دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

"آکادمی بیماری‎های کودکان آمریکا" توصیه می‌کند که تست‌های شنوایی برای کودکان در زمان آغاز دورۀ مهد کودک، و سپس در سنین 6، 8 و 10 سالگی آنان، حداقل یک بار در زمان ورود آنها به دورۀ راهنمایی و نیز یک بار در طول سال‎های تحصیلات دبیرستانی انجام شود.

مقالات شنوایی / ناشنوایی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• کریستین نوردکویست، دکتر جاستین کوآی
• ترجمه هامیک رادیان

 مطالب این مقاله:
• علل
• تفاوت میان ناشنوایی و افت (کاهش) شنوایی
• ما چگونه می‎شنویم؟
• سه نوع افت شنوایی
• ناشنوایی کامل (عمیق)
• ناشنوایی پیشازبان‎آموزی
• ناشنوایی پسازبان‌آموزی
• ناشنوایی یک‌سویه و ناشنوایی دوسویه
• علایم اختلال شنوایی
• تشخیص
• درمان
• زبان اشاره و لب‎خوانی
• آیا می‎توان از اختلال شنوایی پیشگیری کرد؟

 ناشنوایی چگونه تشخیص داده می‎شود؟
بیمارانی که ظن نسبت به وجود مشکلی در مورد شنوایی آنها وجود دارد بدواً به دکتر مراجعه می‎کنند. دکتر با بیمار صحبت کرده و پرسش‎هایی در مورد علایم، شامل زمان آغاز آنها، تشدید یا عدم تشدید علایم، و اینکه علایم با درد همراهند یا خیر، مطرح می‎کند.

معاینۀ بالینی
دکتر با استفاده از اُتوسکپ داخل گوش بیمار را بررسی می‎کند. اتوسکپ ابزاری مجهز به دوربین در انتهای آن است. در طول معاینۀ مورد اشاره موارد زیر قابل کشف خواهند بود:
• وجود انسدادی در گوش بر اثر ورود یک شیء خارجی
• کلاپس پرده گوش
• انباشت موم گوش
• وجود عفونت در کانال گوش
• وجود عفونت در گوش میانی
• کولستیاتوما (کالستیاتوم) - رشد پوست پشت پردۀ گوش در گوش میانی.
• وجود مایع در کانال گوش.
• وجود سوراخ در پردۀ گوش (سوراخ شدن پرده صماخ یا پردۀ گوش)
دکتر پرسش‌هایی در پیوند با موضوع شنوایی بیمار مطرح می‎کند، که از جملۀ این پرسش‌ها می‎توان به موارد زیر اشاره کرد:
• آیا شما معمولاً خود را ناچار می‎بینید تا از مردم بخواهید حرفشان را برایتان تکرار کنند؟
• آیا شما فهمیدن حرف مردم را در کوران صحبت تلفنی مشکل می‎یابید؟
• آیا شما صدای زنگ در را نمی‌شنوید؟ اگر جواب مثبت است آیا این اتفاقی مکرر است یا گهگاهی؟
• آیا شما مجبورید موقع صبح رودررو با دیگران به دقت تمرکز کنید؟
• آیا کسی هرگز به شما یادآوری کرده که ممکن است در مورد شنوایی‌تان مشکلی وجود داشته باشد؟
• آیا احساس می‌کنید که مردم بیش از سابق زیرلبی حرف می‎زنند؟
• اغلب اوقات وقتی صدایی را می‎شنوید تعیین جهت آمدن صدا برای شما دشوار است؟
• وقتی چند نفر با هم حرف می‌زنند آیا فهم اینکه کدامشان با شما در حال صحبت است برایتان دشوار است؟
• آیا به شما مدام تذکر داده می‎شود که صدای تلویزیون، رادیو یا دیگر دستگاه‎های ایجادگر صدا بیش از حد بلند است؟
• آیا متوجه می‎شوید که صحبت کردن با مردان برایتان آسان‎تر از صحبت با زنان یا کودکان است؟
• آیا شما هر روزه بخش قابل توجهی از وقتتان را در محیطی پر سر و صدا می‎گذرانید؟
• آیا شما اغلب متوجه می‎شوید که در مورد آنچه دیگران به شما می‎گویند دچار بدفهمی شده‌اید؟
• آیا شما صدای شرشر، هیس یا زنگ موبایل را می‎شنوید؟
• آیا شما از پرداختن به گفتگوهای گروهی اجتناب می‎کنید؟
اگر پاسخ کسی به اغلب پرسش‌های مطرح شده در بالا "آری" باشد باید برای بررسی وضعیت شنوایی خود به پزشک مراجعه کند.

