دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

درد پشت در میان زنان بیش از مردان شایع است

مقالات درد
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• کریستین نوردکویست، پِگی فلچر
• ترجمه هامیک رادیان

درد پشت یک شکوه و شکایت شایع است. بر مبنای اعلام مایو کلینیک تقریباً 80 درصد آمریکایی‌ها دستکم یک بار در طول زندگی خود دچار درد پشت می‌شوند.
درد پشت یک دلیل شایع غیبت در محل کار و مراجعه به پزشک است. اگرچه درد پشت ممکن است دردناک و ناراحت کننده باشد به طور معمول مشکلی جدی نیست.
اگرچه درد پشت می‎تواند مبتلابه افراد در هر سنی شود، به شکل قابل توجهی در افراد بزرگسال سنین 36 تا 55 سال شایع است. کارشناسان می‎گویند که درد پشت با روال کار و اتصال به هم استخوان‌‏ها، عضلات و رباط‌ها در پشت ما مرتبط است.
درد در ناحیۀ کمر ممکن است با ستون فقرات کمری، دیسک‎های بین مهره‎ها، رباط‎ها، عضلات کمر، ارگان‏‌های داخل شکم و لگن، و پوست اطراف ناحیۀ کمر مرتبط باشد. درد در قسمت فوقانی پشت ممکن است به علت اختلالات آئورت، تومورهای قفسۀ سینه و التهاب ستون فقرات بروز کند.
مطالب این مقاله:
• علل درد پشت
• علایم و نشانه‎ها
• تشخیص
• درمان
• پیشگیری

علل درد پشت
پشت انسان شامل سـاختار پیچیده‎ای از عضلات، غضروف‎ها، تاندون‎ها، دیسک‎ها و استخوان‎ها است - بخش‎های ستون فقرات ما دارای یک بستر شامل پدهای غضروف مانند به نام دیسک هستند. بروز مشکل در هر یک از اجزاء نام برده می‎تواند باعث ایجاد درد پشت شود. در برخی موارد درد پشت، علت بروز درد هرگز مشخص نمی‎شود.
کشیدگی – شایع‎ترین علل درد پشت شامل موارد زیر است:
• کشیدگی عضلات
• کشیدگی رباط‎ها
• اسپاسم عضله
چیزهایی که می‎توانند به کشیدگی یا اسپاسم منجر شوند عبارتند از:
• بلند کردن اشیاء به شکل نادرست
• بلند کردن اشیاء یا وزنه‎های بیش از حد سنگین
• انجام حرکات ناگهانی و نامناسب
مشکلات ساختاری – مشکلات ساختاری فهرست شده در زیر نیز می‎توانند به درد پشت منجر شوند:
• پارگی دیسک - هر مهره‎ای در ستون فقرات انسان دارای یک زیرسازی به نام دیسک است. اگر دیسک دچار پارگی شود فشار بیشتری بر عصب وارد می‎شود که نتیجۀ آن درد پشت است.
• بیرون زدن دیسک - بسیار مشابه مورد پارگی دیسک، بیرون زدن دیسک نیز می‏تواند سبب وارد آمدن فشار بر عصب شود.
