دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

علی‌‏رغم نام خود، بیماری تباهی دیسک (بیماری انحطاط دیسک یا بیماری دژنراتیو دیسک) یک بیماری نیست بلکه اتفاقی طبیعی که با بالا رفتن سن رخ می‎دهد.

مقالات درد
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• کریستین نوردکویست، دکتر ویلیام موریسون
• ترجمه هامیک رادیان


بیماری تباهی دیسک هنگامی رخ می‎دهد که دیسک‎های بین مهره‎های ستون فقرات دچار تباهی یا شکنندگی می‎شوند.
این وضعیت می‎تواند به ضعف، بی‌حسی و دردی که به سمت پاها منتشر می‎شود بینجامد.
علی‌‏رغم نام خود، بیماری تباهی دیسک (بیماری انحطاط دیسک یا بیماری دژنراتیو دیسک) یک بیماری نیست بلکه اتفاقی طبیعی که با بالا رفتن سن رخ می‎دهد.
دیسک‎های لاستیک مانند بین مهره‎ها به طور نرمال امکان انعطاف و خم شدن پشت را فراهم کرده به عنوان جذب کنندۀ شوک عمل می‎کنند. به مرور زمان این دیسک‎ها مستعمل می‎شوند و دیگر نمی‎توانند هم‎اندازۀ سابق نیروی محافظت کننده داشته باشند.


مطالب این مقاله:
• بیماری تباهی دیسک چیست؟
• نشانه‎ها و علایم
• علل
• تست و تشخیص
• درمان


بیماری تباهی دیسک چیست؟
بیماری تباهی دیسک یک اختلال مرتبط به سن است که به درد دیسکوژنیک، یا درد به علت صدمه دیدن دیسک‎های میان مهره‌‏ها منجر می‎شود.
دیسک‎های بین مهره‎ای که به عنوان فیبرهای غضروفی بین مهره‎ای یا دیسک‎های نخاعی نیز شناخته می‎شوند، بستر میان مهره‎های ستون فقرات را ایجاد می‎کنند. این دیسک‎ها ساختار منعطفی دارند که از بافت فیبر غضروفی ساخته شده است.
قسمت خارجی دیسک به نام انولوس فیبروس شناخته می‎شود. این بخش مستحکم و فیبری است و شامل چند لایه است که با یکدیگر همپوشانی دارند.
هستۀ داخلی دیسک پولوپوسوس هسته‎ای است که نرم و ژلاتینی است.
دیسک‎های بین مهره‎ای در هنگام حرکات ستون فقرات یا تحمل وزن بستری برای فشار ایجاد می‎کنند. آنها در عین حال به خم شدن ستون فقرات کمک می‌کنند.
وقتی مردم پا به سن می‎گذارند، تکرار فشار روزمره بر ستون فقرات و گاه آسیب دیدگی، شامل انواع آسیب دیدگی‌های کوچک و ناملموس، می‎تواند به دیسک‎های مزبور صدمه بزند.
تغییرات شامل موارد زیر است:
• شکستگی غضروف، بافتی که بستر قرارگیری مفاصل را ایجاد می‎کند
• بیرون زدن یا شکستن دیسک که به نام فتق دیسک شناخته می‎شود
• باریک شدن کانال نخاعی یا استنوزیز نخاعی
تغییرات می‎توانند به عصب‌ها آسیب زده سبب درد، ضعف، و بی‌حسی شوند.