تست‎های غربالگری عمومی
دکتر ممکن است از بیمار بخواهد که یک گوش خود را با دست بپوشاند و توضیح دهد صداهایی را که با حجم‎های متفاوت ایجاد می‎شود چقدر خوب می‎شنود، و همچنین حساسیت فرد را نسبت به دیگر صداها بررسی کند.
اگر دکتر ظن به این موضوع پیدا کند که بیمار دچار مشکلی در شنوایی است، احتمالاً وی را به یک متخصص گوش و حلق و بینی (اتولارنگولوژیست) یا اُدیولوژیست ارجاع خواهد داد.
تست‎های تکمیلی شامل موارد زیر انجام خواهد شد:
تست میزان کردن چنگال - که به نام تست رینه نیز شناخته می‎شود. این تست ممکن است توسط پزشک انجام شود. چنگال میزان یک قطعه فلز با دو بازو است که در صورت ضربه زدن به آن صدا ایجاد می‎کند. تست سادۀ چنگال میزان به دکتر کمک می‌کند تا کشف نماید که آیا مشکلی در مورد شنوایی فرد وجود دارد، و اگر پاسخ مثبت است، مشکل از کجا ناشی می‎شود.
چنگال میزان مرتعش می‎شود (512 هرتز) و روی استخوان ماستوئید قرار می‎گیرد. از بیمار خواسته می‎شود تا خاطرنشان کند که چه زمانی دیگر هیچ گونه صدایی را نمی‌شنود. چنگال که کماکان در حال ارتعاش است سپس در فاصلۀ 1 تا 2 سانتی‎متری کانال شنیداری قرار می‎گیرد. از بیمار سؤال می‎شود که آیا می‎تواند صدای چنگال را بشنود. از آنجا که رسانایی هوا بیش از رسانایی استخوان است، بیمار باید بگوید، "بله". اگر وی در این مرحله جواب "نه" داده باشد این بدان معنی است که رسانایی استخوان بر رسانایی هوا در وی غلبه دارد، که این بدین مفهوم است که مشکلی در امواج صوتی که به واسطۀ کانال گوش به حلزون گوش می‎رسند وجود دارد.
تست شنوایی‎سنجی - به بیمار گوشی‎هایی متصل می‎شود که در آنها هر بار صدا به طور مستقیم به یک گوش ارسال می‎شود.
طیفی از صداها با تون‎های متفاوت به بیمار منتقل می‎شود و او باید به هر صدایی که می‌شنود پاسخی ادا کند. هر تون در حجم متفاوتی ارائه می‎شود به شکلی که متخصص صداشناسی می‎تواند تعیین کند که در کدام نقطه صدای ارائه شده در آن تون دیگر قابل کشف نیست. همین کار با استفاده از کلمات انجام می‎شود، و متخصص کلمات را در تون‎های مختلف و سطوح متفاوت دسی‎بل ادا می‎کند.
تست نوسان‌ساز استخوان - این تست برای تعیین میزان مناسب بودن انتقال ارتعاشات از طریق استخوانچه‎ها انجام می‎شود، که سه استخوان موجود در گوش میانی هستند. تست نوسان‌ساز استخوان روی ماستوئید قرار می‎گیرد. هدف، بررسی میزان کارآیی عصب شنیداری است.

غربالگری متعارف در مورد کودکان
"آکادمی بیماری‎های کودکان آمریکا" توصیه می‌کند که تست‌های شنوایی برای کودکان در زمان آغاز دورۀ مهد کودک، و سپس در سنین 6، 8 و 10 سالگی آنان، حداقل یک بار در زمان ورود آنها به دورۀ راهنمایی و نیز یک بار در طول سال‎های تحصیلات دبیرستانی انجام شود.

