دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

آن بخش از بدن که درگیر مشکل مزبور است می‎تواند نام خود را به آن دهد که برای مثال در این مورد می‎توان به تاندینیت آخیلس (آشیل) اشاره کرد. اصطلاحات آشنا در این مورد آرنج گلف‌باز، زانوی پرنده، و شانۀ پرتابگر است.

مقالات پزشکی ورزشی / تناسب اندام
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• کریستین نوردکویست، دکتر ویلیام موریسون
• ترجمه محمدقاسم رافعی

تاندینیتیس (تاندینیت) که به نام تاندونیتیس (تاندونیت) نیز شناخته می‎شود التهاب تاندون است. این اختلال وقتی بروز می‎کند که فرد از تاندون بیش از حد کار می‎کشد یا اینکه برای مثال در هنگام ورزش دچار آسیب‎دیدگی تاندون می‎شود. تاندینیت به طور معمول با یک آسیب دیدگی شدید همراه التهاب مرتبط می‌شود.
تاندینیت اغلب به آرنج، مچ، انگشت، ران، و قسمت‎های دیگری در بدن آسیب می‎زند.
آن بخش از بدن که درگیر مشکل مزبور است می‎تواند نام خود را به آن دهد که برای مثال در این مورد می‎توان به تاندینیت آخیلس (آشیل) اشاره کرد. اصطلاحات آشنا در این مورد آرنج گلف‌باز، زانوی پرنده، و شانۀ پرتابگر است.
تاندینیت ممکن است در هر سنی بروز کند اما بیشتر در میان بزرگسالانی شایع است که زمان زیادی ورزش می‎کنند. مردم مسن نیز در این مورد آسیب‌پذیرند، زیرا در این گروه از مردم تاندون‎ها گرایشی به از دست دادن انعطاف‌پذیری خود و تضعیف نشان می‎دهند.
تاندینوزیس (تاندینوز) علایم مشابهی دارد اما یک اختلال مزمن یا درازمدت است و نیز اختلالی انحطاطی محسوب می‎شود.

مطالب این مقاله:
• تاندینیت چیست؟
• انواع
• علایم
• علل و ریسک فاکتورها
• تشخیص
• درمان
• پیشگیری

تاندینیت چیست؟
تاندون بافتی است که عضله را به استخوان متصل می‎کند. تاندون انعطاف‌پذیر، محکم و فیبروزی است و می‎تواند در برابر تنش مقاومت کند. یک رباط در یک مفصل از استخوانی به استخوان دیگر می‎رسد در حالی که تاندون از عضله به استخوان امتداد می‎یابد.
تاندون‌ها و عضلات در همکاری با هم یک نیروی کششی را اعمال می‎کنند. تاندون‎ها و رباط‌ها بافتی محکم و فیبروزی هستند اما به عنوان بافت نرم شناخته می‎شوند زیرا در مقایسه با استخوان‎ها بافتی نرم هستند.
اگر غلاف پیرامون تاندون بیش از خود تاندون ملتهب شود این وضعیت زیر عنوان تنوسینوویت شناخته می‎شود. تاندینیت و تنوسنوویت ممکن است با یکدیگر بروز کنند.

انواع
انواع مختلف تاندینیت بر بخش‌های مختلفی از بدن آسیب می‎رساند.

تاندینیت آخیلس (آشیل)
تاندون آخیلس (آشیل) بین پاشنۀ پا و عضلۀ ماهیچه قرار دارد. تاندینیت آخیلس یک آسیب‌دیدگی شایع در ورزش محسوب می‎شود. این اختلال در عین حال ممکن است بر اثر استفاده از کفش نامناسب ایجاد شود. این اختلال در میان بیماران دچار ارتریت روماتوئید شایع است.

تاندینیت سوپراسپیناتوس
در این نوع تاندینیت، تاندون اطراف قسمت بالای مفصل شانه ملتهب می‎شود، که این عارضه در هنگام حرکت دادن بازو به ویژه به سمت بالا، موجب بروز درد می‎گردد.
برخی از بیماران ممکن است خوابیدن بر روی شانۀ آسیب دیده را در هنگام شب دردناک احساس کنند. اگر تاندون‎های دیگری نیز در این ناحیه آسیب ببینند، بیمار ممکن است دچار سندرم کاف روتاتور شود.