نشانه‌ها و علایم
انحطاط دیسک ممکن است فاقد علامت باشد یا احتمال دارد که درد ناشی از آن آنقدر شدید نباشد که فرد نتواند فعالیت‎های روزمره خود را ادامه دهد.
ناراحتی ایجاد شده می‎تواند طیفی از خفیف تا شدید و ناتوانی‎آور را شامل باشد. این ناراحتی می‎تواند به ارتریت استخوان منجر شود و با درد و خشکی پشت همراه باشد.
شایع‎ترین علامت اولیه معمولاً درد و ضعف در ناحیۀ پشت است که به دیگر نقاط بدن گسترش پیدا می‎کند.
اگر صدمه در ناحیۀ پایین کمر یا ستون فقرات لومبار رخ داده باشد ناراحتی ایجاد شده به کفل و قسمت فوقانی باسن منتشر می‎شود. در عین حال ممکن است مور مور، بی‌حسی، یا هر دو در ناحیۀ پا ایجاد شود.
اگر آسیب دیدگی در ناحیۀ گردن یا نخاع سرویکال بروز کند، درد می‎تواند به شانه‎ها، بازوها و دست‎ها گسترش پیدا کند.
در عین حال امکان عدم پایداری در ستون فقرات وجود دارد که به اسپاسم‎های عضلانی در پایین کمر یا گردن منجر می‎شود، زیرا بدن تلاش می‎کند تا مهره‌ها را پایدار نگه دارد. این می‎تواند دردناک باشد.
ممکن است دوره‎های عود درد شدید وجود داشته باشد.
درد ممکن است در هنگام نشستن، خم شدن، بلند کردن اشیاء یا چرخش به طرفین شدت پیدا کند. پیاده‎روی، خم شدن، و تغییر حالت ممکن است باعث تخفیف درد شود.

علل
اصطلاح بیماری تباهی دیسک معمولاً به ترکیبی از مشکلات نخاعی اشاره دارد که با آسیب دیدن دیسک شروع می‎شوند، و در نهایت به دیگر بخش‌های ستون فقرات گسترش پیدا می‎کنند. این اختلال به طور معمول با بالا رفتن سن تشدید پیدا می‎کند.
تغییرات شامل موارد زیر است:
• از دست دادن مایعات: دیسک‎های بین مهره‎ای بزرگسالان جوان سالم شامل 90% مایعات است. همپای بالا رفتن سن، محتوی مایع دیسک کاهش می‎یابد که این باعث نازک‎تر شدن دیسک می‎شود. فاصلۀ بین مهره‎ها بر اثر این کاهش ضخامت دیسک کاهش پیدا می‎کند، و در نتیجه دیسک به عنوان یک بستر یا جاذب شوک اثربخشی کمتری خواهد داشت.
• ساختار دیسک: ترک‎ها یا شکاف‎های باریک در لایۀ خارجی دیسک ایجاد می‎شود. مواد نرم و ژلاتینی بخش داخلی دیسک ممکن است از طریق ترک‌ها و شکاف‎های مزبور نشت کنند که نتیجۀ آن برآمدگی یا پارگی دیسک خواهد بود. دیسک ممکن است پاره پاره شود.
عواملی که به فرآیند مزبور سرعت می‎بخشند عبارتند از:
چاقی
• فعالیت جسمانی بیش از حد شدید
• مصرف سیگار
• آسیب دیدگی ناگهانی و شدید مثلاً بر اثر سقوط از بلندی
وقتی پد بین مهره‎ای کاهش یابد، میزان پایداری ستون فقرات کم می‎شود.
برای جبران این نقص، بدن شروع به ساختن استئوفیت یا اسپورهای استخوان می‎کند، اجزاء استخوانی کوچکی که در امتداد حاشیۀ استخوان‎ها توسعه پیدا می‎کنند. این اجزاء استخوانی می‎توانند به ریشۀ عصب‌های نخاعی یا طناب نخاعی فشار وارد کنند. آنها می‎توانند عملکرد عصب را کاهش دهند که سبب درد می‎شود.
وقتی اسپورهای استخوان داخل کانال نخاعی رشد کرده و به درون طناب نخاعی و عصب‎ها فشار وارد کند، این وضعیت زیر عنوان استنوزیز (تنگی) کانال نخاعی شناخته می‎شود.