• سیاتیک - دردی تند و سوزان دارد که از طریق باسن ادامه پیدا می‎کند و به سمت ساق پا جریان می‎یابد و بر اثر بیرون زدگی دیسک یا فتق دیسک ایجاد شده بر عصب فشار وارد می‎کند.
ارتریت - بیماران دچار استئوارتیت عموماً مشکلاتی را در مورد مفاصل کشالۀ ران، کمر، زانوها و دست‎ها تجربه می‎کنند. در برخی موارد امکان ایجاد استنوزیز نخاعی وجود دارد که اصطلاحی است که برای مواقعی استفاده می‎شود که فضای اطراف طناب نخاعی تنگ و باریک می‎شود.
• انحنای غیر نرمال ستون فقرات - اگر ستون فقرات دچار خمیدگی یا انحنای غیر معمول باشد بیمار در معرض احتمال بیشتری برای دچار شدن به درد پشت قرار دارد. یک مثال در این مورد اسکولیوز است، اختلالی که در آن ستون فقرات به پهلو دچار انحراف می‎شود.
استئوپوروز - استخوان‌‏ها، شامل مهره‎های ستون فقرات شکننده و پوک می‎شوند، که امکان شکستگی بر اثر فشار را محتمل‎تر می‎کند.
در زیر دیگر علل محتمل برای درد پشت آمده است:
سندرم کودا ایکوئینا - کودا ایکوئینا یک بستۀ ریشه‎های عصب نخاعی است که از انتهای بخش تحتانی طناب نخاعی شروع می‎شود. مردم دچار این سندرم درد کسل کننده‎ای را در کمر و قســمت بالای باسن و نیز حالت بی‎حسی را در کفل‎ها، ناحیۀ تناسلی و ران احساس می‎کنند. گاهی از اوقات عملکرد روده و مثانه نیز دچار اختلال می‎شود.
سرطان ستون فقرات - توموری که در ستون فقرات جایگیر شده باشد می‎تواند بر عصب فشار وارد کند که نتیجۀ آن درد پشت نیز خواهد بود.
عفونت ستون فقرات - اگر بیمار دچار تب شود و همچنین در ناحیۀ پشت دچار حالت گرما باشد، این وضعیت می‎تواند بر اثر یک عفونت نخاعی ایجاد شده باشد.
• دیگر عفونت‎ها - بیماری التهابی لگن (در زنان)، و عفونت‎های مثانه، یا کلیه نیز می‎توانند به درد پشت منجر گردند.
• اختلالات خواب - در مقایسه با افراد دیگر، کسانی که دچار اختلالات خواب هستند بیشتر در معرض ابتلا به درد پشت قرار دارند.
زونا - زونا عفونتی است که می‎تواند به عصب‌ها آسیب بزند و بسته به عصب‎های آسیب دیده به درد پشت منجر شود.
• تشک نامناسب - اگر تشک خوتب بخش‌های خاصی از بدن را حمایت نکند و باعث راست ماندن ستون فقرات شود، ریسک بالایی برای ابتلا به درد پشت وجود خواهد داشت.

