دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

مقالات دیابت
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• جنیفر هوآیزن، ناتالی اُلسن
• ترجمه هامیک رادیان

نوروپاتی دیابتی به آسیب دیدگی عصب بر اثر دیابت اشاره دارد.
نوروپاتی یک بیماری شایع است که 60 تا 70 درصد افراد بزرگسال دچار دیابت از آن رنج می‎برند. در هر حال، این اختلال بیشتر در آن دسته از افراد دیابتی مایۀ نگرانی است که قند خون آنان تحت کنترل قرار نداشته و نیز آن گروه از بیماران که بیش از 25 سال از آغاز بیماری دیابت در آنها گذشته باشد.
صدمه‎دیدگی عصب به علت نوروپاتی دیابتی بازگشت پذیر نیست اما راه‎هایی برای کاهش علایم بیماری و پیشگیری از ازدیاد آنها وجود دارد.
مطالب این مقاله:
• نوروپاتی دیابتی چیست؟
• درمان طبیعی نوروپاتی دیابتی
• گزینه‎های پزشکی
• عوارض
• پیشرفت‎های درمانی

نوروپاتی دیابتی چیست؟
نوروپاتی دیابتی گروهی از اختلالات پیشروندۀ عصبی مرتبط به دیابت نوع 1 و دیابت نوع 2 است.
اگرچه تحقیقات در مورد این نوع صدمه دیدگی عصب ادامه دارد، دکترها فکر می‎کنند که قند خون می‎تواند از طریق ایجاد اختلال در فیبرهای عصبی و کاهش یا مغشوش کردن پیام‎رسانی به سلول‎های عصبی صدمه وارد کند.
به هر جهت، احتمال دارد که صدمه به عصب ناشی از تلفیق عواملی مثل چگونگی عملکرد سیستم ایمنی، ژنتیک، مصرف سیگار یا مشروب الکلی باشد.
نوروپاتی می‎تواند موجب بروز طیفی از علایم شامل درد، بی‎حسی، مور مور فقدان حس، و ضعف عضلانی شود.
اگرچه نوروپاتی می‎تواند در هر آنجایی که عصب وجود داشته باشد بروز کند، گرایشی به آسیب زدن به پاها و به ویژه قسمت زیر زانوها دارد.
افراد دچار نوروپاتی دیابتی گرایشی به موارد زیر دارند:
• کنترل آنها بر قند خونشان ضعیف است
• سنشان بالای 40 سال است
• چاق یا دارای اضافه وزن هستند
• سطح کلسترول آنها بالا است
• دارای فشار خون بالا هستند
• بسته به شدت علایم بیماری، 10 تا 25 سال از آغاز ابتلاء آنها به دیابت گذشته است

انواع
نوروپاتی دیابتی بسته به اینکه کدام عصب صدمه دیده باشد به چهار دسته تقسیم می‎شود.

نوروپاتی محیطی
نوروپاتی محیطی نوعی نوروپاتی است که به توانایی عصب‎های محیطی برای حس چیزها مثل دما و لامسه لطمه می‎زند.
نوروپاتی محیطی اغلب اوقات به بازوها، دست‎ها، ناحیۀ پایین زانوها، پاها و پنجه‎های پا آسیب می‎زند، و غالباً سبب بروز درد یا فقدان حس می‎شود. این نوع نوروپاتی شایع‎ترین نوع نوروپاتی دیابتی است.

نوروپاتی پروگزیمال
صدمه دیدگی عصب موجب بروز درد در باسن، ران، لگن و کفل می‎شود. ضعف عضلانی و درد در ناحیۀ ساق پا نیز یک علامت شایع نوروپاتی پروگزیمال است.

نوروپاتی فوکال (کانونی)
در این نوع نوروپاتی صدمه به یک عصب خاص یا گروهی از عصب‎ها در هر جای بدن وارد می‎شود. نوروپاتی فوکال اغلب سبب ضعف شدید و ناگهانی عضلات، درد و بی‎حسی می‎شود.