تست و تشخیص
دکتر در مورد علایم، زمان و محل احساس درد توسط شخص، وجود مور مور یا بی‎حسی، و اینکه درد در چه موقعیت‎هایی بیشترین شدت خود را دارد، پرسش می‎کند. در عین حال دکتر در تکمیل شرح حال بیمار در مورد حوادث احتمالی مثل سقوط از بلندی یا تصادم اتومبیل سؤال می‎کند.
درد دیسک تباه شده می‎تواند زمانی شـروع شود که یک آسیب‎دیدگی کوچک یا بزرگ به درد پشت ناگهانی و غیر منتظره منجر می‎شود، یا می‎تواند به صورت درد جزئی پشت وجود داشته باشد که به مرور زمان تشدید می‎شود.
معاینۀ بالینی برای ارزیابی موارد زیر انجام می‎شود:
• قدرت عضلانی: دکتر ممکن است بیمار را برای ارزیابی اتروفی، تباهی عضلانی یا حرکات غیر نرمال بررسی کند.
• درد همراه حرکت یا در پاسخ به لمس: از بیمار خواسته می‎شود تا به طرق خاصی حرکت کند. اگر وارد کردن فشار به ناحیۀ پایین پشت سبب درد شود، آنگاه امکان وجود تباهی دیسک مطرح خواهد بود.
• عملکرد عصب: دکتر با استفاده از یک چکش رفلکسی به قسمت‎های مختلف بدن بیمار ضربه می‎زند. واکنش ضعیف یا فقدان واکنش می‎تواند نشان دهندۀ در تنگنا قرار داشتن ریشۀ عصب باشد.
دکتر ممکن است انجام تست‎های تشخیصی زیر را در دستور کار قرار دهد:
• تست‎های تصویربرداری مثل CT اسکن یا MRI برای گردآوری اطلاعات در مورد عصب‌های نخاعی، دیسک‎ها و چگونگی قرارگیری آنها.
• دیسکوگرام، که شامل تزریق یک رنگ به داخل مرکز نرم یک یا چند دیسک است. هدف بررسی وجود درد در دیسک است. رنگ در CT اسکن یا عکسبرداری اشعۀ ایکس خود را نشان می‎دهد. به هر جهت استفاده از دیسکوگرام ممکن است مناقشه‎برانگیز باشد، زیرا ترک‎های دیسک در تمام موارد سبب بروز علایم نمی‎شوند.
دکتر همچنین ممکن است تست‌هایی برای بررسی اختلالات دیگر مثل تومور یا دیگر انواع صدمه دیدگی انجام دهد تا از تشخیص صحیح مطمئن شود.

درمان
درمان ممکن است شامل کاردرمانی، فیزیوتراپی، یا هر دو، انجام برخی ورزش‌های خاص، مصرف دارو، کاهش وزن، و جراحی باشد.

درمان‎های مربوط به سبک زندگی
بیماران می‎توانند به طرق مختلف به خود کمک کنند به ویژه اگر علایم خفیف باشند.
• برخی حالت‎های قرارگیری بدن می‏‌توانند به کاهش علایم منجر شوند. برای مثال ممکن است زانو زدن یا خم شدن به پشت نسبت به نشستن با درد کمتری همراه باشد.
• بلند کردن وزنه ممکن است مفید باشد. این کار باید تحت راهنمایی متخصص و بدون خم کردن بدن انجام شود.
• داروها شامل داروهای ضد درد مثل تاینلول، و داروهای غیر استروئیدی ضد التهابی (NSAIDs) مثل ایبوپروفن استفاده می‎شوند. در عین حال امکان تجویز داروهای استروئیدی و شل کننده‎های عضلانی نیز وجود دارد.
• امکان تجویز استفاده از کرست یا کمربند برای حمایت از پشت وجود دارد.
• ورزش‎هایی شامل موارد برنامه‎های تقویت هستۀ بدن، یوگا، پیلاتس و شنا برای تقویت عضلات پشت و شکم مورد استفاده قرار می‎گیرند.

