دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

اغلب مردم دچار برخی انواع کاهش شنوایی دچار کری پسازبان‎آموزی هستند. این گروه از مردم پیش از کر شدن مهارت تکلم را آموخته‎اند. از دست دادن قدرت شنوایی ممکن است بر اثر عوارض جانبی داروها، تروما، عفونت، یا ابتلا به یک بیماری در این گروه ایجاد شده باشد

مقالات شنوایی / ناشنوایی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• کریستین نوردکویست، دکتر جاستین کوآی
• ترجمه هامیک رادیان

اختلال شنوایی، ناشنوایی، یا کاهش شنوایی، به ناتوانی در شنیدن، یا به صورت کامل یا به شکل تقریبی اشاره دارد.
علایم ممکن است خفیف، متوسط، شدید، یا عمیق باشد. بیمار دچار افت نسبی شنوایی ممکن است با مشکلاتی در فهم صحبت‎ها به ویژه در صورتی که در محیطی پر سر و صدا قرار گیرد، مواجه شود؛ حال آنکه افراد دچار ناشنوایی در حد متوسط ممکن است برای شنیدن به وسایل کمک شنوایی نیاز داشته باشند. برخی از مردم عمیقاً کر هستند و در هنگام صحبت با دیگران به لب‌خوانی متکی‎اند.
افراد دچار ناشنوایی کامل (عمیق) به هیچ روی صدایی را نمی‌شنوند. برای ایجاد ارتباط بلافاصله و سریع با دیگر مردم آنان مجبورند تا به طور کامل به مهارت لب‌خوانی یا زبان اشاره متکی باشند. در مقایسه با کسانی که توانایی شنوایی در آنها در طول زندگی مختل می‎شود یا از بین می‎رود، کران مادرزاد دچار دشواری بیشتری در مورد فراگیری لب‎خوانی هستند.

مطالب این مقاله:
• علل
• تفاوت میان ناشنوایی و افت (کاهش) شنوایی
• ما چگونه می‎شنویم؟
• سه نوع افت شنوایی
• ناشنوایی کامل (عمیق)
• ناشنوایی پیشازبان‎آموزی
• ناشنوایی پسازبان‌آموزی
• ناشنوایی یک‌طرفه و ناشنوایی دوطرفه
• علایم اختلال شنوایی
• تشخیص
• درمان
• زبان اشاره و لب‎خوانی
• آیا می‎توان از اختلال شنوایی پیشگیری کرد؟

علل
چند بیماری یا اختلال مختلف می‎توانند سبب ناشنوایی شوند که عبارتند از:
• آبله مرغان
سیتومگالوویروس
اوریون
مننژیت
بیماری سلول داسی شکل
ایدز - فرزندان مادرانی که در طول بارداری دچار ایدز بوده‌اند در ریسک بالایی برای کر شدن تا سن 16 سالگی قرار دارند.
سیفلیس
• بیماری لیم
دیابت - مطالعات نشان داده‎اند که مردم دچار دیابت بیشتر محتمل است که به نوعی از کاهش شنوایی دچار شوند.
سل. کارشناسان معتقدند که داروی استرپتومایسین که برای درمان سل به کار می‏رود ممکن است ریسک فاکتور کلیدی در این مورد باشد.
هیپوتیروئیدیسم (کم‎کاری تیروئید)
ارتریت
• برخی انواع سرطان
• دود غیر مستقیم سیگار می‎تواند خطر افت شنوایی را در نوجوانان افزایش دهد.
مردم بسیاری در سطح جهان دچار افت شنوایی درمان نشده هستند. در سطح ایالات متحد آمریکا تخمین‎ها حاکی از آن است که 23 میلیون نفر با اختلال شنوایی درمان نشده به زندگی ادامه می‎دهند.

تفاوت میان ناشنوایی و افت شنوایی
افت شنوایی به کاهش توانایی شنیدن صداها در مقایسه با دیگر مردم اشاره دارد.
ناشنوایی به ناتوانی در فهم صحبت از طریق شنیدن حتی در شرایط تقویت صدا اشاره دارد.
ناشنوایی عمیق یا کامل به این معنی است که فرد مطلقاً قادر به شنیدن صدایی نیست. فرد دچار ناشنوایی عمیق حتی قادر به کشف وجود صدا در بالاترین حجم آن نخواهد بود.
درجه اختلال شنوایی - شدت اختلال شنوایی در فرد به این واسطه طبقه‎بندی می‎شود که چه مقدار صدای بلندتر از "سطح نرمال" نیاز است که فرد دچار اختلال شنوایی بتواند وجود صدا را تشخیص دهد.
درجه ناشنوایی - هر درجه از ناشنوایی به این معنی است که فرد نمی‏تواند صحبت را از طریق گوش در هر سطحی از تقویت صدا بشنود. اگر فرد دچار کری عمیق باشد، وی مطلقاً قادر به شنیدن هیچ صدایی نخواهد بود. برخی از مردم کری عمیق و کلی را به یکسان تعریف می‎کنند، در حالی که دیگران کری کلی را منتهای طیف شنوایی تلقی می‎نمایند.