آرنج تنیس‎باز یا گلف‎باز
یک علامت شایع اپیکاندیلیت لترال که عموماً به عنوان آرنج تنیس‎باز شناخته می‎شود، درد در قسمت سمت خارجی آرنج است. این درد ممکن است به سمت مچ انتشار یابد.
اپیداندیلیت مدیال یا آرنج گلف‌باز درد در قسمت داخلی آرنج است، و این عارضه بیشتر در میان گلف‌بازان شیوع دارد. درد گاهی از اوقات به سمت مچ منتشر می‎شود.

تنوسینوویت استنوز دی کروین
لایه‎ای که تاندون‎های شست، بین شست و مچ را احاطه کرده است، ملتهب می‎شود. با زبر شدن لایه و ورم ایجاد شده در این ناحیه، حرکت دادن شست به حرکتی دردناک تبدیل می‎شود.

انگشت شست
انگشت یا شست در هنگام حرکت سرراست به سمت خارج دست صدا می‎دهد. انگشت در یک حالت خم شده باقی می‌ماند زیرا لایۀ تاندون ناحیۀ کف دست ضخیم و ملتهب می‎شود و به تاندون اجازۀ حرکت راحت را نمی‎دهد. گاهی از اوقات یک گره در امتداد تاندون ظاهر می‎شود.

تاندینیت مچ
این اختلال می‎تواند مبتلابه بادمینتون بازها و کارگران خط تولید شود، که به طور مکرر حرکتی یکنواخت را با کمک مچ دست انجام می‏دهند. تاندینوپاتی نوع دیگری از آسیب دیدگی است که دچار تاندون‎های مچ می‎شود. این اختلال بیش از آنکه یک التهاب باشد وضعیتی تباهی‎آور یا انحطاطی محسوب می‎گردد.

علایم
علایم وقتی بروز می‎کنند که تاندون به استخوان می‎رسد. این علایم معمولاً شامل موارد زیر است:
• دردی که در هنگام حرکت تشدید می‎شود
• این احساس که تاندون در هنگام حرکت شکسته یا ساییده می‎شود
• ورم، گرما، و حالت سرخی
• امکان بروز یک توده یا برآمدگی در امتداد تاندون وجود دارد
اگر پارگی بروز کرده باشد ممکن است وجود شکافی در دیوارۀ تاندون احساس شود، و حرکت دادن اندام مشکل خواهد شد
علایم ممکن است از چند روز تا چند هفته یا ماه ادامه داشته باشند.

علل و ریسک فاکتورها
علل شایع عبارتند از:
• آسیب دیدگی ناگهانی
• تکرار یک حرکت خاص به مرور زمان
تاندینیت اغلب در مردمی بروز می‎کند که شغل یا سرگرمی آنها با حرکاتی تکراری که سبب تحریک تاندون‎ها می‎شوند، سر و کار دارد.
دیگر ریسک فاکتورها در این مورد عبارتند از:
سن: با بالا رفتن سن از میزان انعطلف‌پذیری تاندون‎ها کاسته شده و آنها در برابر صدمات آسیب‌پذیرتر می‎شوند.
حرفه: کسی که دارای پیشه‎ای نیازمند حـرکات تکراری، قرار گرفتن در وضعیت‎های نامناسب، گردن کشیدن مکرر، ارتعاش، و تقلای مستلزم نیروی زیاد است در ریسک بالاتری برای تاندینیت قرار دارند. نقاشی سقف می‎تواند محرک ایجاد تاندینیت شود.
ورزش: ورزش‎های نیازمند انجام حرکات تکراری، برای مثال دویدن، تنیس، شنا، بسکتبال، گلف‎، بولینگ، و بیس‌بال، می‏توانند فرد را در معرض ابتلا به تاندینیت قرار دهند.
برخی اختلالات سلامت: مردم دچار دیابت و ارتریت روماتوئید بیشتر محتمل است که به تاندینیت مبتلا شوند.
اگر درد به شکل ناگهانی شدت یابد، یا اگر به ناگهان امکان حرکت دادن مفصل ناممکن شود، فرد باید تحت مراقبت پزشکی قرار گیرد.

