دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

اختلالات کمبود ایمنی (اختلالات نقص ایمنی) در عملکرد سیستم ایمنی بدن اختلال ایجاد می‌کنند

اختلالات کمبود ایمنی (اختلالات نقص ایمنی) در عملکرد سیستم ایمنی بدن اختلال ایجاد می‌کنند. در نتیجه بدن کمتر قادر خواهد بود تا با نیروهای مهاجم مثل موارد ناشی از باکتری‌ها، ویروس‌ها و قارچ‌ها مقابله کند. شخص دچار اختلالات کمبود ایمنی بیشتر احتمال دارد که دچار موارد مکرر عفونت‎های آسیب زننده به دستگاه گوارش، سینوس‌ها، گوش‌ها و ریه‌ها شود و همچنین بیشتر محتمل است که به بیماری‎های جدی و بالقوه کشنده مبتلاء گردد. دگرگونی‌های قابل توجهی در میان انواع اختلالات کمبود ایمنی وجود دارد. اختلالات کمبود ایمنی اولیه ژنتیکی هستند و در میان نسل‌ها ادامه می‌یابند. محققان بیش از 300 نوع از این اختلالات ژنتیکی را شناسایی کرده‌اند. مردم در نتیجه بیماری، عفونت، سوءتغذیه، یا بر اثر درمان‌هایی مثل شیمی درمانی یا عمل جراحی به اختلالات کمبود ایمنی ثانویه مبتلاء می‌شوند.

وقتی کسی به سندرم سیوگرن مبتلاء باشد، چشم‌ها، دهان و دیگر قسمت‌های بدن وی دچار خشکی می‎شود.

خشکی چشم و خشکی دهان شایع‎ترین علایم سندرم سیوگرن محسوب می‎شوند. بیمار ممکن است در برخی موارد دچار مشکلاتی در دیگر قسمت‌های بدن مثل ورم غدد اطراف صورت و گردن، خشکی پوست یا معبرهای بینی یا دردناک شدن مفاصل گردد. در حدود نیمی از مردم مبتلاء به سیوگرن در عین حال دچار یک بیماری خودایمنی دیگر مثل ارتریت روماتوئید یا لوپوس هستد. به همین دلیل گاهی از اوقات تشخیص سیوگرن برای پزشکان دشوارتر می‎شود. برای مدیریت علایم ناشی از سیوگرن شخص ناچار است تا برای مابقی عمر خود دارو مصرف کند. برخی از این داروها مثل قطره‌های مرطوب کننده چشم غیر نسخه‌ای هستند. مابقی داروهای مورد نیاز برای بالا بردن مقدار بزاق در دهان بر مبنای تجویز پزشک قابل دسترسی است.

ادنوپاتی خود یک بیماری نیست بلکه نشانه‎ای از یک بیماری یا اختلال دیگر اس

ادنوپاتی به هر بیماری که در آن بافت گلاندولر یا گره‌های لنفی درگیر باشند، گفته می‎شود. این اصطلاح معمولاً برای ارجاع به لنفادونوپاتی یا ورم گره‌های لنفی به کار می‎رود. خلاف غدد اشکی در چشم یا غدد تعریق در پوست، گره‌های لنفی مواد شیمیایی تولید و آزاد نمی‎کنند. در عوض گره‎های لنفی به صورت گروهی برای حمل لنف در سراسر بدن عمل می‎کنند. لنف سلول‎های سفید خون را برای مقابله با اجرام و روفتن آنها و دیگر مهاجم‎های خارجی حمل می‎کند. گره‌های لنفی مایعات را در بدن با این لنف فیلتر می‎کنند، که این به بدن در مقابله با عفونت‎ها و دیگر بیماری‎ها کمک می‎نماید.

