دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

CTS در بین افراد زیر 26 سال نامعمول است، میزان شیوع آن با بالا رفتن سن افزایش پیدا می‎کند، و در میان زنان بیش از مردان دیده می‎شود

مقالات درد
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• کریستین نوردکویست، دکتر ویلیام موریسون
• ترجمه هامیک رادیان

سندرم تونل کارپال یک اختلال دردناک و پیشرونده است که هنگامی ایجاد می‎شود که عصب مدیان در مچ دست فشرده شده یا در تنگنا قرار می‌گیرد. این فشردگی ممکن است بر اثر ورم عصب، التهاب تاندون‎ها، یا چیزی که سبب تورم در تونل کارپال شده است، بروز کند.
سندرم تونل کارپال (CTS) را می‎توان گرفتگی عصب مدیان یا فشردگی عصب مدیان نیز نامید.
علایم سندرم مزبور شامل مور مور، سوزش، یا خارش و بی‎حسی در کف دست و انگشتان مخصوصاً انگشت شست و اشاره است.
CTS در بین افراد زیر 26 سال نامعمول است، میزان شیوع آن با بالا رفتن سن افزایش پیدا می‎کند، و در میان زنان بیش از مردان دیده می‎شود.
این اختلال اغلب اوقات با استفاده از کامپیوتر ارتباط داده می‎شود اما گزارش‌های مربوط به آن به 1800 میلادی برمی‎گردد. این بیماری برای جراحان ارتوپدی حتی پیش از گسترده شدن کاربرد کامپیوتر بیماری شناخته شده‌ای بود.
مطالب این مقاله:
• سندرم تونل کارپال چیست؟
• نشانه‎ها و علایم
• علل، تست‎ها، و تشخیص
• درمان و پیشگیری

سندرم تونل کارپال چیست؟
تونل کارپال که به نام کانال کارپال نیز شناخته می‌شود، یک معبر باریک سفت و سخت استخوان و رباط‌ها در قسمت کف دست است. عصب مدیان و تاندون‌هایی نیز در تونل کارپال قرار دارند.
تونل کارپال گاهی از اوقات ممکن است بر اثر تحریک و التهاب تاندون‎ها یا بر اثر دیگر انواع ورم که باعث فشار بر عصب مدیان می‌شوند، باریک شود.
حس‌های مربوط به کف دست، شست و سه انگشت دیگر توسط عصب مدیان کنترل می‎شود. عصب مدیان کنترل انگشت میانی را بر عهده ندارد.
عصب مدیان همچنین کنترل عضله‎ای را که شست را به سمت کف دست پایین آورده و با انگشت کوچک در تماس قرار می‎دهد بر عهده دارد.
فشار بر عصب می‎تواند به درد، بی‌حسی و ضعف دست و مچ منجر شود و این وضعیت می‎تواند به انتشار درد به بازو و حتی شانه‌ها بینجامد.
"انستیتو ملی اختلالات نورولوژیک و سکته مغزی" (NINDS) سندرم تونل کارپال را چنین توصیف می‎کند: "شایع‎ترین و شناخته شده‎ترین گرفتگی نوروپاتی‌ها که در آن عصب‌های محیطی بدن فشرده شده یا آسیب می‎بینند."
CTS مبتلابه حدود 3 تا 6 درصد جمعیت بزرگسالان در ایالات متحد آمریکا است. این سندرم به طور معمول در افراد سنین 45 تا 64 سال شیوع دارد. CTS ممکن است در یک دست یا هر دو دست بروز کند.
CTS یک اختلال تهدیدگر زندگی نیست، اما می‎تواند در صورت عدم درمان اثراتی منفی بر زندگی فرد داشته باشد. در نهایت عصب مدیان ممکن است دچار آسیب دیدگی شدید شود، و نیز امکان دارد که بی‎حسی دایمی در انگشتان و ضعف دایمی در عضلاتی که به عصب مدیان مرتبطند ایجاد شود.