فعالیت‎های روزانه یا حالات نادرست
درد پشت در عین حال ممکن است بر اثر برخی فعالیت‎های روزانه یا حالات ضعیف (نشستن یا برخاستن) شامل موارد زیر ایجادشود:
• خم شدن ناگهانی
• هل دادن اشیاء
• کشیدن اشیاء
• حمل اشیاء
• بلند کردن اشیاء
• ایستادن به مدت طولانی
• خم شدن به مدت طولانی
• پیچ و تاب خوردن
سرفه کردن
• عطسه کردن
• تنش عضلانی
• کشیدگی بیش از حد
• کشیدگی گردن به سمت جلو مثل حالت ایجاد شده در هنگام شیرجه رفتن یا کار با کامپیوتر
• رانندگی طولانی مدت بدون وقفه حتی وقتی که فرد پشت فرمان قوز نمی‎کند

ریسک فاکتورها
ریسک فاکتور عاملی است که احتمال توسعۀ یک اختلال یا بیماری را افزایش می‎دهد. برای مثال چاقی به شکل قابل ملاحظه‎ای ریسک ابتلا به دیابت نوع 2 را بالا می‎برد. بنابراین چاقی یک ریسک فاکتور دیابت نوع 2 است.
ریسک فاکتورهای زیر با افزایش خطر ابتلا به درد قسمت پایین پشت مرتبط شدهاند:
• داشتن مشاغل دارای استرس ذهنی
• بارداری - زنان باردار بیش از دیگران در معرض ابتلا به درد پشت قرار دارند
• سبک زندگی بی‎تحرک و ساکن
• سن - افراد مسن بیش از جوانان و کودکان در برابر درد پشت آسیب‌پذیر هستند
اضطراب
افسردگی
• جنس - درد پشت در میان زنان بیش از مردان شایع است
• چاقی و اضافه وزن
سیگار کشیدن
• ورزش فیزیکی سنگین (به ویژه اگر به شکل درست انجام نشود)
• کار فیزیکی سنگین