ما چگونه می‎شنویم؟
امواج صوتی وارد گوش می‎شوند، از مجرای گوش پایین می‎روند، و به پردۀ گوش برمی‎خورند، که به ارتعاش درمی‎آید. ارتعاش پردۀ گوش به سه استخوانچه می‎رسد - استخوان‎های موسوم به مالیوس (هامر)، اینکوس (انویل) و استیپس - که در گوش میانی قرار دارند.
این استخوانچه‎ها ارتعاشات را تقویت می‎کنند، که در مرحلۀ بعد با سلول‎های تار مو مانند در حلزون گوش گرفته می‎شوند. آنها با برخورد ارتعاشات به حرکت درمی‎آیند، داده‎های این حرکت از طریق عصب شنیداری به مغز ارسال می‌شود. مغز این داده‌ها را پردازش می‎کند، که ما آن را به عنوان صدا تفسیر می‎کنیم.

سه نوع کاهش شنوایی
سه نوع متفاوت افت شنوایی وجود دارد:
1) افت شنوایی رسانایی
این بدان معنی است که ارتعاشات صوتی از گوش خارجی به گوش میانی به ویژه حلزون گوش منتقل نمی‌شود. این اختلال می‎تواند ناشی از وجود موم گوش اضافی، صمغ گوش، عفونت همراه با التهاب گوش و تجمع مایع در گوش، سوراخ شدن پرده گوش، یا نقایص استخوانچه‎ها (استخوان‎های گوش میانی) باشد. همچنین امکان معیوب بودن پرده گوش وجود دارد.
عفونت‎های گوش می‎توانند بافت مجروح بر جای بگذارند، که این به عملکرد پردۀ گوش آسیب می‎زند.
امکان اختلال در استخوانچه‎ها بر اثر عفونت، ضربه یا ممزوج شدن آنها با یکدیگر (انکیلوزیس) وجود دارد.

2) افت شنوایی حسی عصبی
این به معنی کاهش شنوایی به علت اختلال عملکرد گوش داخلی، حلزون گوش، عصب شنوایی، یا آسیب مغزی است. معمولاً این نوع کاهش شنوایی به علت صدمۀ سلول‎های تار مو مانند در حلزون گوش است. وقتی انسان پا به سن می‌گذارد این سلول‎های مویی بخشی از عملکرد خود را از دست می‎دهند، و شنوایی ما رو به کاهش می‎گذارد. تخمین زده می‎شود که در سطح غرب اروپا و آمریکای شمالی بیش از نیمی از مردم بالای 70 سال دچار اختلال شنوایی ناشی از تخریب سلول‎های مویی در حلزون گوش هستند.
قرار گرفتن طولانی مدت در معرض صداهای بلند به ویژه صداهای با فرکانس بالا دیگر علت شایع صدمه دیدن سلول مویی است. سلول‎های مویی آسیب دیده قابل جایگزینی نیستند. در حال حاضر، تحقیقات به بررسی استفاده از سلول‎های بنیادی برای رشد سلول‎های تازه از این نوع مشغولند.
ناشنوایی کلی حسی عصبی ممکن است بر اثر نقایص مادرزادی، عفونت‌های گوش داخلی، یا ضربه به سر ایجاد شود. اگر پردۀ گوش و گوش میانی دارای عملکرد کامل باشند، بیماران ممکن است از پیوند حلزون سود ببرند. در این عمل یک الکترود درون حلزون گوش جاگذاری می‎شود که جریان الکتریکی را از طریق ریزپردازشگری که پشت گوش و داخل پوست کارگذاری شده، تحریک می‎کنند.