نشانه‎ها و علایم
علایم CTS گرایشی به بروز تدریجی در گذر زمان نشان می‎دهند.
نخستین علایم معمولاً در هنگام شب یا صبح‎ها هنگام برخاستن فرد از خواب روز می‎کنند. بیمار ممکن است احساس کند که برای بیدار کردن دست‌هایش نیاز به "تکان دادن" آنها دارد. ناراحتی حاصل از CTS ممکن است در طول شب بیمار را به دفعات از خواب بیدار کند.
سه علامت اصلی همراه CTS عبارتند از:
• درد
• بی‎حسی
• مور مور
علایم در انگشت شست و دو انگشت مجاور آن و همچنین در انگشت حلقه بروز می‎کند. این علایم ممکن است به بقیۀ دست گسترش یافته و به سمت ساعد پیشروی کنند.
وقتی این اختلال پیشرفت می‌کند، علایم ممکن است در طول روز تداوم پیدا کنند. فرد ممکن است قدرت گرفتن اشیاء را از دست بدهد و مشت کردن دست و در دست گرفتن اشیاء کوچک برایش دشوار شود. باز کردن یک بطری نوشابه، بستن دکمۀ پیراهن یا تلاش برای کار کردن با صفحه کلید کامپیوتر ممکن است به یک چالش تبدیل شود.
در صورت عدم درمان عضلات پایۀ شست ممکن است دچار زوال شوند، و فرد ممکن است دیگر نتواند با استفاده از شست و انگشت، گرم و سرد را از یکدیگر تشخیص دهد.
علایم گرایشی به تشدید در صورت استفاده از دست آسیب دیده از خود نشان می‌دهند. حس مور مور، سوزش، و درد ممکن است در صورت قرار گرفتن بازو و دست در یک راستا برای مدتی طولانی، شدت پیدا کنند.

علل، تست‌ها، و تشخیص
CTS ممکن است به چند دلیل مختلف بروز کند. احتمال آن در صورتی که فرد مکرراً از مچ دست به میزان زیادی استفاده کند، بیشتر است، یا اگر مچ‎ها در معرض لرزش قرار داشته باشند، یا اگر فرد به میزان بیش از حد از انگشت‎هایش کار بکشد، مثل موردی که در تایپیست‌ها دیده می‎شود.
گاهی از اوقات CTS به صورت ایدیوپاتیک بروز می‎کند به این معنی که هیچ دلیل شناخته شدۀ خاصی برای آن نمی‎توان پیدا کرد.
شابع‎ترین علل بروز سندرم تونل کارپال موارد زیر قلمداد می‎شود:
• انجام مانورها یا حرکات تکراری
• استفادۀ مکرر از ابزارهای دستی که لرزش ایجاد می‎کنند
• کارهای استرس‎زا
• بارداری، برای مثال، به دلیل ادم یا حبس مایعات
• التهاب، تباهی و ارتریت روماتوئید
هیپوتیروئیدیسم یا کم‎کاری تیروئید
دیابت
تروما، مثل موارد جابجایی یا شکستگی مچ دست
• مشکلات ساختاری در مفصل مچ دست
• جراحات مچ دست
• وجود کیست یا تومور در تونل کارپال
• پرکاری غده هیپوفیز
• هر نوع ورم یا التهاب در اطراف تاندون‎ها
محققان پی برده‎اند که سابقۀ شکستگی مچ و استفاده از انسولین، متفورمین، و سولفونیرولیاز با بالا رفتن شانس ابتلا به CTS مرتبط هستند. سیگار کشیدن، درمان جایگزینی هورمون، قرص‌های ضد بارداری ترکیبی و کورتیکوستروئیدهای خوراکی به نظر نمی‎رسد که با افزایش ریسک ابتلا به CTS مرتبط باشند.
یک مطالعه عنوان کرده است که چاقی، در ترکیب با داشتن مچ دست چهارگوش، ممکن است باعث افزایش احتمال ابتلا به CTS شود. به هر جهت تیم تحقیق به این جمع‎بندی رسیده است که چاقی علت نیست، زیرا وقتی نمونه‎های دچار چاقی وزن کم می‎کنند، اختلال CTS در آنان همچنان ادامه پیدا می‎کند.
همان تیم تحقیق در مطالعۀ دیگری چنین جمع‎بندی کرده است که سن زن در زمان یائسگی می‎تواند یک عامل باشد، و هورمون‎های مرتبط به بارداری می‎توانند ریسک ابتلا به CTS را هنگام یائسگی در زنان افزایش دهند.
زنان یائسۀ مصرف کنندۀ داروهای مهار کنندۀ اروماتاز برای سرطان پستان اغلب دچار CTS می‎شوند.
گذشته از عوامل مرتبط به کار و پیشه، علت اصلی CTS ارتریت التهابی است، اما بر مبنای تحقیق منتشر شده در "نشریه پزشکی داخلی عمومی"، کم‎کاری تیروئید و دیابت نیز چنین به نظر می‎رسد که شانس ابتلا به CTS را افزایش می‎دهند.
"انستیتو ملی اختلالات نورولوژیک و سکته مغزی" می‎گوید، احتمال بروز CTS در افراد شاغل در صنایع مونتاژی سه بار بیشتر از کارکنان بخش ثبت داده‎ها است.
"مرکز سلامت و ایمنی شغلی کانادا" (CCOHS) مشاغل زیر را به عنوان ریسک فاکتور ابتلا به CTS فهرست کرده است:
• مزرعه‎داران، و به ویژه آنانی که در کار دوشیدن شیر گاوها هستند
• کارگرانی که از ابزارهای دستی دارای نیروی هوا استفاده می‎کنند
• کارکنان بخش مونتاژ که اشیاء را روی تسمه نقاله جابجا می‎کنند
• صندوقدارانی که به کار بررسی برچسب‎ها با اسکنرهای لیزری اشتغال دارند
• کارگران مزارع، کارخانه‎ها یا بخش‌های مکانیکی که دستکش‌های تنگ می‎پوشند
• باغبان‌هایی که کندن علف‎های هرز را با دست انجام می‎دهند
• قفل‌ و کلیدسازها
• مکانیک‎هایی که از پیچ‎گوشتی استفاده می‎کنند و با آچار دستی سر و کار دارند
• نوازندگان موسیقی که برای نواختن سازهای زهی از کمان استفاده می‎کنند
• کارکنان بخش‌های اداری که با ماوس و صفحه کلید کامپیوتر کار می‎کنند
• نقاشانی که مداوماً از دستگاه رنگ‌پاش استفاده می‎کنند
• کارکنان بخش فرآوری گوشت ماکیان یا گوشت قرمز که در کار برش و جدا کردن گوشت هستند
• نقاشان و نجارانی که ابزار را در کف دست خود فشار می‎دهند
حرکات تکراری فعالیت‎هایی مثل بافندگی نیز می‏تواند ریسک CTS را افزایش دهد.