نوروپاتی اتونومیک
در این نوع نوروپاتی صدمه به عضلات کنترل کنندۀ ارگان‎های کنترل رفتارهای غیر ارادی وارد می‎شود. نوروپاتی اتونومیک می‎تواند به طیفی از عملکردهای حیاتی بدن مثل قلب و دامنۀ تنفس، فعالیت سیستم گوارش، پاسخ جنسی و فشار خون لطمه بزند.
بسیاری از افراد دچار نوروپاتی اتونومیک توانایی کشف افت قند خون خود به سطوح پایین و خطرناک را از دست می‎دهند.

درمان طبیعی نوروپاتی دیابتی
وقتی نوروپاتی بروز کند، هیچ راهی برای معکوس کردن روند آن وجود ندارد. به هر جهت، برخی تغییرات مربوط به سبک زندگی، مداواها، و داروها وجود دارند که می‎توانند به کاهش علایم بیماری و پیشگیری از گسترش بیشتر صدمه دیدگی عصب کمک کنند.
کاهش قند خون یا پایدار نگه داشتن آن خط مقدم درمانی توصیه شده برای نوروپاتی دیابتی است، و این عمل در عین حال ساده‎ترین و مؤثرترین روش درمانی محسوب می‌شود.
پایدار نگه داشتن سطح قند خون به کاهش علایم نفروپاتی مثل درد کمک می‎کند، و شانس گسترش علایم بیماری را تا 50 درصد کاهش می‎دهد.
ترک سیگار نیز می‏تواند کمک کننده باشد. سیگار کشیدن به دیوارۀ شریان‎ها آسیب زده موجب انباشته شدن چربی، باریک شدن رگ‎های خونی و دشوار شدن جریان گردش خون می‎شود. وجود ضعف در جریان خون یک عامل اصلی تقویت کنندۀ نوروپاتی است.
سیگار کشیدن همچنین خطر ابتلاء به دیگر اختلالاتی را که می‎توانند به صدمه دیدن بیشتر عصب منجر شوند، افزایش می‎دهد. این اختلالات مقاومت انسولین، سکته مغزی، اختلال عملکرد جنسی، و بیماری‎های قلبی و کلیوی را شامل می‎شود.
دیگر توصیه‌های رایج در مورد نکات مرتبط به سبک زندگی که می‎توانند در مداوای نوروپاتی دیابتی کمک کننده باشند موارد زیر را شامل می‎شود:
• مصرف درست داروهای دیابت: مداومت و پایش برای اطمینان از اینکه داروها بر مبنای علت مصرف خود به درستی کار می‎کنند حیاتی است.
• کاهش مصرف مشروب الکلی: الکل می‏تواند سبب بروز نوسان در سطح قند خون و افت و خیز آن شود و اغلب با داروها تداخل ایجاد می‎کند. الکل در عین حال دارای کالری صرف است که می‎تواند به بروز اضافه وزن کمک کند.
کاهش وزن در صورت لزوم: اضافه وزن می‎تواند به کاهش حساسیت انسولین و افزایش قند خون منجر شود. اضافه وزن همچنین احتمال ابتلاء به نوروپاتی دیابتی را افزایش می‎دهد.
• استفاده از چربی‎های سالم: آجیل‎ها، روغن حبوبات، فرآورده‎های لبنی کم‎چرب، گوشت بدون چربی، و ماکیان حاوی چربی‎هایی هستند که بدن راه استفاده، پردازش و دفع آنها را می‎داند. چربی‎های فرآوری شده یا افزوده، که اغلب به نام چربی‎های ترانس شناخته می‎شوند، به جای مصرف شدن ذخیره می‎شوند، و اغلب به بروز افزایش کلسترول و اضافه وزن منجر می‎گردند.
• اجتناب از قند زیاد: قندهای تصفیه یا فرآوری شده مثل گلوکز بالا یا شیرین کننده‎های فروکتوز، می‎توانند سبب خیزش شدید و ناگهانی سطح قند خون پس از مصرف این فرآورده‎ها شوند. اجتناب از این اوج و فرودها برای مدیریت کامل قند خون و پیشگیری از صدمات بیشتر عصب موضوعی کلیدی است.
• درمان دیگر اختلالات مربوط به سلامت: مشکلات سلامت که می‎توانند بر قند خون، فشار خون و جریان آن یا کنترل عصب تأثیر بگذارند، می‎توانند احتمال ابتلاء به نوروپاتی را افزایش دهند. مثال‎های معمول در این مورد شامل اختلالات قلبی، کبدی و کلیوی است.
• ورزش: ورزش منظم به پایدار نگه داشتن سطح قند خون، کاهش کلسترول، بهبود قابلیت و استقامت عضلات کمک می‎کند، و جریان خون را بهبود می‎بخشد. انجام منظم 150 دقیقه ورزش در طول هفته، که ایده‎آل آن است که به 5 جلسۀ 30 دقیقه‎ای تقسیم شود، توصیه می‎گردد.
• استفاده از درمان‎های تخصصی حرفه‎ای: طیف گسترده‎ای از مداواها ممکن است به کاهش درد نوروپاتی، بهبود جریان خون، و کاهش شانس اتلاف عضلات کمک کنند. این مداواها شامل ماساژ، درمان ورزشی، طب سوزنی، و تنظیمات کایروپراکتیک است.
نوروپاتی محیطی دست و پا را در برابر صدمه دیدگی آسیب‌پذیرتر می‎کند و همچنین سبب بروز فقدان حس می‎شود که باعث نادیده گرفتن زخم‎ها می‎گردد. افراد دچار دیابت باید هر شب پاهای خود را در مورد بروز زخم و تغییرات پوستی بررسی کنند و پاهایشان را در حد امکان تمیز نگه دارند. ناخن پاها را باید برای پیشگیری از تحریک یا ایجاد خراش در پوست پا همیشه تر و تمیز و مرتب نگه داشت.
مردم دچار دیابت باید از عاداتی مثل راه رفتن با پای برهنه یا استفاده از وسایل بهداشتی مشترک، که پاهایشان را در معرض آسیب دیدگی، تحریک پذیری، یا میکرب‎ها قرار می‎دهد، خودداری کنند.
هر فرد دیابتی که دچار علایم غیر معمول، پایدار یا نگران کننده می‎شود باید به دکتر مراجعه کند. مراقبت منظم و مداوم پا می‎تواند در کاهش احتمال قطع عضو از 45 تا 85 درصد مؤثر باشد.

