دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

هیپوتیروئیدیسم به کندی توسعه پیدا می‎کند. این احتمال وجود دارد که علایم تا مدت‎ها نامحسوس باشند و نیز احتمال مبهم و کلی بودن آنها وجود دارد.

مقالات غدد درون‌ریز / متابولیسم
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• جیمز مک‎اینتاش، دکتر ناتالی باتلر
• ترجمۀ فرهنگ راد

هیپوتیروئیدیسم هنگامی مطرح است که غده تیروئید هورمون‎های تیروئیدی کافی برای رفع نیازهای بدن را تولید نمی‎کند. در این حالت تیروئید دچار کم‎کاری است.
نقطۀ مقابل این وضعیت هیپرتیروئیدیسم است که در آن غده تیروئید به میزان بیش از حد نیاز بدن هورمون‎های تیروئیدی تولید می‎کند. به هر جهت، پیوند میان هیپوتیروئیدیسم و هیپوتیروئیدیسم پیچیده است و در برخی از مواقع یکی از آنها ممکن است به دیگری منجر شود.
هورمون‎های تیروئید متابولیسم یا سوخت و ساز بدن یا راه کاربرد انرژی توسط بدن را تنظیم می‎کنند. اگر سطح تیروکسین پایین باشد، بسیاری از عملکردهای بدنی کند خواهد شد.

[مطالب این مقاله:]
• علایم
• درمان
• رژیم غذایی
• علل
• مداوای گیاهی
• تشخیص
• ریسک فاکتورها

در سطح ایالات متحد آمریکا در حدود 4.6 درصد جمعیت در سنین 12 ساله و بیشتر دچار هیپوتیروئیدیسم هستند.
تیروئید یکی از غدد درون‎ریز بدن است و از سلول‎های خاصی ساخته شده که هورمون تولید می‎کنند.
هورمون‎ها پیام‎رسان‎های شیمیایی هستند که اطلاعات را برای رسیدن به دستگاه‎ها و بافت‎های بدن تقویت کرده، فرآیندهایی مثل متابولیسم، رشد و خلق را کنترل می‎کنند.
تولید هورمون‎های تیروئید توسط هورمون محرک تیروئید (TSH)، که غدۀ هیپوفیز آن را تولید می‎کند، تنظیم می‎شود.
این به نوبۀ خود توسط هیپوتالاموس تنظیم می‎شود، که ناحیه‎ای در مغز است. TSH این اطمینان را ایجاد می‎کند که هورمون‎های تیروئیدی به میزان کافی برای برآوردن نیازهای بدن تولید شده‎اند.

علایم
هورمون‎های تیروئید بر چندین سیستم مختلف بدن تأثیر می‎گذارند، بنابراین علایم هیپوتیروئیدیسم طیف گسترده و متفاوتی دارد.
تیروئید دو هورمون تیروئیدی تولید می‎کند: تری‎یدوتیرونین (T3) و تیروکسین (T4). این هورمون‎ها متابولیسم را تنظیم می‎کنند و نیز بر عملکردهای زیر تأثیر می‎گذارند:
• رشد مغز
• تنفس
• عملکردهای سیستم عصبی و قلب
• دمای بدن
• قدرت عضلانی
خشکی پوست
• چرخه‎های عادت ماهانه
• وزن
• سطح کلسترول
علایم هیپوتیروئیدیسم عموماً شامل موارد زیرند اما به آنها محدود نمی‎شوند:
خستگی مفرط
• افزایش وزن
• عدم تحمل سرما
• کند شدن ضربان قلب، حرکات و تکلم
درد مفاصل و عضلات، گرفتگی عضلات، و ضعف
یبوست
• خشکی پوست
• نازک و شکننده شدن مو یا ناخن انگشت‎ها
• کاهش تعریق
• احساس سوزن سوزن شدن بدن
• پریودهای سنگین یا منوراژی (منوراژیا)
• ضعف
• بالا رفتن میزان کلسترول
• پُف کردن صورت، پاها و دست‎ها
• بی‎خوابی
• مشکلات تعادل و هماهنگی اعضاء بدن
• فقدان شهوت جنسی
عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری و دستگاه تنفسی
• آنمی
در صورت عدم درمان، امکان بروز علایم زیر وجود دارد:
• خشونت صدا
• پف کردن صورت
• تُنُک شدن یا از بین رفتن ابروها
• کند شدن ضربان قلب
• کاهش شنوایی
• آنمی
اگر هیپوتیروئیدیسم در کودکان و نوجوانان بروز کند عموماً نشانه‌ها و علایمی مشابه موارد ابتلاء بزرگسالان دارد. به هر حال این گروه‌های سنی همچنین ممکن است موارد زیر را تجربه کنند:
• ضعف رشد
• تأخیر در توسعۀ دندان‎ها
• ضعف رشد دندانی
• تأخیر در بلوغ
هیپوتیروئیدیسم به کندی توسعه پیدا می‎کند. این احتمال وجود دارد که علایم تا مدت‎ها نامحسوس باشند و نیز احتمال مبهم و کلی بودن آنها وجود دارد.
علایم مزبور در میان مردم بسیار متفاوت است و آنها با دیگر اختلالات مشابهت دارند. تنها راه رسیدن به تشخیص دقیق در مورد هیپوتیروئیدیسم انجام آزمایش خون است.