تست‎های شخصی
تست‎های CTS شامل ضربه زدن ملایم به مچ است تا مشخص شود که این عمل باعث ایجاد حس مور مور یا بی‎حسی در انگشتان می‎شود یا خیر.
تست دیگر در این مورد خم کردن مچ یا نگه داشتن آن بالای سر به مدت 1 دقیقه است. اگر در این حالات درد، بی‎حسی، یا مور مور ایجاد شود، این بدان معنی خواهد بود که احتمال ابتلا به CTS مطرح است.
به هر جهت این تست‎ها قطعی نیستند.

تشخیص
پزشک مراقبت‎های اولیه معمولاً قادر است تا سندرم تونل کارپال را تشخیص دهد. وی در مورد علایم سؤال می‎کند و دست و مچ را برای نشانه‎های ضعف در عضلات اطراف شست مورد بررسی قرار می‎دهد. دکتر در عین حال توانایی بیمار را برای استفاده از دست و مچ بررسی می‎کند.
برخی تست‎ها می‎توانند ابتلا فرد به CTS را نشان دهند.
تست تاینل یا نشانۀ تاینل: دکتر ضربات ملایمی به عصب مدیان در مچ وارد می‎کند تا ببیند که آیا احساس بی‎حسی یا مور مور در یکی از انگشتان دست یا تعداد بیشتری از آنها ایجاد می‎شود.
تست فالین برای خمش دست: بیمار پشت دست‎ها را به یـــکدیگر فشار می‎دهد به طوری که مچ خم شود. اگر در طول یک دقیقه حالت مور مور یا بی‎حسی بروز کند، ممکن است عصب مدیان دچار آسیب شده باشد.
بررسی رسانایی عصب: الکترودهایی بر روی دست و مچ جاگذاری می‎شود. شوک‎های الکتریکی ضعیفی القاء می‎گردد. این تست سرعت عصب‌ها در انتقال جریان الکتریکی به عضلات را اندازه‎گیری می‎کند.
الکترومیوگرافی: یک سوزن باریک به درون عضله وارد می‎شود. فعالیت الکتریکی روی یک پرده نمایش می‎تواند نشان دهد که آیا آسیب دیدگی عصب مدیان اتفاق افتاده است یا خیر، و اگر اتفاق افتاده، شدت آن به چه میزان است.
تست‌های خون: آزمایش خون می‎تواند اختلالات زیربنایی مرتبط به سندرم تونل کارپال شامل کم‎کاری تیروئید، ارتریت روماتوئید یا دیابت را آشکار کند.
اسکن‌های تصویربرداری: این اسکن‎ها می‎توانند وجود هر گونه شکستگی یا دیگر اختلالات مثل ارتریت روماتوئید را نشان دهند. اسکن اولتراسوند برای بررسی ساختار عصب مدیان استفاده می‎شود. مطالعات نشان داده‎اند که اسکن‎های MRI برای تشخیص سندرم تونل کارپال مفید نیستند.