علایم و نشانه‎ها
علامــت چیزی است که بیمار احساس می‎کند و از آن خبر می‎دهد، در حالی که نشانه چیزی است که دیگر مردم مثل دکترها آن را کشف می‎کنند یا می‎بینند. برای مثال درد ممکن است یک علامت باشد در حالی که جوش یک نشانه است.
علامت اصلی درد پشت، همان گونه که از نامش پیداست، درد یا رنجی است که در ناحیۀ پشت بروز می‎کند و گاهی اوقات تا باسن و ساق پاها ادامه می‎یابد. برخی مشکلات مربوط به پشت می‎توانند سبب بروز درد در دیگر قسمت‎های بدن شوند، و این موضوع به عصب آسیب دیده بستگی دارد.
در برخی موارد نشانه‎ها و علایم درد پشت پس از گذشت مدتی کوتاه خود به خود از بین می‎روند.
اگر درد پشت با هر یک از نشانه‎ها یا علایم زیر همراه باشد مردم باید به دکتر مراجعه کنند:
کاهش وزن
• تب
• التهاب (ورم) پشت
• درد ادامه‎دار پشت - دراز کشیدن یا استراحت کمکی به رفع مشکل نکند
• دردی که از پشت تا پاها ادامه پیدا می‎کند
• دردی که به زیر زانوها می‎رسد
• وجود سابقۀ اخیر آسیب دیدگی، ضربه یا تروما به پشت
بی‎اختیاری ادراری - فرد به طور ناخواسته ادرار می‏کند (حتی در مقادیر کم)
• دشواری در ادرار کردن - دفع ادرار به دشواری انجام می‎شود
• بی‎اختیاری در دفع مدفوع - فرد کنترل خود بر روده را از دست می‎دهد (به طور ناخواسته مدفوع دفع می‎کند)
• احساس بی‌حسی در ناحیۀ تناسلی
• احساس بی‌حسی در اطراف مقعد
• احساس بی‎حسی در ناحیۀ کفل
بر مبنای اعلام "خدمات ملی بهداشت بریتانیا" (NHS)، گروه‎های زیر در صورت ابتلا به درد پشت باید استفاده از کمک‎های پزشکی را در دستور کار قرار دهند:
• مردم در سنین زیر 20 سال و بالای 55 سال
• مردمی که به مدت چند ماه داروهای استروئیدی مصرف می‎کرده‎اند
• افراد دچار سوء مصرف مواد مخدر
• بیماران مبتلا به سرطان
• بیماران دارای سابقۀ ابتلا به سرطان
• بیماران دچار اختلال سیستم ایمنی

تشخیص
اغلب پزشکان عمومی و مراقبت‎های اولیه می‏توانند پس از انجام یک معاینۀ بالینی و گرفتن شرح حال از فرد، درد پشت را تشخیص دهند. در اکثر موارد نیازی به استفاده از تست‎های تصویربرداری نیست.
اگر دکتر یا بیمار ظن به وجود جراحتی در پشت داشته باشد، ممکن است انجام تست‎های خاصی در دستور کار قرار گیرد. همچنین اگر به این موضوع شک وجود داشته باشد که درد پشت بر اثر یک علت اصلی رخ داده است، یا اگر درد به مدت طولانی ادامه داشته باشد، احتمال توصیه به انجام تست‎های بیشتر وجود دارد.
ظن به دیسک، عصب، تاندون و دیگر مشکلات - احتمال آن هست که برای رسیدن به تصویری بهتر از وضعیت بافت‎های نرم در پشت بیمار انجام عکسبرداری اشعۀ ایکس یا برخی تست‎های تصویربرداری مثل CT اسکن یا MRI در دستور کار قرار گیرد.
• عکسبرداری اشعه ایکس - می‎تواند جابجایی احتمالی استخوان و یا وجود ارتریت یا شکستگس استخوان را نشان دهد. این نوع عکسبرداری گزینۀ ایده‎آل برای کشف مشکلات عضلات، طناب نخاعی، عصب‌ها یا دیسک‎ها نیست.
• MRI یا CT اسکن - این تـــست‎ها برای آشکار کردن فتق دیسک یا مشکلات مربوط به بافت‎ها، تاندون‏‌ها، استخوان‎ها، عصب‏ها، رباط‎ها، رگ‎های خونی، عضلات و استخوان مناسب هستند.
• اســکن استخوان - اسکن استخوان را می‎توان برای کشف تومورهای استخوان یا فشردگی شکستگی ناشی از شکنندگی استخوان‎ها (استوئوپوروز) مورد استفاده قرار داد. بیماران یک تزریق مادۀ ردیاب (یک مادۀ رادیواکتیو) را از طریق وریدی دریافت می‎کند. مادۀ ردیاب در داخل استخوان‎ها جمع می‎شود و به دکتر کمک می‎کند تا مشکلات استخوان را به کمک یک دوربین مخصوص کشف کند.
• الکترومیوگرافی یا EMG - تکانش‎های الکتریکی ایجاد شده توسط عصب‎ها در پاسخ به عضلات اندازه‌گیری می‎شود. این بررسی می‎تواند فشار وارد بر عصب را که می‎تواند بر اثر فتق دیسک یا استنوزیز نخاعی (باریک شدن کانال نخاعی) ایجاد ‎شود تأیید کند.
در صورت وجود ظن نسبت به عفونت ممکن است پزشک درخواست انجام تست‏‌های خون را ارائه دهد.