درمان
درمان هیپوتیروئیدیسم بر تجویز مکمل هورمون تیروئیدی تمرکز می‌‏کند.

تیروکسین صناعی
برای تجدید ذخیرۀ سطوح، دکترها معمولاً تیروکسین مصنوعی تجویز می‎کنند، دارویی که با هورمون T4 مطابقت دارد.
دوز مصرف دارو بر اساس تاریخچۀ پزشکی بیمار، علایم، و سطح کنونی TSH تعیین می‎شود. پزشکان خون بیمار را منظماً پایش می‎کنند تا تعیین نمایند آیا دوز T4 صناعی بر مبنای نیاز بیمار تنظیم شده است.
پایش منظم مورد نیاز است اما تواتر یا فاصلۀ زمانی میان آزمایش‎های خون به مرور زمان کاهش پیدا می‎کند.

یُد و تغذیه
ید یک مادۀ معدنی حیاتی برای عملکرد تیروئید محسوب می‎شود. کمبود ید یکی از شایع‎ترین علل ایجاد گواتر یا بزرگ شدن غیر نرمال غده تیروئید محسوب می‎شود.
میزان متناسب مصرف ید در مورد اغلب مردم مهم است اما افراد دچار بیماری خودایمنی تیروئید ممکن است مشخصاً نسبت به اثرات ید حساس باشند، که بدان معنی است که ید می‎تواند محرک هیپوتیروئیدیسم یا تشدید آن باشد.
مردم باید در صورت حساس بودن به اثرات ید موضوع را به پزشک خویش اطلاع دهند.
مردم دچار هیپوتیروئیدیسم باید در مورد هر گونه تغییرات اساسی در رژیم غذایی خود با دکتر مشورت کنند، به ویژه هنگامی که مصرف رژیم غذایی پرفیبر را در دستور کار قرار می‎دهند یا زمانی که مقدار زیادی سویا یا سبزیجات چلیپایی مصرف می‎کنند.
رژیم غذایی می‎تواند بر روند جذب داروهای تیروئید در بدن تأثیر بگذارد.
در طول بارداری نیاز به ید دچار افزایش می‎شود. استفاده از نمک یددار در رژیم غذایی و مصرف ویتامین‌های دورۀ بارداری می‎تواند سطح مورد نیاز ید بدن را تأمین کند.
هیپوتیروئیدیسم را به شکل نرمال می‎توان به شکل مناسب با رعایت توصیه‎های یک متخصص مراقبت‌های پزشکی مدیریت کرد. در صورت درمان مناسب سطح هورمون تیروئید باید به میزان نرمال برگردد.
در اغلب موارد، داروهای هیپوتیروئیدیسم را باید به صورت مادام‌‏العمر مصرف کرد.

پیشگیری
هیچ راهی برای پیشگیری از هیپوتیروئیدیسم وجود ندارد اما مردم در معرض ریسک بالاتر ابتلا به این بیماری، همانند زنان باردار، باید در موضوع نیاز به ید اضافی در مورد خود با پزشک مشورت کنند.
غربالگری برای مردم فاقد علامت هیپوتیروئیدیسم توصیه نمی‎شود، مگر اینکه در مورد آنان ریسک فاکتورهای زیر مطرح باشد:
• تاریخچۀ ابتلا به بیماری خودایمنی
• سابقۀ اشعه درمانی در ناحیۀ سر یا گردن
• گواتر
• داشتن تاریخچۀ خانوادگی مشکلات تیروئید
• مصرف داروهایی که بر عملکرد تیروئید تأثیر منفی دارند
این گروه از مردم را می‎توان برای مشاهدۀ علایم زودرس مورد آزمایش قرار داد. اگر نتیجۀ آزمایش مثبت باشد، آنها می‎توانند موازین لازم را برای پیشگیری از پیشرفت بیماری رعایت کنند.
هیچ شواهدی در این مورد که رژیم غذایی خاصی مانع از هیپوتیروئیدیسم می‎شود، وجود ندارد، و هیچ راهی برای پیشگیری از هیپوتیروئیدیسم وجود ندارد مگر اینکه فرد در مناطقی دارای رژیم غذایی دچار کمبود ید در حال زندگی باشد، که برای نمونه می‎توان بخش‌هایی از جنوب شرقی آسیا و آفریقا را نام برد.