درمان و پیشگیری
درمان با هدف تسکین علایم و کند کردن پیشرفت CTS از طریق کاهش فشار بر عصب مدیان انجام می‎شود.
بیماران دچار علایم خفیف ممکن است بدون هر گونه درمان در طول چند ماه شاهد بهبود علایم باشند، به ویژه افرادی که زیر 30 سال سن دارند و مادران باردار.

نکاتی در مورد خودکمک‎دهی
موارد زیر ممکن است باعث کاهش میزان ناراحتی بیمار شود:
• استراحت دادن مچ و دست: هر قدر میزان استراحت مچ و دست بیشتر باشد شانس بهبود علایم بیشتر خواهد بود.
• کمپرس سرد: گذاشتن پک یخ روی مچ می‎تواند در هنگام عود بیماری کمک کننده باشد، اما یخ نباید به طور بی‎واسطه و مستقیم روی پوست قرار گیرد.
• کنترل محرک‎ها: اگر CTS ریشه در حرکات تکراری دست داده باشد، فرد باید در جریان انجام این کارها وقفه ایجاد کند تا دست و مچ فرصت استراحت و ریکاوری را داشته باشند.
• کاردرمانی: درمانگر می‎تواند به فرد آموزش دهد که چگونه کارهای تکراری را به شیوه‌های متفاوتی انجام دهد.
• اسپلینت مچ: این وسیله مچ را ثابت نگه داشته و از خم شدن آن پیشگیری می‎کند. اسپلینت‎ها را می‎توان در طول خواب از دست باز کرد و همچنین در طول روز اگر دخالتی در فعالیت‎های روزمره نداشته باشند. مچ‎بندها به صورت غیر نسخه‎ای در داروخانه‎ها به فروش می‎رسند. دکتر یا داروساز می‎تواند بهترین نوع آن را به بیمار توصیه کند.
اغلب بیماران دچار علایم خفیف که این رویکرد را دنبال می‎کنند در طول 4 هفته علایم بهبود بیماری را در خود مشاهده می‎نمایند.

داروها
پزشک ممکن است برای کاهش میزان التهاب تزریق کورتکوستروئیدها را برای بیمار تجویز کند. این تزریق‎ها مستقیماً درون فضای تونل کارپال انجام می‎شود. قرص‌هایی نیز در این مورد در دسترسند اما میزان اثربخشی آنها کمتر است. در ابتدا ممکن است درد افزایش یابد، اما پس از گذشت دو روز کاهش میزان درد آغاز می‎شود.
اگر پاسخ بیمار به درمان خوب باشد اما علایم پس از گذشت چند ماه دوباره برگردند، احتمال تجویز دوز دیگری از درمان وجود دارد. به هر جهت، استفادۀ مداوم از کورتیکوستروئیدها توصیه نمی‎شود زیرا این داروها عوارض جانبی بلندمدتی به همراه دارند.
داروهای غیر استروئیدی ضد التهابی (NSAIDs) مثل آسپیرین یا ایبوپروفن ممکن است به تسکین کوتاه مدت درد کمک کنند. این مورد فقط وقتی کمک کننده است که CTS بر اثر یک بیماری یا اختلال زیربنایی التهابی مثل ارتریت ایجاد شده باشد و ناشی از کاربرد تکراری مچ و دست نباشد.
دیگر درمان‌های بالقوه مفید در این مورد شامل ورزش و تزریق‌های بوتاکس است.
یک مطالعۀ منتشر شده در نشریۀ "توان‎یابی بالینی" پی برده است که "شواهد قوی در مورد قابلیت استروئیدهای موضعی و خوراکی؛ شواهد متوسط در مورد اثربخش بودن ویتامین B6 و اسپلینت‎ها و شواهد متناقض در مورد کارآیی NSAIDs، دیورتیک‎ها، یوگا، لیزر، و اولتراسوند وجود دارد، در حالی که درمان ورزشی و تزریق سم بوتولینیوم B غیر مؤثرند."