تشخیص
پزشک در مورد علایم سؤال کرده و بیمار را معاینه می‎کند. وقتی پزشک سعی می‎کند تا تاندون را حرکت دهد امکان شنیدن صدای لرزش در آن وجود دارد. علت بروز این اتفاق این است که غلاف تاندون ضخیم‎تر و ملتهب شده است.
اگر حالت افتادگی در نقطۀ خاصی از تاندون وجود داشته باشد این وضعیت می‎تواند نشانگر ابتلا فرد به تاندینیت باشد.
اگر مشکل با استراحت، سرمادرمانی (یخ) و داروهای غیر نسخه‎ای برطرف نشود پزشک ممکن است انجام برخی تست‎ها را توصیه کند.
عکسبرداری اشعه ایکس می‎تواند تجمع توده‎های کلسیم را در اطراف تاندون نشان دهد، که این به تأیید تشخیص کمک می‎کند.
دیگر تست‎های تصویربرداری مثل اولتراسوند یا MRI می‎توانند وجود تورم غلاف تاندون را آشکار کنند.

درمان
درمان تاندینیت هدف تسکین درد و کاهش التهاب را دنبال می‎کند.
در بسیاری از موارد درمان‎های زیر کافی خواهند بود:
• استراحت دادن مفصل
• سرمادرمانی و گرمادرمانی
• استفاده از داروهای ضد درد غیر نسخه‌ای
• استفاده از اسپلینت برای مفصل آسیب دیده

استراحت
استراحت امکان فروکش التهاب را فراهم می‎کند. اگر، برای مثال، یک فعالیت ورزشی یا تایپ کردن علت بروز تاندینیت بوده باشد، فرد نیاز به توقف این فعالیت‎ها را خواه داشت یا اینکه باید شدت انجام آنها را کاهش دهد.
استفاده از بانداژ، اسپلینت یا عضوبند می‎تواند به کاهش حرکت کمک کند. در موارد شدید ممکن است به گچ گرفتن اندام نیاز باشد.
استراحت نکردن می‎تواند به بروز عوارضی منجر شود.

گرما و سرما
استفاده از آیس پک یا حولۀ گرم می‌‏تواند به کاهش درد و ورم در ناحیۀ آسیب دیده کمک کند.
یخ را می‎توان به مدت 10 تا 15 دقیقه، یک تا دو بار در روز مورد استفاده قرار داد.
این موضوع مهم است که از تماس مستقیم پوست با یخ پرهیز شود. یخ را در حوله بپیچید، یا از دستگاه‎های آیس پک طراحی شده استفاده کنید.
در عین حال استفاده از دوش آب گرم، استفاده از حوله داغ یا استفاده از داروهای موضعی مثل انواع کرم یا پماد که سبب گرم کردن ناحیه شوند، مفید است.
یخ به طور معمول برای آسیب‌هایی که در طول 48 ساعت اخیر رخ داده‎اند بهترین گزینه محسوب می‎شود. پس از این مدت استفاده از گرما گزینۀ مفیدتری خواهد بود.

مسکن‎های درد
داروهای غیر نسخه‌ای: مشخص شده است که داروهای غیر استروئیدی ضد التهابی (NSAIDs) مثل ایبوپروفن برای کمک به تسکین درد تاندون مفیدند.
تزریق‌های کورتیکوستروئید: استفاده از این تزریق‌ها در اطراف تاندون می‎تواند به تخفیف علایم کمک کند. به هر جهت، تزریق‌های مکرر ممکن است باعث تضعیف تاندون شود و به شکل قابل ملاحظه‎ای ریسک پارگی آن را افزایش می‎دهد.
فیزیوتراپی: دستکاری و ماساژ ناحیۀ آسیب دیده می‎تواند باعث ایجاد تسکین شود و فرآیند التیام را سرعت بخشد.
حرکات کششی و ورزش: فیزیوتراپیست در عین حال ممکن است ورزش‎های خاصی را که برای کشش و قدرت‎بخشی تاندون و عضلۀ آسیب دیده طراحی شده‎اند تجویز کند.