گزینه‎های پزشکی
داروهای ضد درد غیر نسخه‎ای اغلب اوقات برای کاهش درد عصب مؤثر هستند. برای موارد شدیدتر درد، دکتر ممکن است داروهای اختصاصی‌تر و متمرکزتر تجویز کند.
هر فردی که داروهای ضد درد مصرف می‎کند باید در ورزش احتیاط کند، اما افراد دچار اختلالات فشار خون یا خونریزی باید به طور مشخص در این مورد مراقب باشند. در صورت مواجهه با هر علامت نگران کننده، فرد باید به دکتر رجوع کند.
گزینه‎های درمانی رایج برای مداوای نوروپاتی دیابتی شامل موارد زیر است:
• مخدرهایی مثل مورفین سولفات، ترامادول، اکسی‎کودون، و دکسترومتورفان
• داروهای ضد افسردگی مثل ونلافاکسین، آمی‎تریپ‎تیلین، و دولوکستین هیدروکلراید
• داروهای ضد تشنج مثل پریگابالین و سدیم والپروات
• درمان‎های موضعی مثل کرم‎های کسپسین، اسپری‎های دی‎نیترات ایزوسورباید و لیدوکائین
برخی اشکال تحریک الکتریکی عصب مثل تحریک الکتریکی عصب ترانس‎کوتانئوس (TENS) از سوی آکادمی نورولوژی آمریکا (AAN) برای درمان نوروپاتی دردناک دیابتی مورد تأیید قرار گرفته‎اند.
اگرچه برخی شواهد در مورد استفاده از مغناطیس، لیزر، و نوردرمانی برای کاهش یا کنترل درد عصب وجود دارد، AAN در حال حاضر استفاده از این نوع درمان‎ها را توصیه نمی‎کند.