کایروپراکتیک، استئوپاتی و فیزیوتراپی
• کایروپراکتور - از طریق لمس و تفتیش چشمی مشکل را تشخیص می‎دهد. کایروپراکتیک به عنوان یک رویکرد مستقیم شناخته می‎شود که تمرکز اصلی را به تنظیمات مفاصل نخاعی معطوف می‌کند. اغلب کایروپراکتورهای کارآزموده به بررسی نتایج اسکن‎های تصویربرداری و نیز آزمایش‎های خون و ادرار می‎پردازند.
• استئوپات- رویکرد استئوپاتیک نیز تشخیص را بر مبنای لمس و تفتیش بصری استوار می‎کند. استئوپاتی شامل کشش موزون و آرام، فشار یا تکنیک‎های غیر مستقیم و دستکاری بر روی مفصل‎ها و عضلات استوار است.
• فیزیوتراپیست - یک فیزیوتراپیست کاربلد بر تشخیص مشکلات در مفاصل و بافت‎های نرم بدن تمرکز می‎کند.

درمان‎ها
در اکثر موارد درد پشت بدون استفاده از کمک‎های پزشکی رفع می‎شود - فقط با توجه دقیق و استفاده از درمان‎های خانگی.
درد را می‎توان با استفاده از داروهای ضد درد غیر نسخه‎ای مورد هدف قرار داد. استفاده از کمپرس گرم یا پک سرد برای ناحیۀ دردناک نیز ممکن است به تسکین درد منجر شود.
استراحت مفید است، اما نباید بیش از چند روز تداوم داشته باشد. استراحت بیش از حد در واقع با ایجاد تضعیف عضلانی باعث بروز نتایج معکوس می‎شود، که به نوبۀ خود دوره‎های طولانی‎تر درد پشت را در ادامه به همراه خواهد داشت.
به طور معمول درد پشت به دو دسته تقسیم می‎شود:
• حاد - درد پشت به طور گهگاهی بروز یافته و حداکثر تا سه ماه ادامه پیدا می‎کند.
• مزمن - درد به تدریج و طی یک دورۀ طولانی بروز یافته و بیش از سه ماه ادامه پیدا می‎کند و سبب بروز مشکلات درازمدت می‎شود.
درصد قابل توجهی از بیماران دچار درد پشت هم دوره‎های کشمکش شدید با درد و همچنین درد خفیف پشت به صورت کم و بیش مداوم را تجربه می‎کنند که این موضوع باعث می‎شود تا تعیین حاد یا مزمن بودن درد پشت در این موارد برای پزشک دشوار شود.
اگر داروها و درمان‎های خانگی به نتایج مطلوب منجر نشوند، دکتر ممکن است توصیه‎های زیر را ارائه دهد:
دارو - درد پشتی که به داروهای ضد درد غیر نسخه‎ای به خوبی جواب نمی‎دهد ممکن است نیاز به استفاده از داروهای غیر التهابی ضد استروئیدی (NSAID) تجویزی داشته باشد. در این موقعیت امکان تجویز کوتاه مدت داروهای مخدر مثل کدئین یا هیدورکودون وجود دارد. مصرف این داروها باید تحت پایش دکتر انجام شود.
برخی داروهای ضد افسردگی غیر نسه‎ای مثل آمی‎تریپ‎تیلین، نشان داده‎اند که علایم درد پشت را فارغ از اینکه بیمار دچار افسردگی است یا خیر، تسکین می‎دهند.
فیزیوتراپی - استفاده از گرما، یخ، اولتراسوند و تحریک الکتریکی و همچنین برخی تکنیک‎های رهش عضلانی برای عضلات پشت و بافت‎های نرم می‎تواند به تسکین درد کمک کند.
وقتی درد تخفیف یافته باشد امکان تجویز برخی ورزش‌های کششی و انعطاف‎پذیر برای عضلات پشت و شکم از سوی فیزیوتراپیست وجود دارد. بیمار تشویق می‎شود تا این تکنیک‎ها را حتی پس از رفع درد و برای پیشگیری از بازگشت آن منظماً مورد استفاده قرار دهد.
تزریق‎های کورتیزون - اگر درمان‎های برشمرده در بالا به قدر کافی اثربخش نبوده باشند، یا اگر درد به ساق پای بیمار سرایت کرده باشد، امکان تزریق کورتیزون به درون فضای اپیدورال وجود دارد (فضای اپیدورال فضای اطراف طناب نخاعی است).
کورتیزون یک داروی ضد التهابی است و به کاهش التهاب در اطراف ریشه‎های عصب کمک می‎کند. بر مبنای اعلام مایو کلینیک، اثرات تسکین درد این دارو پس از گذشت کمتر از شش هفته از بین می‎رود.
تزریق‎ها همچنین ممکن است برای بی‎حس کردن نقاطی که مسبب درد محسوب می‎شوند به کار روند. بر مبنای برخی مطالعات اولیه گمان می‎رود که بوتاکس (سم بوتولیسم) از طریق فلج کردن عضلات درگیر اسپاسم به کاهش درد کمک می‎کند. دامنۀ اثربخشی این تزریق‌ها تا 3 یا 4 ماه ادامه دارد.
درمان شناختی رفتاری (CBT) - این نوع درمان به مدیریت درد پشت مزمن در بیماران کمک می‎کند. درمان بر مبنای‎ اصولی که بیمار درد را حس می‎کند قرار دارد و تا حدودی به نوع تفکر بیمار در مورد مسائل بستگی دارد.
مردمی که گمان می‎رود، می‎توانند خود را برای ارائۀ پاسخی متفاوت به درد پرورش دهند ممکن است درد کمتری را احساس کنند. CBT ممکن است از تکنیک‎های ریلکسیشن برای حفظ و نگهداری تلقیات مثبت استفاده کند. مطالعات پی برده‎اند که بیماران برخوردار از درمان CBT گرایشی به فعالیت بیشتر و پرداختن به ورزش از خود نشان می‎دهند، که این موضوع سبب کاهش خطر بازگشت درد پشت می‎شود.

