دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

سارکوپنی از دست دادن تودۀ عضلانی به علت فرآیند طبیعی پیری است. این کاهش عضلانی به کاهش توانایی فرد منجر می‎شود. در نتیجه، وی در حفظ تعادل و راه رفتن نیز دچار مشکل می‎گردد.

مقالات پیری / سالخوردگی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

مری‎آن دی‌پیترو، دکتر النا بیگرز
ترجمه هستی فراست‎فر

سارکوپنی از دست دادن تودۀ عضلانی به علت فرآیند طبیعی پیری است.
این کاهش عضلانی به کاهش توانایی فرد منجر می‎شود. در نتیجه، وی در حفظ تعادل و راه رفتن نیز دچار مشکل می‎گردد.
سارکوپنی می‎تواند بر توانایی انجام فعالیت‎های روزمره مثل بالا رفتن از پله‎ها، بلند کردن اشیاء و راه رفتن تأثیر سوء بگذارد.
مطالب این مقاله:
• علل و ریسک فاکتورها
• دیگر علل
• علایم و عوارض
• تشخیص سارکوپنی
• درمان و خودمدیریتی
• دورنما

علل و ریسک فاکتورها
بر مبنای اعلام "بنیاد بین‎المللی استئوپوروز" (IOF)، تودۀ عضلانی در اطراف سن 40 سالگی رو به کاهش می‎رود. کاهش بافت عضله ممکن است وقتی فرد به سنین 60 و 70 سالگی می‎رسد با سرعت بیشتری توسعه پیدا کند.
اگرچه میزان دقیق نزول یا کاهش متفاوت است، فرد ممکن است در طول هر دهه از زندگی 3 تا 8 درصد تودۀ عضلانی خود را از دست بدهد.
روند کاهش تودۀ عضلانی شامل هم کاهش شمار فیبرهای عضلانی و هم کاهش اندازۀ آنها است. ترکیب فیبرهای عضلانی کوچک‌تر و کمتر سبب آتروفی یا کوچک شدن عضلات می‎شود.
وقتی فرد پا به سن می‎گذارد، برخی تغییرات در بدن ایجاد می‎شود که ممکن است نقشی در توسعۀ سارکوپنی بازی کنند.
برای مثال وقتی شخص پیرتر می‎شود، توانایی بدن برای تولید پروتئین‎هایی که عضلات برای رشد خود به آنها نیاز دارند کاهش پیدا می‎کند. وقتی تولید پروتئین کاهش یابد، سلول‎های عضلانی فرد کوچک‎تر می‎شود.
تغییرات هورمونی مرتبط به سن نیز می‎توانند به کاهش تودۀ عضلانی منجر شوند. به طور معمول، سطح تستوسترون و عامل رشد شبه انسولین (IGF01) بر رشد عضله و تودۀ عضلانی تأثیر دارند.
کاهش سطح هورمون‎ها ممکن است عامل تقویت کنندۀ کاهش تودۀ عضلانی باشد.

دیگر علل
اگرچه پیری علت اصلی سارکوپنی است، عوامل دیگری نیز باعث تقویت روند کاهش تودۀ عضلانی می‎شوند. این عوامل شامل موارد زیرند:
• زندگی کم‌تحرک: فعالیت فیزیکی کم یا عدم تحرک فیزیکی بر یک مبنای منظم می‎توانند مردم را در معرض افزایش ریسک ابتلا به سارکوپنی در زمان پیری قرار دهند.
• سوء تغذیه: عادات غذایی ناسالم نیز می‎توانند باعث تقویت توسعۀ سارکوپنی شوند. اگرچه ضعف تغذیه در هر سنی امکان‌پذیر است، این موضوع می‎تواند بر سرعت کاهش تودۀ عضلانی در افراد پیر مؤثر باشد.
افراد پیر گرایشی به کم‎خوری دارند که می‎تواند به سوءتغذیه منجر شود. بر مبنای اعلام IOF، تا 41 درصد زنان و 38 درصد مردان بالای پنجاه سال کمتر از آنچه به صورت روزانه توصیه شده است پروتئین مصرف می‎کنند.
خوردن مقادیر زیاد غذاهای تولید کنندۀ اسید مثل غلات و غذاهای پردازش شده، و مصرف کم سبزیجات و میوه‎ها نیز بر تودۀ عضلانی تأثیر منفی دارد.