رژیم غذایی
هیچ رژیم غذایی خاصی برای هیپوتیروئیدیسم توصیه نمی‎شود اما مردم باید از رژیم غذایی دارای تعادل مواد مغذی و فاقد مقادیر بالای چربی یا نمک استفاده کنند.
به علاوه برای افراد دچار بیماری خودایمنی هاشیموتو ممکن است پیروی از رژیم غذایی فاقد گلوتن مفید باشد. تحقیقات به وجود ارتباط میان بیماری سلیاک و بیماری تیروئید خودایمنی اشاره کرده‎اند، و این هر دو بیماری دارای اجزاء التهابی هستند. اجتناب از گلوتن می‏‌تواند در بیماری‌های خودایمنی غیر سلیاک کمک کننده باشد، اما این موضوع مهم است که پیش از ایجاد تغییر در رژیم غذایی با پزشک مشورت شود.
دیگر غذاها و مواد مغذی شامل فهرست زیر ممکن است مخاطراتی به همراه داشته باشند به ویژه اگر در مقادیر زیاد خورده شوند:
• سویا، زیرا این ماده غذایی می‏تواند بر جذب تیروکسین تأثیر منفی داشته باشد
• ید موجود در جلبک دریایی و دیگر غذاهای دریایی و مکمل‎ها شامل انواع مولتی‎ویتامین
• مکمل‎های آهن، زیرا آنها می‎توانند بر جذب تیروکسین تأثیر منفی داشته باشند
• سبزیجات چلیپایی، مثل گل کلم، کیل، و کلم ممکن است تقویت کنندۀ گواتر باشند اما این تأثیر منفی صرفاً مربوط به مصرف مقادیر زیاد آنها است
مصرف بیش از حد ید می‎تواند در توازن مورد نیاز برای درمان اختلال ایجاد کند. در صورت ابتلا به هیپرتیروئیدیسم ید می‎تواند مخاطره‎آمیز باشد.
هر گونه تغییر در رژیم غذایی یا مصرف مکمل‎ها باید پس از مشورت با پزشک صورت گیرد.

علل
هیپوتیروئیدیسم ممکن است در صورت ناکارآیی غدۀ تیروئید یا در صورتی که غده تیروئید به شکل کامل از سوی هیپوتالاموس یا هیپوفیز تحریک نشود، بروز کند.

بیماری هاشیموتو
در سطح ایالات متحد آمریکا بیماری هاشیموتو شایع‎ترین علت بروز هیپوتیروئیدیسم است، که در عین حال به عنوان تیروئیدیت لنفوسیتیک مزمن یا تیروئیدیت خودایمنی نیز شناخته می‎شود.
بیماری هاشیموتو از جملۀ بیماری‎های خودایمنی است، اختلالی که در آن سیستم ایمنی به سلول‎ها و دستگاه‌های خود بدن حمله‎ور می‎شود.
اختلال مزبور باعث می‎شود تا سیستم ایمنی بدن به غده تیروئید حمله کند، که این وضعیت به التهاب و ایجاد اختلال در توانایی تولید هورمون‎های تیروئید منجر می‎شود.

تیروئیدیت
تیروئیدیت التهاب غده تیروئید است. این بیماری باعث می‎شود تا هورمون‎های تیروئید به درون خون نشت کنند، که این باعث افزایش میزان هورمون‎های مورد بحث در خون شده و به هیپرتیروئیدیسم منجر می‎شود. پس از گذشت 1 تا 2 ماه، این وضعیت ممکن است به هیپوتیروئیدیسم تبدیل شود.
تیروئیدیت ممکن است پس از ابتلا به یک عفونت باکتریایی، اختلالات خودایمنی یا در پی بارداری ایجاد شود.