گزینه‎های پزشکی
دکتر ممکن است داروهای استروئیدی و بی‎حس کننده‎های موضعی به مفصل مجاور دیسک تزریق کند. اینها تزریقات مفصلی فاسیت نامیده می‎شوند. این تزریق‌ها می‎توانند به شکل قابل توجهی درد را کاهش دهند.
ریزوتومی فاسیت نوعی جریان فرکانس رادیویی است که عصب‌های اطراف مفصل فاسیت را از بین می‎برد و بدین طریق مانع رسیدن پیام‎های درد به مغز می‎شود. بیمارانی که به تزریق‎های مفصل فاسیت خوب جواب می‎دهند ممکن است از این کار سود ببرند. تکسین درد ممکن است تا بیش از یک سال ادامه داشته باشد.
انولوپلاستی گرمای الکتریکی بین دیسکی (IDET) شامل وارد کردن یک کاتتر به داخل دیسک و گرما دادن آن است. به نظر می‎رسد این کار درد را کاهش می‎دهد که احتمالاً به علت آن است که سبب می‎شود کلاژن منقبض شود به نحوی که باعث ترمیم آسیب ایجاد شده در دیسک گردد. مکانیسم دقیق عمل مزبور روشن نیست.

جراحی
بیمارانی که در پی گذشت سه ماه به درمان‎های محافظه‎کارانه جواب ندهند ممکن است گزینۀ جراحی در مورد آنها در مد نظر قرار گیرد.
جراحی یک گزینه خواهد خواهد بود اگر موارد زیر مطرح باشد:
• درد پشت یا پا که مانع از انجام فعالیت‎های روزمرۀ زندگی برای بیمار می‎شود
• وجود بی‌حسی یا ضعف در ناحیۀ پا
• دشواری در ایستادن یا راه رفتن
گزینه‌های جراحی زیر در این مورد در دسترسند:
جراحی ثبیت یا فیوژن نخاعی: دو مهره به یکدیگر جوش داده می‎شوند تا حالت پایداری برای ستون فقرات ایجاد شود.
این نوع جراحی در تمامی قسمت‌های ستون فقرات قابل انجام است اما به طور معمول در ستون فقرات گردنی و کمری انجام می‎شود.
این جراحی می‎تواند در مورد بیمارانی که ستون فقرات آنها دیگر قادر به تحمل وزن بدن نیست مفید باشد، اما در عین حال جراحی مزبور می‎تواند باعث سرعت گرفتن روند تباهی دیسک‎های مجاور مهره‎های جوش داده شده گردد.
جراحی دکمپرشن: گزینه‎های مختلف خارج کردن بخشی از مفصل دیسک می‏تواند فشار وارد شده بر عصب‌ها را کاهش دهد.
بیماری که دچار استئوارتریت می‎شود، و بیمار دچار فتق دیسک یا استنوزیز نخاعی ممکن است به دیگر انواع درمان نیاز داشته باشد.

درمان سلول بنیادی
محققان "دانشگاه کوئینزلند" در استرالیا، موفقیت‎هایی در رویکرد مهندسی بافت با استفاده از سلول‎های بنیادی به دست آورده‎اند.
هدف در این درمان تشویق غضروف کاربردی برای تکثیر خود است، و این کار با استفاده از سیستم هیدروژل قابل تزریق انجام می‎شود. محققان به این جمع‎بندی رسیده‎اند که درمان با سلول بنیادی می‎تواند برای بازتولید دیسک بین مهره‎ای مفید باشد./


Source:
Medical News Today
Degenerative disc disease: Causes and treatment options

Last updated Mon 8 May 2017
By Christian Nordqvist
Reviewed by William Morrison, MD

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

رژیم غذایی ضد التهابی مانع کاهش تراکم استخوان در زنان می‎شود

با بالا رفتن سن، مردم دچار از دست دادن تراکم یا چگالی استخوان می‎شوند و زنان در دوره پس از یائسگی به طور مشخص در خطر بالاتری از استئوپوروزیس و شکستگی استخوان قرار دارند. در هر حال، مواردی هستند که می‎

حشیش، خطر استئوپوروزیس و شکستگی استخوان را افزایش می‌دهد

در حالی که حشیش (ماری‌جوانا) رایج‌ترین مادة مخدر غیر قانونی در ایالات متحد آمریکا است، به طور روزافزون در حال قانونی شدن است، که این موضوع شناسایی ضررهای بالقوة این مادة مخدر را مهم‌تر از همیشه جلوه م