جراحی
در موارد شدید که درمان‎ها مؤثر نبوده و علایم بیماری بیش از 6 ماه ادامه پیدا می‌کنند، جراحی ممکن است گزینۀ مناسبی باشد.
جراحی رهش تونل کارپال که به نام دکمپرشن تونل کارپال نیز شناخته می‎شود یک عمل سرپایی است. این عمل نیازی به بستری کردن بیمار در طول شب در بیمارستان ندارد.
عمل جراحی مزبور شامل شکافتن رباط کارپال است که سقف تونل کارپال را تشکیل می‎دهد و برای کاهش فشار بر عصب مدیان انجام می‎شود.
"کلینیک کلیولند" تخمین می‎زند که در 90 درصد موارد جراحی سندرم تونل کارپال با موفقیت همراه است و امکان بازگشت مشکل پس از انجام این عمل بسیار کم است.
همانند هر عمل جراحی دیگری، ریسک بروز برخی عوارض شامل عفونت، خونریزی پس از عمل، صدمه به عصب و ماندن جای زخم وجود دارد.

پیشگیری
مقیاس‌های پیشگیری از ریسک ابتلا به سندرم تونل کارپال عبارتند از:
• خودداری از سخت گرفتن در هنگام انجام تکالیف با دست
• خودداری از خم کردن بیش از حد مچ دست، برای مثال تمام مدت رو به پایین یا بالا
• خوابیدن و کار کردن در حالتی که مچ‌ها به حالت صاف قرار گیرند
• خودداری از خم و راست کردن مکرر مچ‎ها
• حفظ حالت مناسب برای پیشگیری از ایجاد فشار نالازم بر روی دست و مچ
• طراحی مجدد محیط کار برای کاهش وضعیت‎های غیر طبیعی و نامطلوب برای مچ
• استراحت و ایجاد وقفه در هنگام انجام تکالیف روزمره برای محافظت در برابر اثرات درازمدت
• گرم نگه داشتن دست‎ها در هوای سرد با استفاده از دستکش، زیرا سردی دست‎ها می‎تواند باعث افزایش ریسک ابتلا به CTS شود.
• درمان هر اختلال یا بیماری زیربنایی، برای مثال، حفظ قند خون در محدودۀ سالم برای پیشگیری از ابتلا به عوارض دیابت از جمله CTS
بر مبنای اعلام "کتابخانه ملی" شواهدی دال بر نقش داشتن کامپیوتر در افزایش خطر ابتلا به CTS وجود ندارد، اما صفحه کلیدهای ارگونومیک با کیبوردهای خمیده و شیبدار می‌‏توانند با کمک به دست‎ها برای حفظ حالت طبیعی در کاهش فشار به مچ و دست مؤثر باشند.
برخی از مردم انجام ورزش‌های دارای حرکات دست شامل یوگا را و ماساژ را توصیه می‎کنند، اما اثربخشی این روش‌ها در تحقیقات به اثبات نرسیده است./

Source:
Carpal tunnel syndrome: Causes, symptoms, and treatment
Last updated Fri 10 March 2017
By Christian Nordqvist
Reviewed by William Morrison, MD 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

رژیم غذایی ضد التهابی مانع کاهش تراکم استخوان در زنان می‎شود

با بالا رفتن سن، مردم دچار از دست دادن تراکم یا چگالی استخوان می‎شوند و زنان در دوره پس از یائسگی به طور مشخص در خطر بالاتری از استئوپوروزیس و شکستگی استخوان قرار دارند. در هر حال، مواردی هستند که می‎

حشیش، خطر استئوپوروزیس و شکستگی استخوان را افزایش می‌دهد

در حالی که حشیش (ماری‌جوانا) رایج‌ترین مادة مخدر غیر قانونی در ایالات متحد آمریکا است، به طور روزافزون در حال قانونی شدن است، که این موضوع شناسایی ضررهای بالقوة این مادة مخدر را مهم‌تر از همیشه جلوه م