هیپوتیروئیدیسم مادرزادی
در موارد هیپوتیروئیدیسم مادرزادی، غده تیروئید از بدو تولد فرد دچار ناکارآمدی است.
این وضعیت می‎تواند به مشکلات رشد در زمینه‎های جسمانی و روانی منجر شود، اما درمان زودهنگام می‎تواند مانع از بروز این پیامدها گردد. در سطح ایالات متحد آمریکا اغلب نوزادان برای بررسی هیپوتیروئیدیسم مورد غربالگری قرار می‎گیرند.

جراحی تیروئید و درمان آن به عنوان علل هیپوتیروئیدیسم
درمان تیروئید و جراحی این غده می‎تواند به هیپوتیروئیدیسم منجر شود.
برخی بیماری‎ها مانند هیپرتیروئیدیسم، گواتر، نودول‏‌های تیروئید، و سرطان تیروئید را می‎توان با برداشتن قسمتی از غده تیروئید یا کل آن درمان کرد. این درمان می‎تواند به هیپوتیروئیدیسم منجر گردد.
اشعه درمانی برای تیروئید نیز می‎تواند چنان پیامدی داشته باشد. ید رادیواکتیو درمانی رایج برای هیپرتیروئیدیسم محسوب می‎شود. این درمان از طریق نابود کردن سلول‎های غدۀ تیروئید و کاهش میزان تولید T4 عمل می‎کند.
اشعه در عین حال برای درمان مردم مبتلا به سرطان سر و گردن، بیماری هاجکین، و دیگر لنفوماها (لنفوم‌ها) به کار می‎رود و لاجرم می‎تواند به آسیب دیدن غدۀ تیروئید منجر شود.

دارو
شماری از داروها می‎توانند با تولید هورمون تیروئید تداخل ایجاد کنند. این داروها آمیودارون، اینترفرون آلفا، اینترلوکین - 2، لیتیم، و مهار کننده‌های تیروزین کیناز را شامل می‎شوند.

ناهنجاری‎های غده هیپوفیز
اگر غدۀ هیپوفیز دارای کارآیی کامل نباشد غدۀ تیروئید نخواهد توانست تا مقدار صحیح هورمون تیروئیدی را تولید کند.
تومورهای هیپوفیز یا جراحی هیپوفیز می‎توانند بر عملکرد غده هیپوفیز تأثیر منفی بگذارند و این موضوع ممکن است بر غده تیروئید اثرات منفی داشته باشد.
سندرم شیهان اختلالی است که در آن عده هیپوفیز دچار آسیب می‎شود.
اگر زنی در طول زایمان یا پس از تولد بچه مقدار بالقوه کشنده‎ای خون از دست بدهد یا دچار افت شدید فشار خون شود، غدۀ مزبور ممکن است آسیب دیده باعث کم‎کاری هورمون‎های تحت کنترل هیپوفیز شود.

عدم تعادل ید
ید برای تولید هورمون‎های تیروئیدی مورد نیاز است اما میزان ید باید متعادل باشد. ید بیش از حد یا کمتر از میزان لازم می‎تواند به هیپوتیروئیدیسم یا هیپرتیروئیدیسم منجر شود.

مداوای گیاهی
برخی مداواهای گیاهی برای هیپوتیروئیدیسم معرفی شده‎اند اما این موضوع مهم است که پیش از استفاده از آنها با پزشک مشورت شود، زیرا درمان مشکلات تیروئیدی نیاز به رعایت توازنی ظریف دارد.
سلنیوم: مردم دچار برخی انواع مشکلات تیروئید ممکن است از مصرف سلنیوم نفع ببرند، اما مطابق معمول این کار باید با مشورت و زیر نظر پزشک انجام شود. محققان می‎نویسند، "کمبود یا میزان بیش از حد این ریزمغذی می‎تواند عوارض جانبی به دنبال داشته باشد." مکمل‎های سلنیوم در صورت عدم تجویز از سوی پزشک می‎توانند خطراتی به همراه داشته باشند.
ویتامین D: کمبود ویتامین مزبور با شدت‎گیـری بیماری هاشیموتو مرتبط شده است. استفاده از مکمل‎های ویتامین D برای رسانیدن ویتامین مزبور به سطح 50 نانوگرم / دسی‎لیتر ممکن است مورد نیاز باشد.
پروبیوتیک‎ها: برخی از مردم مبتلا به هیپوتیروئیدیسم ممکن است دچار تغییراتی در روده کوچک باشند، که در آن باکتری‎های مقیم در روده بزرگ در روده کوچک گسترش می‎یابند (جایی که به طور معمول اقامتگاه باکتری‎های مزبور محسوب نمی‎شود)، و این وضعیتی است که زیر عنوان رشد باکتریایی بیش از حد در روده کوچک (SIBO) مورد اشاره قرار می‎گیرد.
در یک مطالعه 40 بیمار در تست تنفسی گلوکز دارای نتایج غیر نرمال بودند. پس از یک ماه مصرف پروبیوتیک موسوم به باسیلوس کلاؤسی، نتایج در مورد 19 بیمار نرمال شد. هم آنتی‎بیوتیک‎ها و هم پروبیوتیک‎ها در مورد SIBO مؤثر نشان داده‎اند.
به علاوه در مورد افراد دچار اختلالات خودایمنی و التهابی تیروئید، استفاده از مکمل‌هایی مثل زردچوبه (حاوی دستکم 500 میلی‎گرم کورکومین) و انواع امگا -3 ممکن است در بهبود التهاب مفید باشد.

