چنین به نظر می‎رسد که تنها معیار‌های مدون شده برای تشخیص PGAD تا به امروز باشند.

درمان
درمان PGAD معمولاً بر محور مدیریت علایم متمرکز است زیرا در اغلب موارد علت بروز این اختلال روشن نیست.
درمان روان‌شناسی مثل درمان شناختی رفتاری (CBT) می‎تواند در شناسایی محرک‎ها به زنان کمک کند و نیز برخی مکانیسم‎های مقابله و تکنیک‎های پرت کنندۀ حواس برای مدیریت علایم فیزیکی PGAD در اختیار آنان قرار می‎دهد.
CBT در عین حال به مدیریت استرس، اضطراب، و افسردگی که اغلب همراه این اختلال است و باعث تشدید آن می‎شود، کمک می‎کند. در موارد شدید، الکتروشوک درمانی (ECT) نیز نشان داده است که اثرات مثبتی در پی دارد.
فرد دچار PGAD می‎تواند درد و ناراحتی فیزیکی را با گذاشتن یخ روی ناحیۀ لگن و گرفتن حمام یخ تسکین دهد. طیفی از عامل‎های ضد درد موضعی نیز در دسترسند. برای کمک به تسکین علایم می‎توان اپلیکیشن‌های موضعی را به روی موضع مورد استفاده قرار داد.
در الکتروشوک درمانی مقدار کمی شارژ الکتریکی برای آرام کردن بیمار از مغز وی عبور داده می‎شود. اینها محرک تغییراتی سریع در شیمی مغز و در راستای مداوای علایم روان‎شناختی می‎شوند.
تجویز دارو یا تغییر داروهای مصرفی می‎تواند به مدیریت اختلال کمک کند.
تغییر داروهای فعلی با کنار گذاشتن داروهای با استروژن گیاهی یا شناخته شده به عنوان مسکن PGAD نیز در بهبود علایم مؤثر نشان داده است.
داروهای ضد افسردگی و ضد حمله نیز مشخصاً مؤثر بوده‎اند و همچنین داروهای افزایش دهندۀ سطح پرولاکتین یا هورمون تحریک شیر در خون نیز چنین بازدهی داشته‎اند.
در موارد مرتبط به عصب، مثل مورد کیست تارلوف، دکتر معالج ممکن است جراحی را برای از تنگنا خارج کردن عصب پیشنهاد دهد.

پیشگیری و دورنما
به علت ناشناخته بودن علل PGAD، پیشگیری از آغاز این اختلال غالب اوقات می‏تواند مشکل باشد.
در صورت ظن به بروز آن، این موضوع حیاتی است که زن دچار PGAD احساس به حاشیه رفتن یا شرمندگی نکند و در جستجوی استفاده از کمک‎های پزشکی باشد.
PGAD در حال حاضر قابل علاج نیست. به هر جهت، علایم این اختلال را می‎توان بر پایۀ روندی ادمه‎دار براب بهبود کیفیت زندگی مردم دچار آن و کاهش مضرات روان‌شناختی اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم مدیریت کرد./

Source:
Persistent genital arousal disorder (PGAD): Symptoms, causes, and treatment
Last updated Tue 9 May 2017
By Adam Felman
Reviewed by University of Illinois-Chicago, School of Medicine

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

هشت علت شایع درد سینه در زنان

زنان در هر سنی از درد سینه خبر می‌دهند که به نام ماستالژیا نیز شناخته می‌شود. درد مزبور می‌تواند هم در دوران پیش از یائسگی و هم پس از آن بروز کند. در هر حال درد سینه در میان زنان جوان در دوران قاعدگی

بستن در‌ به روی بیماران روانی از میزان خودکشی کم نمی‌کند

بر مبنای مقالة منتشر شده در لنست روان‌پزشکی قفل کردن در اتاق‌ها در بیمارستان‌های روانی میزان خودکشی بیماران فاقد اجازة خروج را کم نمی‌کند. افراد دچار مشکل اختلالات ذهنی بیش از جمعیت عمومی در خطر خودکش