3) کاهش شنوایی مخلوط
این نوع کاهش شنوایی ترکیبی از دو نوع یک و دوی افت شنوایی است. عفونت‎های درازمدت گوش می‎توانند هم به پردۀ گوش و هم به استخوانچه‌ها آسیب برسانند. گاهی از اوقات عمل جراحی می‎تواند به تجدید شنوایی منجر شود اما جراحی همیشه در این مورد کارآیی ندارد.

ناشنوایی پیشازبان‌آموزی چیست؟
ناشنوایی پیشازبان‌آموزی به ناتوانی کامل در شنوایی یا فقدان نسبی شنوایی پیش از آنکه بیمار بتواند تکلم کند یا صحبت‌ها را بفهمد، اشاره دارد.
در چنین مواردی، فرد یا با یک اختلال مادرزادی یا با از دست دادن شنوایی در اوایل زندگی و در طول دوران نوزادی مواجه است.
مردم دچار ناشنوایی پیشازبان‌آموزی هرگز به زبان صدا حرف نزده‌اند.
در اکثریت موارد مردم دچار ناشنوایی پیشازبان‎آموزی دارای والدین و خواهران و برادران شنوا هستند و در خانواده‎هایی متولد می‎شوند که زبان نشانه را نمی‎دانند. در نتیجه در این گروه از ناشنوایان گرایشی به کندی در توسعۀ زبان به چشم می‎خورد. تعداد قلیلی از این گروه مردم که در چنین خانواده‌های متولد شده‎اند گرایش به عدم تأخیر در توسعۀ مهارت‌های زبانی نشان می‎دهند.
اگر ایملپنت‎های حلزون گوش در کودکان کر پیشازبان‎آموز در سنین قبل از 4 سالگی جاگذاری شود، آنها به طور معمول زبان گفتاری را با موفقیت خواهند آموخت.
زبان گفتاری و توانایی استفاده از نشانه‎های اجتماعی دارای درون‌کنشی از نزدیک هستند. این است دلیل آنکه چرا کودکان دچار کاهش شنوایی، به ویژه با علایم شدید، فقط دچار تأخیر در توسعۀ زبان نمی‎شوند بلکه در این اثناء رشد اجتماعی آنان نیز دستخوش تأخیر می‎شود. در نهایت این امکان وجود دارد که کودکان دچار ناشنوایی پیشازبان‎آموزی دچار انزوای اجتماعی شوند، مگر اینکه این کودکان امکان تحصیل در مدارسی را داشته باشند که دیگر شاگردان آن نیز وضعیت مشابهی داشته باشند و نیز مدرسه دارای بخش‌ تخصصی برای آموزش مهارت‎های زبانی به این کودکان باشد.
کودکانی که دچار "کری زیر فرهنگی" شناسایی می‎شوند یا آنانی که می‎آموزند چگونه از زبان نشانه استفاده کنند ممکن است دچار احساس جدافتادگی نشوند. به هر جهت، برخی از کودکان که والدین آنها زبان اشاره را نیاموخته‌اند ممکن است دچار این نوع انزوا شوند.
کودک دچار ناشنوایی پیشازبان‌آموزی که والدین وی و دیگر اعضاء خانواده آنها را به کسب مهارت‎های اجتماعی کسب شده و مورد استفادۀ کودکان شنوا تشویق می‎کنند کمتر احتمال دارد که دچار انزوای اجتماعی شوند.
مواردی از کودکان دچار کری عمقی هست که در آن این کودکان خود را در ناکجاآباد می‎بینند. آنها در خارج از دایرۀ اجتماعی همسالان شنوای خود قرار دارند و در عین حال به طور کامل توسط همسالان دچار کری مطلق خود نیز پذیرفته نمی‎شوند زیرا در زبان اشاره مهارت لازم را ندارند.