تست شنوایی در نوزادان
تست انتشار اتواکوستیک (OAE) شامل وارد کردن یک کاوشگر به درون گوش خارجی است. این کار عموماً هنگامی انجام می‎شود که نوزاد در خواب است. کاوشگر صداهایی انتشار می‎دهد و "بازتاب" صدا را که از گوش می‎آید بررسی می‎کند (انتشار اتواکوستیک).
اگر هیچ بازتابی در کار نباشد، این لزوماً به این معنی نخواهد بود که بچه دچار مشکلی در شنوایی است، اما پزشک نیاز به آن خواهد داشت که بررسی بیشتری در این مورد انجام دهد که چرا هیچ بازتابی وجود نداشته است.

درمان مردم دچار اختلال شنوایی
برای مردم دچار همۀ انواع کاهش شنوایی کمکی وجود دارد. درمان در این مورد به چرایی وجود ناشنوایی و میزان شدت آن بستگی دارد.
کاهش شنوایی حسی عصبی قابل معالجه نیست. وقتی سلول‎های تار مویی در حلزون گوش دچار آسیب دیدگی می‎شوند، قابل ترمیم نخواهند بود. به هر جهت، درمان‌ها و راهکارهای گوناگون می‎توانند به بهبود کیفیت زندگی بیمار کمک کنند.

کمک شنوایی
دستگاه‌هایی هستند که به شنوایی کمک می‎کنند. چند نوع مختلف دستگاه کمک شنوایی در دسترس است. آنها از نظر اندازه، شدن جریان‎های مورد استفاده و میزان قدرتشان متفاوتند.
دستگاه‎های کمک شنوایی شامل یک باتری، بلندگو، تقویت کننده و میکروفن هستند. امروزه این دستگاه‎ها بسیار کوچک و حساب شده ساخته می‎شوند و می‎توان آنها را داخل گوش جاسازی کرد. بسیاری از ورسیون‎های جدید این دستگاه‎ها می‎توانند صدای پس‎زمینه را از صدای پیش‎زمینه، مثل گفت و شنید، تشخیص دهند.
برای افراد دچار ناشنوایی کامل استفاده از این دستگاه‎ها بی‎فایده است.
مثال‌هایی در مورد دستگاه‎های کمک شنوایی شامل موارد زیر است:
دستگاه کمک شنوایی پشت گوشی (BTE) - این دستگاه گرایشی به کارآیی در بازۀ زمانی طولانی‎تر نسبت به دیگر دستگاه‎ها دارد زیرا اجزاء الکتریکی آن در خارج گوش قرار دارند (و بنابراین رطوبت و موم گوش کمتر به آنها آسیب می‎زند). این دستگاه‎ها نزد کودکان که نیاز به دستگاه‎های محکم و دارای کاربرد آسان هستند محبوب‎ترند.
دستگاه‎های کمک شنوایی داخل کانال (ITC) - این دستگاه‌ها بخش بیرونی کانال گوش را پر می‎کنند و بخشی از آنها دیده می‎شود. با قابلیت ورود نرم به داخل گوش، این دستگاه‎ها که معمولاً از جنس سیلیکون هستند برای جایگذاری بلندگو در داخل گوش به کار می‎روند. دستگاه‌های مزبور برای اغلب بیماران مناسبند و کیفیت صدای مناسبی دارند.
دستگاه‎های کمک‌شنوایی کاملاً داخل کانالی (CIC) - اینها دستگاه‌های بسیار کوچکی هستند، اما برای مردم دچار افت شنوایی شدید توصیه نمی‎شوند.
دستگاه‌های کمک‌شنوایی رسانایی استخوان - این دستگاه‎ها برای بیماران دچار افت شنوایی رسانایی و نیز بیماران ناتوان در استفاده از دیگر دستگاه‎های رایج توصیه می‎شوند. بخش ارتعاشی دستگاه با استفاده از یک سربند روی ماستوئید قرار می‎گیرد. ارتعاشات صوتی از طریق استخوان ماستوئید به حلزون گوش می‎رسد. این دستگاه‎ها ممکن است در صورت استفادۀ درازمدت ناراحت کننده باشند یا درد ایجاد کنند.