درمان امواج شوک یا جراحی
اگر تاندینیت ادامه یابد، و کلسیم در اطراف تاندون جمع شود، درمان امواج شوک فوق فیزیکی (ESWT) ممکن است کمک کننده باشد. موج شوک از طریق پوست وارد بدن شده و توده‎های کلسیمی را درهم می‎شکند. این توده‎ها را در عین حال می‎توان با عمل جراحی از بدن خارج کرد.
بدون درمان کامل تاندینیت می‎تواند به آسانی سبب پارگی تاندون شود. این وضعیت اختلالی جدی‎تر محسوب شده و نیازمند جراحی است.

پیشگیری
خطر تاندینیت کاهش خواهد یافت اگر فرد راهکارهای زیر را در مد نظر قرار دهد:
ورزش: فعالیت‎های جسمانی طراحی شده برای قدرت بخشیدن به عضلات اطراف تاندون می‎توانند از بروز مجدد تاندینیت پیشگیری کنند. این موضوع مهم است که این ورزش‎ها زیر نظر یک متخصص، برای مثال، فیزیوتراپیست انجام شود.
حرکات کششی و خنک کردن: وقتی فرد مبادرت به انجام فعالیت‎های ورزشی می‎کند، این موضوع مهم است که بدن را به طور کامل گرم کرده و کشش‎های لازم را انجام دهد. کاهش دادن ورزش و حرکات کششی پس از پایان کار نیز ممکن است در پیشگیری از ابتلا به تاندینیت کمک کننده باشد.
حرکات تکراری: این حرکات به میزان قابل ملاحظه‎ای خطر توسعۀ تاندینیت یا برگشت آن را افزایش می‎دهند. اجتناب از انجام حرکات تکراری یا لحاظ کردن وقفه در انجام این حرکات می‎تواند خطر بروز تاندینیت را کاهش دهد.
در عین حال ایدۀ خوبی است که فرد از ماندن طولانی مدت در یک حالت یا وضعیت خودداری کند، به ویژه اگر از ادامۀ آن وضعیت دچار ناراحتی شده باشد. بهتر آن است که فرد نوع فعالیت را تغییر دهد یا پس از استراحت دوباره آن را از سر گیرد.
در صورتی که شغل فرد مستلزم انجام حرکات تکراری است، فرد باید در مورد تغییر وضعیت خویش با کارفرما مشورت کند.
یکی از عواض التهاب تاندون یا تاندون دچار تاندینیت این است که امکان بروز فرسایش و پارگی تاندون وجود دارد. شایع‌ترین شکل این اختلال در تاندون آشیل (آخیلس) دیده می‌شود. پارگی یا فرسایش تاندون عموماً نیاز به عمل جراحی دارد./

در همین زمینه مطالعه لینک زیر در وبسایت مهرین - اخبار سلامت پیشنهاد می‎شود:
تاندینوزیس (تاندینوز) یا آسیب‎دیدگی مزمن بافت تاندون

Source:
Tendinitis: Symptoms, causes, and treatment
Last updated Mon 4 December 2017
By Christian Nordqvist
Reviewed by William Morrison, MD

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

کرم‌ بی‌حسی مؤثرترین کاهش دهندة درد برای واکسیناسیون اطفال است

واکسیناسیون اطفال بهترین راه برای محافظت کودک در برابر 14 بیماری جدی دوران کودکی تلقی می‌شود. برخی اوقات درد ناشی از تزریق واکسن می‌تواند بچه را دچار پریشانی و اضطراب کند که این موضوع به تردید والدین

آیا فیبرومیالژی واقعیت دارد؟ باورهای غلط رایج در مورد این بیماری

فیبرومیالژی یک اختلال شایع سلامت است که با حساسیت و درد گسترده در عضلات و مفاصل مشخص می‌شود. برای بسیاری از مردم دچار تشخیص فیبرومیالژی، درد و اُفت ناشی از بیماری پایدار اما شدت آنها در برهه‌های مختلف