عوارض
در صورت عدم درمان، عوارض سلامت ناشی از تشدید نوروپاتی دیابتی می‎تواند شدید باشد. برخی از عوارض مزبور در زیر فهرست شده است:
• درد، سفتی عضلات و زخم
• بی‎خبری از افت قند خون
تهوع و استفراغ
• بروز اختلال در حس گرسنگی
اسهال و یبوست
• اختلال در عملکرد جنسی
عفونت‎های دست، ساق پا و پا یا زخم‎هایی که بهبود پیدا نمی‎کنند
• صدمه دیدن مفاصل، مخصوصاً در ناحیۀ دست و پا
• مشکل در کنترل مثانه یا ادرار کردن
تعریق بیش از حد یا فقدان تعریق
اتروفی عضلانی
غانغرایا (قانقاریا) یا قطع عضو، که اغلب در نواحی دست و پا شایع است
• افت فشار خون

پیشرفت‎های درمانی
محققان به تحقیق در این مورد که چرا و چگونه نوروپاتی دیابتی بروز می‎کند، ادامه می‎دهند و به توسعۀ گزینه‎های درمانی دقیق امیدوارند.
تقریباً هیچ‎یک از گزینه‎هایی دارویی مورد استفاده برای مداوای این اختلال به واقع برای درمان هدفمند درد نوروپاتیک طراحی نشده‎اند. اغلب داروهای فعلی نیز با عوارض جانبی ناخوشایند همراهند و خطر وابستگی را با خود دارند.
اغلب تحقیقات اخیر در مورد درمان نوروپاتی دیابتی پیرامون بلوک یا دگرگون کردن پیام‎های درد متمرکز است.
یک مطالعه مربوط به سال 2013 عنوان می‎کند که داروهای هدف گیرندۀ کانال‎های T کلسیم می‎تواند درد همراه نورپاتی دیابتی را بدون خطر اعتیاد یا وابستگی دارویی کاهش دهد.
یک مطالع در سال 2015 پی برد که بلوک کردن کانال‎ ورودی‎های نوکلئوتید چرخه‎ای فعال بیش از حد قطبی شده (HCN) در موش‎های صحرای باعث کاهش شدید حس درک درد در آن ناحیه از مغز می‎شود که اغلب درگیر پردازش پیام‎های درد است.
درمان‎های تحریک طناب نخاعی (SCS) نیز مورد بررسی قرار گرفته‎اند. یک مطالعه در سال 2016 با استفاده از مدل جوندگان پی برد که تحریک زودهنگام و مکرر طناب نخاعی می‌تواند به کاهش درد نورپاتی و معکوس کردن روند این اختلال از طریق تحریک سیستم اندوکانابینوئید و فعال کردن گیرنده‌های CB1 کمک کند.
مولکول‎های داروهای هدفمند که به سطح سلول‎های عصبی موسوم به گانگلیوزیدها متصل می‎شوند از دیرباز به عنوان یک درمان بالقوه برای اختلالات تباهی عصبی مورد بررسی قرار داشته‎اند. نشان داده شده است که گانگلیوزیدها بر توانایی مغز برای تشکیل اتصالات جدید عصبی مؤثر هستند.
یک مقالۀ پژوهشی در سال 2016 به این جمع‌بندی رسید که حدف یک گانگلیوزید خاص به نام GM3 به شفاء کامل زخم و معکوس شدن کامل روند درد نوروپاتیک در موش‎ها منجر می‎شود.

در زمینۀ نوروپاتی مطالعۀ لینک زیر در وبسایت مهرین - اخبار سلامت توصیه می‎شود:
نوروپاتی محیطی - علایم، علل، و درمان

Source:
medicalnewstoday.com
Can diabetic neuropathy be reversed?
Written by Jennifer Huizen Reviewed by Natalie Olsen, RD, LD, ACSM EP-C
Last reviewed: Thu 15 June 2017

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

دویدن حافظه را بهبود می‌بخشد

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.

 

X

کپی رایت

هرگونه کپی مطالب سایت به هر شکل پیگرد قانونی دارد.