ایمپلنت حلزون
این ایمپلنت برای کمک به مردمی که اختلال شنوایی در آنها بر اثر صدمه دیدن سلول تار مویی ایجاد شده است استفاده می‎شود. ایمپلنت‌ها معمولاً به اغلب مردم کمک می‎کنند تا صحبت را بهتر درک کنند. ایمپلنت‎های جدید دارای تکنولوژی‌های تازه‎ای هستند که به بیماران کمک می‎کنند تا از موسیقی لذت ببرند، صحبت‎ها را حتی در صورت وجود سر و صدای پس‎زمینه بهتر بفهمند، و پردازشگرها را در هنگامی که مردم در حال شنا کردن هستند نیز مورد استفاده قرار دهند.
بر مبنای اعلام "انستیتوهای ملی بهداشت" در مقطع زمانی دسامبر 2012، تعداد 58.000 فرد بزرگسال و 38.000 کودک آمریکایی از ایمپلنت حلزون استفاده می‎کردند. WHO می‎گوید که تقریباً 219.000 نفر در سطح جهان از این ایمپلنت‌ها دارند که اغلب آنها در کشورهای صنعتی زندگی می‎کنند.
یک ایمپلنت حلزون شامل موارد زیر است:
خارجی:
• یک میکروفن، که صداها را از محیط می‌گیرد.
• یک پردازشگر صدا، که صـداهای دارای ارجحیت برای بیمار، مثل صدای صحبت، را اولویت‎بندی می‎کند. پیام‌ها صوتی الکتریکی در کانال‌ها تقسیم و از طریق یک سیم بسیار نازک به انتقال دهنده ارسال می‎شوند.
• انتقال دهنده. این کویلی است که با استفاده از یک آهن‌ربا ایمنی‎سازی می‎گردد. این کویل (یا سیم‌پیچ) پشت گوش خارجی جاگذاری می‎شود. انتقال دهنده پیام‎های صوتی را برای دستگاه کاشته شده داخلی پردازش می‎کند.
داخلی:
• جراح گیرنده و تحریک‎کننده‎ای را در استخوان زیر پوست ایمنی‌سازی می‎کند. سیگنال‎ها به ایمپالس‌های الکتریکی تبدیل شده و از طریق سیم‎های داخلی به الکترودها می‎رسند.
• تا 22 الکـــترود از طریق حلزون گوش رد می‎شوند. ایمپالس‎ها به عصب‌های ناحیۀ اسکالا تیمپانی (معبرهای زیرین حلزون گوش) فرستاده می‎شوند. تعداد الکترودها بستگی به شرکت سازندۀ ایمپلنت دارد.
کودکان معمولاً در هر دو گوش دارای ایمپلنت حلزون خواهند بود اما در بزرگسالان گرایشی به داشتن آنها فقط در یک گوش وجود دارد.

زبان اشاره و لب‌خوانی
برخی مردم دچار اختلال شنوایی ممکن است دارای مشکلاتی در تکلم و نیز دشواری‌‏هایی در فهم آنچه دیگر مردم می‎گویند، باشند. درصد بالایی از مردم دچار اختلال شنوایی می‎توانند دیگر راه‎های برقراری ارتباط را بیاموزند. لب‌خوانی و زبان اشاره می‎توانند به عنوان جایگزین یا مکمل ارتباطی کلامی ظاهر شوند.

لب‎خوانی
لب‎خوانی روشی در فهم زبان صحبت از طریق تماشای حرکات لب صحبت کننده، و حرکات صورت و زبان وی، و همچنین نتیجه‌گیری از داده‎های متن و هر میزان توانایی شنیداری باقی مانده در فرد است.
مردمی که پس از فراگیری مهارت تکلم دچار اختلال شنوایی می‎شوند می‎توانند به سرعت مهارت لب‎خوانی را بیاموزند. این مورد برای کسانی که ناشنوای مادرزاد محسوب می‎شوند صدق نمی‎کند.