ناشنوایی پسازبان‎آموزی چیست؟
اغلب مردم دچار برخی انواع کاهش شنوایی دچار کری پسازبان‎آموزی هستند. این گروه از مردم پیش از کر شدن مهارت تکلم را آموخته‎اند. از دست دادن قدرت شنوایی ممکن است بر اثر عوارض جانبی داروها، تروما، عفونت، یا ابتلا به یک بیماری در این گروه ایجاد شده باشد.
در اغلب موارد، مردم قدرت شنوایی خود را به تدریج از دست می‎دهند. اعضاء خانواده، دوستان، و معلمان ممکن است پیش از اینکه خود این افراد از ناتوانی خویش آگاه شوند به وجود مشکلاتی در مورد شنوایی آنان پی ببرند. بسته به شدت افت شنوایی، فرد ممکن است ناچار از استفاده از وسایل کمک شنوایی بوده، از ایمپلنت حلزون گوش یا آموزش لب‎خوانی استفاده کند.
مردم دچار کاهش شنوایی با چالش‎های گوناگونی روبرو هستند، و این چالش‌ها به زمان بروز ناشنوایی و مدت زمانی که توسعۀ مشکل در آن شکل گرفته است، بستگی دارد. این گروه از مردم ناچارند با وسایل جدید آشنا شوند، شاید ناچار از تن دردادن به جراحی باشند، باید زبان اشاره و لب‎خوانی را بیاموزند، و از دستگاه‎های مختلف برای ارتباط استفاده کنند. احساس انزوا مشکلی شایع است، که گاهی از اوقات می‎تواند به افسردگی و تنهایی فرد منجر گردد. که اینها به فرآیندی که با ناتوانی همراه است اضافه می‎شود. این موضوع در عین حال چالشی برای اعضاء خانوار، افراد مورد علاقه، و دوستان نزدیک است، که ناچارند خود را با افت شنوایی فرد انطباق دهند.
ناهمسازی ممکن است فشاری بر روابط ایجاد کند، فشاری که نه فقط بر فرد دچار اختلال شنوایی بلکه بر اطرافیان وی نیز وارد می‌شود. اگر ناشنوایی به صورت تدریجی بروز کند و با وجود این تشخیص داده نشود، این احتمال وجود دارد که اعضاء خانواده به این باور برسند که بیمار در حال فاصله گرفتن و دور شدن از دیگران است.

ناشنوایی یک‌طرفه و ناشنوایی دوطرفه چیست؟
ناشنوایی یک‎طرفه اشاره به ناشنوایی فقط یک گوش دارد، در حالی که ناشنوایی دو طرفه به معنی وجود اختلال شنوایی در هر دو گوش است.
مردم دچار ناشنوایی یک‎طرفه ممکن است ادامۀ صحبت را در صورتی که مخاطب در سمت گوش ناشنوای آنها قرار داشته باشد دشوار بیابند. در مقایسه با کسانی که با هر دو گوش به خوبی می‎شنوند، ممکن است مشخص کردن این موضوع که صدا از کجا می‎آید دشوارتر باشد. فهم اینکه مردم چه دارند می‎گویند در شرایط حضور در محیط پر سر و صدا ممکن است دشوار باشد.
در صورتی که در پس‌زمینه سر و صدایی نباشد، یا میزان این سر و صدا اندک باشد، فرد دچار کری یک‎طرفه در عمل دارای همان مهارت‌های ارتباطی صوتی است که افراد دارای شنوایی نرمال در هر دو گوش از آن برخوردارند.
بچه‌های متولد شده با کری یک‌طرفه گرایشی به تأخیر رشد در مهارت‎های تکلم از خود نشان می‌دهند. این گروه از کودکان وقتی به مدرسه می‎روند ممکن است امر تمرکز کردن برای آنها دشوارتر از دیگر کودکان باشد. در عین حال امکان دارد که فعالیت‎های اجتماعی برای آنان چالش‌برانگیزتر از آن چیزی باشد که برای کودکان فاقد مشکل شنوایی هست.

علایم اختلال شنوایی
علامت چیزی مثل درد، سرگیجه، زنگ زدن گوش یا خستگی مفرط است که فقط بیمار می‎تواند احساس و برای دکتر، پرستار یا افراد دیگر توصیف یا تشریح کند. نشانه چیزی است که دیگری نیز می‎تواند آن را در فرد بیمار مشاهده کند که برای مثال می‎توان از راش، ورم، خونریزی یا کبودی نام برد.
علایم مرتبط به اختلال شنوایی به علت بروز این اختلال بستگی دارد. برخی از مردم با مشکل ناشنوایی به دنیا می‎آیند، دیگران بر اثر حوادث نامترقبه یا بیماری دچار کری می‎شوند. تجمع بیش از حد موم گوش می‎تواند باعث ایجاد افت ناگهانی در شنوایی شود. همۀ انسان‌ها در دورۀ اواخر میانسالی و سال‌های پیری زندگی مقداری از توان شنوایی خود را از دست می‎دهند. در اغلب موارد، علایم پیشرفت کری به تدریج و در گذر زمان بروز می‏کنند.
برخی اختلالات یا وضعیت‎ها ممکن است در کنار علایم دیگر کری را نیز به عنوان یکی از علایم خود داشته باشند، که برای مثال می‎توان از وزوز گوش یا استروک نام برد.