درمان‎های مکمل
شمار قابل توجهی از بیماران درمان‎های مکمل و همچنین درمان‎های سنتی را انتخاب می‎کنند. برخی از آنان صرفاً به درمان‌های مکمل رو می‎آورند.
بر مبنای اعلام NHS کایروپراتیک، استئوپاتی، شیاتسو، و طب سوزنی ممکن است در تخفیف درد پشت و نیز تشویق و تحریک بیمار برای احساس آرامش، کمک کننده باشند.
• استئوپات در درمان ساختار اسکلت و عضلات تخصص دارد.
• کایروپراکتور مشکلات مفاصل، عضلات و استخوان‎ها را مداوا می‎کند - تمرکز اصلی در این مورد بر نخاع معطوف می‎شود.
• شیاتسو که به نام درمان با فشار انگشت نیز شناخته می‎شود، نوعی بهره‎گیری از فشار است که باعث انتقال خطوط انرژی در بدن می‎شود. درمانگر شیاتسو با استفاده از انگشت‎های دست خود به انگشت‎های دست، ساعد و آرنج بیمار فشار وارد می‎کند.
• طب سوزنی، که از چین ریشه گرفته است، شامل استفاده از سوزن و فرو بردن آنها در برخی نقاط خاص بدن است. طب سوزنی می‎تواند به بدن در آزاد کردن ضد دردهای طبیعی خود یعنی اندورفین‎ها کمک کند و همچنین بافت عضلانی و عصبی را تحریک می‎کند.
• یوگا تمرینی است که دارای حالات، حرکات و تمرینات تنفسی خاصی است. برخی از اشکال یوگا می‎توانند به قدرت‎بخشی عضلات پشت و بهبود حالات بدن فرد کمک کنند.
یوگا باید تحت مراقبت انجام شود تا باعث تشدید درد پشت نگردد.
مطالعات انجام شده در مورد درمان‌های مکمل نتایج متناقضی در پی داشته‌اند. برخی مردم از این درمان‎ها سود قابل توجهی برده‎اند در حالی که در مورد دیگران چنین نبوده است. این موضوع مهم است که در هنگام در دستور کار قرار دادن درمان‎های جایگزین از یک درمانگر معتبر و کارآزموده استفاده شود.
تحریک الکتریکی عصب ترانسکوتانئوس (TENS) - یکی از درمان‌های مورد علاقۀ بیماران دچار درد پشت مزمن (درازمدت) است. ماشین TENS از طریق الکترودهایی که به پوست متصل می‎شوند پالس‎های خفیف الکتریکی را به درون بدن ارسال می‎کند.
کارشناسان بر این عقیده‎اند که این درمان باعث می‎شود تا بدن اندورفین‌‏های خود را تولید کند، و احتمالاً می‏تواند باعث بلوک شدن پیام‎های درد در بازگشت به مغز شود. مطالعات انجام شده در مورد TENS با نتایج متناقضی همراه بوده است. برخی مطالعات آن را بی‎فایده دانسته‎اند حال آنکه دیگر مطالعات خاطرنشان کرده‎اند که این روش در مورد برخی بیماران مفید است.
ماشین TENS باید مستقیماً زیر نظر متخصص مورد استفاده قرار گیرد.
زنان باردار، افراد دچار صرع، مردم دارای پیس‎میکر، و بیماران دارای سابقۀ بیماری قلبی نباید از این نوع درمان استفاده کنند.
جراحی - انجام جراحی برای درد پشت به ندرت صورت می‌گیرد. اگر بیمار دارای سابقۀ جراحی فتق دیسک بوده باشد در این مورد یک گزینه محسوب می‎شود، به ویژه اگر دچار درد مداوم و فشردگی عصب باشد که می‎تواند به تضغیف عضلانی منجر گردد. مثال‎هایی در مورد اقدامات جراحی شامل موارد زیر است:
• فیوژن - دو مهره با یک گرافت درون آنها به یکدیگر متصل می‎شوند. مهره‎ها با کفه‎های فلزی از یکدیگر جدا و پیچ یا پرچ می‎شوند. ریسک ابتلا بعدی به ارتریت در مهره‎های مجاور در ادامه به مراتب بالاتر است.
• دیسک مصنوعی - یک دیسک مصنوعی در بدن جاگذاری می‎شود. این دیسک جایگزین بستر طبیعی میان مهره‎ها می‎گردد.
• دیسکتومی - در این عمل بخشی از دیسک در صورتی که باعث تحریک یا ایجاد فشار بر عصب باشد، برداشته می‎شود.
• برداشتن بخشی از مهره - بخش کوچکی از مهره در صورتی که عامل ایجاد فشار بر طناب نخاعی یا عصب‌ها باشد، برداشته می‎شود.
• تزریق سلول‎ها برای احیاء دیسک‎های ستون فقرات - دانشمندان دانشگاه دوک، کالیفرنیای شمالی، موادی زیستی را توسعه داده‎اند که می‎تواند تزریق حمایتی سلول‎های جبرانی یا ترمیم‎گر را به هستۀ پالپوس ممکن سازد، و به شکل مؤثری درد ناشی از بیماری تباهی دیسک را کاهش می‎دهد.