تشخیص
پزشکان به طور معمول یک معاینۀ جسمانی انجام داده، شرح حال پزشکی بیمار را می‎گیرند، و ادامۀ کار در آنالیزهای آزمایشگاهی انجام می‎شود.
رایج‎ترین تست خون مورد استفاده در این مورد تست TSH است. این تست مقادیر TSH را در خون کشف می‎کند.
اگر TSH در خوانش نتایج بالای میزان نرمال باشد بیمار ممکن است دچار هیپوتیروئیدیسم قلمداد شود. اگر TSH در خوانش پایین مقادیر نرمال باشد احتمال هیپرتیروئیدیسم یا هیپوتیروئیدیسم در مورد وی مطرح است.
تست‎های T3، T4 و تست‎های خودآنتی‎بادی، تست‎های تکمیلی هستند که برای تأیید تشخیص یا تعیین علل آن به کار می‎روند.
دکتر ممکن است برای تشخیص و مدیریت وضعیت از پنل کامل تیروئید برای رسیدن به درک کامل از سلامت و فعالیت غده تیروئید استفاده کند.
در عین حال امکان انجام آزمایش‎هایی برای بررسی سطح کلسترول، آنزیم‎های کبدی، پرولاکتین، و سدیم وجود دارد.

ریسک فاکتورها
گذشته از برخی اختلالات و داروها دیگر ریسک فاکتورها در مورد هیپوتیروئیدیسم شامل موارد زیرند:
مردم دچار برخی اختلالات همانند سندرم ترنر یا بیماری‎های خودایمنی مانند لوپوس یا ارتریت روماتوئید به میزان بیشتری در معرض خطر ابتلا به هیپوتیروئیدیسم قرار دارند.
ریسک ابتلا به هیپوتیروئیدیسم در مردم دارای تاریخچۀ خانوادگی ابتلا به بیماری‎های تیروئید و نیز در افراد بالای 60 سال بیشتر است.
بیشترین میزان ابتلا به هیپوتیروئیدیسم مربوط به زنان میانسال و مسن است اما این بیماری می‎تواند مردم را در هر سنی مبتلا کند.

در طول بارداری و پس از آن
افزایش نیاز به متابولیسم در طول بارداری باعث افزایش وابستگی به تیروئید می‎شود.
در یک مطالعه، 85 درصد زنان باردار و مصرف کنندۀ جایگزین‎های هورمونی نیازمند مصرفی اضافی با میانگین 47 درصد در طول بارداری بودند.
اگر هیپوتیروئیدیسم در طول بارداری بروز کند، معمولاً اتفاقی است که بر اثر بیماری هاشیموتو رخ می‎دهد. این بیماری مبتلابۀ 3 تا 5 زن از هر 100 زن در طول دوران بارداری است.
هیپوتیروئیدیسم کنترل نشده خطر از دست دادن جنین و زایمان پیش از ترم را افزایش داده و سبب افزایش فشار خون در طول اواخر بارداری یا پره‎اکلامپسی می‎شود.
هیپوتیروئیدیسم همچنین می‎تواند بر توسعۀ مغز و میزان رشد جنین تأثیر منفی بگذارد.
زنانی که 6 ماه از بارداری آنان گذشته باشد در ریسک بالاتری برای تیروئیدیت و هیپوتیروئیدیسم قرار دارند./

در زمینه تیروئید بیشتر بخوانیم:

هیپرتیروئیدیسم یا پرکاری تیروئید

Source:
What is hypothyroidism?
Last updated Tue 2 January 2018
By James McIntosh
Reviewed by Natalie Butler, RD, LD

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

دویدن حافظه را بهبود می‌بخشد

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.