اختلال شنوایی در نوزادان
نشانه‎های زیر می‎توانند نشانگر وجود مشکلی در شنوایی باشند (اما نه همیشه!):
• بچه در سن چهار ماهگی است، اما سرش را به سوی صدا نمی‎چرخاند.
• بچه به سن 12 ماهگی رسیده است اما کماکان قادر به ادای هیچ کلمه‎ای نیست.
• چنین به نظر می‎رسد که حتی سر و صدای بلند نیز باعث مبهوت یا وحشت‌زده شدن بچه نمی‎شود.
• بچه هنگامی که شما را می‎بیند می‎تواند به شما پاسخ می‎دهد اما وقتی شما دور از دیدرس وی قرار دارید به مراتب کمتر این اتفاق رخ می‎دهد یا اصلاً رخ نمی‎دهد.
• چنین به نطر می‎رسد که بچه فقط از وجود برخی از صداها باخبر می‎شود.

اختلال شنوایی در نوپایان و کودکان
نشانه‌های زیر می‎توانند نشانگر وجود مشکل شنوایی باشند (اما نه همیشه!):
• بچه نسبت به همسن و سال‎های خود از نظر ارتباط کلامی عقب‎تر است.
• بچه مداوماً می‎گوید، "چی؟" یا "ببخشید؟"
• بچه با صدای خیلی بلند حرف می‎زند و گرایشی به سر و صدا کردن بیش از میزان نرمال دارد.
• وقتی بچه حرف می‎زند تلفظ وی از کلمات شفاف نیست.

چهار سطح ناشنوایی
چهار سطح از کری (در برخی کشورها احتمالاً 5 سطح) وجود دارد که عبارتند از:
• کری خفیف یا اختلال خفیف ناشنوایی - بیـمار فقط می‎تواند صداهای در محدودۀ 25 تا 29 دسی‎بل را تشخیص دهد. این افراد ممکن است فهم هر آنچه را که دیگران می‎گویند دشوار بیابند، به ویژه اگر سر و صدای پس‌زمینه در محیط صحبت زیاد باشد.
• کری متوسط یا اختلال شنوایی متوسط - بیمار فقــط می‎تواند صداهای در محدودۀ 40 تا 69 دسی‎بل را تشخیص دهد. دنبال کردن صحبت صرفاً از طریق شنوایی و بدون استفاده از وسایل کمک شنوایی برای بیمار بسیار دشوار است.
• ناشنوایی شدید - شخص فقط صداهای در محدودۀ 70 تا 89 دسی‌بل را می‌شنود. فرد دچار کری شدید باید یا از لب‎خوانی یا زبان اشاره برای ارتباط استفاده کند، حتی اگر دارای وسایل کمک شنوایی نیز باشد.
• کری عمیق یا مطلق - هر کسی که قادر به شنیدن صداهای زیر 90 دسی‎بل نیست ناشنوای مطلق محسوب میشود. برخی از ناشنوایان مطلق یا عمیق اساساً هیچ صدایی را با هر سطح از دسی‌بل نمی‎شوند. ارتباط در این گروه از مردم با زبان اشاره یا لب‏خوانی قابل انجام است.
آشکار است که اگر فرد دچار اختلال شنوایی قدرت خواندن و نوشتن داشته باشد خواهد توانست از طریق استفاده از این دو مهارت نیز با دیگران ارتباط ایجاد کند./

برای مطالعۀ بخش دوم مقاله روی همین سطر کلیک کنید


Source:
Deafness and hearing loss: Causes, symptoms, and treatments
Last updated Fri 1 September 2017
By Christian Nordqvist
Reviewed by Justin Choi, MD

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

THC جزء روان‌گردان اصلی حشیش (ماری جوانا) است که مسؤول اثرات دگرگون کنندة ذهن این مادة مخدر محسوب می‌شود، اما ساز و کار دقیق انجام این کار توسط آن تاکنون ناشناخته بوده است. حال، محققان قطعات پراکندة م

دویدن حافظه را بهبود می‌بخشد

شماری از مطالعات عنوان کرده‌اند که ورزش می‌تواند عملکرد شناختی را تقویت کند، اما مکانیسم بنیانی این ارتباط ناشناخته مانده است. اکنون پژوهش تازه‌ای بر این موضوع روشنی می‌افکند که چگونه دویدن می‌تواند ح

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.