سیستم ایمنی نیاز دارد که بتواند خودی را از بیگانه تشخیص دهد. سیستم مزبور این کار را از طریق کشف پروتئین‎های موجود در سطح سلول‎ها انجام می‎دهد

سیستم ایمنی ما برای بقاء انسان حیاتی است. بدون وجود سیستم ایمنی، بــدن ما در بـرابر حملۀ باکتری‎ها، ویروس‌ها، انگل‎ها، و دیگر عوامل بیماریزا بی‎دفاع خواهد بود. این سیستم ایمنی بدن ماست که وقتی در دریای عوامل بیماریزا غوطه‌ور می‎شویم ما را سالم نگه می‎دارد. شبکۀ گسترده‎ای از سلول‎ها و بافت‎ها به شکل مداوم در برابر مهاجمان در حالت آماده‌باش قرار دارند و وقتی دشمن شناسایی می‎شود، حملۀ پیچیده‎ای علیه آن صورت می‌گیرد. سیستم ایمنی در سراسر بدن گسترش یافته و شامل انواع متعددی از سلول‎ها، دستگاه‎ها، پروتئین‌ها و بافت‌ها است. نکتۀ حیاتی آن است که این سیستم می‎تواند بافت خودی را از بافت بیگانه تشخیص دهد. سلول‎های مرده و نیز معیوب توسط ایمنی شناسایی و پاکسازی می‎شود.

تشخیص لوپوس دشوار است زیرا علایم و نشانه‎های بیماری از فردی به فرد دیگر به شکل قابل ملاحظه‏‌ای متفاوتند.

تشخیص لوپوس ممکن است دشوار باشد زیرا نشانه‎ها و علایم آن اغلب با ناخوشی‎های دیگری همپوشانی دارند. متمایزترین نشانه لوپوس یک راش پوستی شبیه به بال پروانه است که روی دو گونه ظاهر می‎شود و آن نیز در تمامی موارد این بیماری بروز نمی‎کند. برخی از مردم با زمینه‌ای متمایل به ابتلاء به لوپوس به دنیا می‎آیند که این زمینه ممکن است بر اثر برخی عفونت‎ها، بعضی داروها یا حتی نور آفتاب تحریک گردد. در حالی که هم‏‌اکنون علاج قطعی برای لوپوس وجود ندارد درمان‎هایی برای کنترل علایم بیماری مزبور در دسترس است. هیچ دو موردی از لوپوس به طور دقیق مشابه هم نیستند.

از آنجا که بسیاری از بیماری‎های خودایمنی علایم مشابهی دارند، تشخیص آنها اغلب اوقات چالش برانگیز است

بیماری‎های خودایمنی برخی از پیچیده‎ترین و سخـت‎درمان‌ترین بیماری‌های مرتبط به سیستم ایمنی هستند. این بیماری‎ها زمانی ایجاد می‎شوند که سیستم ایمنی بدن به سلول‎های سالم بدن حمله می‎کند. سیستم ایمنی شبکه‎ای از بافت‎ها، دستگاه‎ها، و سلول‌ها است. نقش این سیستم دفاع از بدن در برابر مهاجمان و محافظت از آن در برابر عفونت‌ها و بیماری‎ها است. بیماری خودایمنی نتیجۀ بروز خطا از سوی سیستم ایمنی است. سیستم ایمنی بدن به شکل تصادفی سلول‎های سالم بدن را با مهاجمان بیگانه اشتباه می‎گیرد و به آنها حمله‎ور می‎شود. تحقیقات نشان داده‎اند که بیمار‌های خودایمنی گرایشی به نشأت گرفتن از ریشه‎های ژنتیکی، نژادی، و اجزاء مربوط به جنس دارند.

اسکلروداکتیلی هیچ نوع درمان قطعی ندارد. هدف درمان در این بیماری کاهش علایم و بهبود کیفیت زندگی بیمار دچار این اختلال است

اسکلروداکتیلی سفت و سخت شدن پوست انگشتان است. این اختلال می‎تواند سبب پیچش انگشتان دست به سمت داخل شود و در نتیجه دست شکل ناقصی به خود بگیرد. اسکلرودرمی (اسکلرودرما) سیستمیک سبب اسکلروداکتیلی می‎گردد، که یک بیماری خودایمنی است و شکل نادری از ارتریت محسوب می‎شود که در سطح ایالات متحد آمریکا کمتر از 500.000 نفر به آن مبتلا هستند. تمامی افراد مبتلا به اسکلرودرما دچار اسکلروداکتیلی نمی‎شوند. این مقاله به علل و علایم اسکلروداکتیلی و همچنین به گزینه‎های درمانی در دسترس برای مدیریت این بیماری اختصاص دارد.

مقالات دیگر...