زبان اشاره
این، زبانی است که از اشارات و نشانه‎های ایجاد شده توسط دست‎ها، حرکات صورت، حالات بدن، و البته نه صدا، استفاده می‎کند - این روش عمدتاً برای افراد کر استفاده می‎شود. چند نوع مختلف زبان اشاره وجود دارد. زبان اشارۀ بریتانیایی (BSL) بسیار متفاوت از زبان اشارۀ آمریکایی (ASL) است. برای مثال BSL دویست حرف الفبا دارد در حالی که ASL از 100 حرف الفبا استفاده می‎کند.
برخی از کشورها از زبان اشارۀ مبلغان آمده از سرزمین‎های دور استفاده می‎کنند - برای مثال زبان اشارۀ نروژی در ماداگاسکار استفاده می‎شود.
زبان اشاره به طور کامل متفاوت از زبان تکلم متعارف است، نحو کلمات و گرامر در BSL همانی نیست که در انگلیسی محاوره‎ای استفاده می‎شود. ASL از نظر اصطلاحات گرامری بیش از انگلیسی محاوره‎ای به محاورۀ ژاپنی شبیه است.

آیا اختلال شنوایی قابل پیشگیری است؟
برای پیشگیری از ناشنوایی مادرزادی یا اختلالات شنوایی ناشی از بیماری یا تصادف هیچ کاری نمی‎توان کرد. به هر جهت برخی موازین هست که رعایت آنها می‎تواند خطر از دست دادن شنوایی را کاهش دهد.
ساختارهای گوش ما به راه‌های مختلف دچار آسیب‎دیدگی می‎شوند. قرار داشتن طولانی مدت در معرض صداهای بلند - بالاتر از 85 دسی‎بل می‎تواند در نهایت باعث از دست رفتن شنوایی شود. یک ماشین چمن‎زنی معمولی در حدود 85 دسی‎بل صدا ایجاد می‎کند.
موازین زیر می‎توانند به محافظت از شنوایی ما کمک کنند:
• تلویزیون، دستگاه‎های پخش موسیقی، و اسباب بازی‎ها - صدای آنها را بیش از حد بلند نکنید. به ویژه کودکان در برابر آثار آسیب زنندۀ پخش موسیقی به صدای بلند بسیار حساس هستند. محققان پی برده‎اند که اسباب بازی‎های پر سر و صدا کودکان را در معرض ریسک‎های مربوط به شنوایی قرار می‎دهند.
• هدفون - بر روی آنچه می‎خواهید بشنوید تمرکز کنید. در حد امکان سر و صداهای خارجی را بلوک کنید، به جای اینکه صدای هدفون را بیش از حد بالا ببرید.
• محل کار - اگر در یک محیط پر سر و صدا کار می‎کنید، از گوش‌گیر یا پوشش گوش استفاده کنید. حتی در دیسکوها، کلوپ‌های شبانه و بارها - استفاده از آنها کاری خردمندانه است و به سختی جلب توجه می‎کند.
• مکان‎های تفریحی - اگر در کنسرت‎های پاپ، مسابقات موتوری، مسابقات سرعت و دیگر اتفاقات پر سر و صدا حاضر می‌شوید از گوش‌پوش استفاده کنید.
• سواب نخی یا گوش‎پاک‌کن - این وسایل را داخل گوش خود یا کودکان خویش فرو نبرید. همین موضوع در مورد پارچه یا نخ نیز صادق است./

برای بازگشت به بخش اول مقاله روی همین سطر کلیک کنید

Source:
Deafness and hearing loss: Causes, symptoms, and treatments
Last updated Fri 1 September 2017
By Christian Nordqvist
Reviewed by Justin Choi, MD

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

THC جزء روان‌گردان اصلی حشیش (ماری جوانا) است که مسؤول اثرات دگرگون کنندة ذهن این مادة مخدر محسوب می‌شود، اما ساز و کار دقیق انجام این کار توسط آن تاکنون ناشناخته بوده است. حال، محققان قطعات پراکندة م

دویدن حافظه را بهبود می‌بخشد

شماری از مطالعات عنوان کرده‌اند که ورزش می‌تواند عملکرد شناختی را تقویت کند، اما مکانیسم بنیانی این ارتباط ناشناخته مانده است. اکنون پژوهش تازه‌ای بر این موضوع روشنی می‌افکند که چگونه دویدن می‌تواند ح

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.