پیشگیری از درد پشت
قدم‎های معطوف به کاهش خطر ابتلا به درد پشت اساساً شامل تمرکز بر برخی از ریسک فاکتورها است.
• ورزش - ورزش منظم در عین کمک به قدرت ‎بخشیدن بدن باعث کاهش وزن می‎شود. کارشناسان می‎گویند که فعالیت‎های اروبیک کم‌شدت بهترین نوع ورزش‌ها در این مورد هستند. فعالیت‎هایی که باعث کشیدگی یا حرکات تند و سنگین پشت نمی‎شوند. پیش از انجام هر برنامۀ ورزشی باید با متخصص مراقبت‎های پزشکی مشورت لازم انجام شود.
دو نوع اصلی ورزش وجود دارد که مردم می‎توانند برای کاهش خطر درد پشت انجام دهند:
• تمرینات تقویت تنه (هسته) - ورزش‎هایی هستند که روی عضلات شکم و پشت کار می‎کنند و به قدرت‎بخشی این عضلات که پشت را محافظت می‎کنند کمک می‎نمایند.
• انعطاف‌پذیری - ورزش‌هایی هستند که با هدف بهبود انعطاف‌پذیری هستۀ بدن شامل ستون فقرات، ران‎ها، قسمت‎های بالای زانو انجام می‎شوند و می‎توانند کمک کننده باشند.
• سیگار کشیدن - در مقایسه با افراد غیر سیگاری در سن، قد و وزن یکسان، افراد سیگاری درصد بسیار بالاتری از مبتلایان به درد پشت را تشکیل می‎دهند.
• وزن بدن - مقدار وزنی که مردم حمل می‎کنند، و همچنین مکان حمل آن بر ریسک ابتلا به درد پشت تأثیر می‎گذارد. تفاوت ریسک درد پشت در افراد چاق و افراد دارای وزن نرمال قابل توجه است. مردمی که دارای وزن زیادی در ناحیۀ شکم در مقابل کفل و ران هستند نیز در ریسک بالاتری برای ابتلا به درد پشت قرار دارند.
• حالت فرد در هنگام ایستادن - باید اطمینان حاصل کرد که در وضعیت لگنی خنثی قرار داریم. صاف بایستید، با سر رو به جلو، پشت راست، و انداختن وزن بدن روی هر دو پا - پاها را صاف نگه دارید و سر را در حالتی به موازات ستون حفظ کنید.
• بلند کردن چیزها - راز محافظت از پشت در هنگام بلند کردن اشیاء این است که "به پا فکر کنید نه به پشت". به عبارت دیگر، برای بلند کردن وزنه از پا بیش از پشت استفاده کنید.
پشت خود را در حد امکان صاف نگه دارید، پاها را در حالتی که یکی از آنها اندکی جلوتر از دیگری قرار گرفته از هم باز نگه دارید، وزنه مورد نظر را نزدیک بدن بگیرید و پاهایتان را راست کنید، در حالی که برای پشت باید کمترین تغییر ممکن در حالت قرارگیری اتفاق بیفتد.
• همزمان با بلند کردن اشیاء نپیچید - اگر چیزی مشخصاً سنگین باشد ببینید آیا می‎توانید آن را به کمک کس دیگری بلند کنید. در زمان بلند کردن اشیاء مستقیم رو به جلو نگاه کنید و نه به بالا یا پایین، به شکلی که پشت گردن شما در حالت تداوم خط ستون فقرات شما به نظر برسد.
• حرکت دادن چیزها - به یاد داشته باشید که برای پشت شما حرکت دادن اشیاء از طریق هل دادن بر سطح با استفاده از قدرت پاها بهتر از کشیدن آنها به سمت خود است.
کفش - کفش‌های با کف صاف فشار کمتری بر پشت وارد می‎کنند.
• رانندگی - باید پشت در هنگام رانندگی از حمایت لازم برخوردار باشد. از تنظیم آینه‎های بغل به شکل درست مطمئن شوید به شکلی که برای دیدن تصاویر از درون آن نیازی به چرخش بدن نداشته باشید. پدال‌ها باید مستقیماً جلو پاهای شما قرار داشته باشند. اگر در مسافت‎های طولانی رانندگی می‎کنید، توقف‎های مکرر بین راه برای قدم زدن را از یاد نبرید.
بستر خواب - شما نیاز به تشکی دارید که ستون فقرات شما را در حالت صاف نگه دارد، و در عین حال وزن شانه‎ها و باسن شما را حمایت کند. از بالش استفاده کنید اما نه از انواعی که باعث ایجاد زوایای تند در حالت قرار گرفتن گردن می‎شوند.

Source:
Back pain: Causes, symptoms, and treatments
Last updated Thu 23 February 2017
By Christian Nordqvist
Reviewed by Peggy Pletcher, MS, RD, LD, CDE 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

رژیم غذایی ضد التهابی مانع کاهش تراکم استخوان در زنان می‎شود

با بالا رفتن سن، مردم دچار از دست دادن تراکم یا چگالی استخوان می‎شوند و زنان در دوره پس از یائسگی به طور مشخص در خطر بالاتری از استئوپوروزیس و شکستگی استخوان قرار دارند. در هر حال، مواردی هستند که می‎

حشیش، خطر استئوپوروزیس و شکستگی استخوان را افزایش می‌دهد

در حالی که حشیش (ماری‌جوانا) رایج‌ترین مادة مخدر غیر قانونی در ایالات متحد آمریکا است، به طور روزافزون در حال قانونی شدن است، که این موضوع شناسایی ضررهای بالقوة این مادة مخدر را مهم‌تر از همیشه جلوه م