علایم و عوارض
علایم سارکوپنی می‎تواند بر مبنای میزان اتلاف تودۀ عضلانی در فرد متفاوت باشد. علایم شامل موارد زیر است:
• کاهش در اندازۀ عضلات
• ضعف
• کاهش میزان استقامت
• ضعف تعادل
• مشکل در بالا رفتن از پله‎ها
کاهش تودۀ عضلانی ممکن است به چشم بسیاری از مردم به عنوان یک نگرانی عمده بروز نکند. به هر جهت، کاهش عضلات می‎تواند برای ایجاد ضعف، افزایش خطر سقوط یا افتادن، و محدود کردن عدم وابستگی فرد به دیگران کافی باشد.
سارکوپنی همچنین ممکن است باعث کاهش میزان مشارکت فرد در فعالیت‎های جسمانی شود. این کاهش فعالیت حتی می‎تواند باعث کاهش بیشتر عضله شود که این روند بر کیفیت زندگی فرد تأثیر منفی خواهد داشت.

تشخیص سارکوپنی
پزشکان سارکوپنی را اغلب اوقات بر مبنای علایم گزارش شده توسط فرد بیمار تشخیص می‌‏دهند.
در برخی موارد دکتر ممکن است انجام عکسبرداری جذب دوگانه اشعۀ ایکس (DXA) و تست سرعت راه رفتن را برای انجام تشخیص توصیه کند.
DXA و اشعه ایکس کم‎انرژی برای اندازه‌گیری تودۀ اسکلتی به کار می‎روند. DXA معمولاً چگالی استخوان را اندازه‌گیری کرده برای آزمایش پوکی استخوان به کار می‎رود. وقتی این تست در کنار تست سرعت راه رفتن مورد استفاده قرار گیرد، می‎تواند برای تشخیص سارکوپنی مفید باشد.
در برخی موارد، دکترها ممکن است تست‎های دیگری شامل اندازه‎گیری قدرت کارکردی دست را انجام دهند.

درمان و خودمدیریتی
در حال حاضر هیچ دارویی که مورد تأیید FDA باشد برای درمان سارکوپنی وجود ندارد.
برخی تحقیقات برای بررسی کاربرد هورمون درمانی در افزایش تودۀ عضلانی فاقد چربی در دست انجام است. محققان در حال مطالعه بر روی کاربرد تستوسترون و هورمون‎های رشد برای کمک به حفظ تودۀ عضلانی در هنگام پیری افراد هستند. اما پیش از آنکه هورمون درمانی برای درمان سارکوپنی قابل استفاده باشد به تحقیقات بیشتری نیاز است.
به جای دارودرمانی یا هورمون درمانی، مدیریت سارکوپنی بر ایجاد تغییرات در سبک زندگی برای پیشگیری از اتلاف عضله تمرکز می‎کند. این تغییرات سبک زندگی شامل موارد زیرند:

ورزش
وقتی پای تودۀ عضلانی به میان می‌آید، اصطلاح قدیمی "ازش استفاده کن یا بیندازش دور"، حقیقت دارد. کار کردن با عضلات به حفظ تودۀ عضلانی و قدرت آنها کمک می‎کند. وقتی عضلات مورد استفاده قرار نگیرند، کوچک می‎شوند.
تمرینات قدرتی یا استقامتی می‎توانند اندازۀ عضلات و تون آنها را بهبود ببخشند. این تمرینات همچنین می‎توانند قدرت استخوان، لیگامان‎ها و تاندون‎ها را که برای سلامت کلی فرد مفید هستند، بهبود ببخشند.
بر مبنای اعلام CDC، افراد پیر می‎توانند در فعالیت‎های قدرتی عضلانی دستکم به مدت 2 بار در هفته مشارکت کنند. آنها باید تمامی گروه‌های عضلات اصلی بدن را که شامل عضلات پا، بازوها، قفسۀ سینه، بازوها و گردن و شکم می‎شود، ورزش دهند.
تمرینات قدرتی شامل استفاده از مقاومت به علت انقباض ماهیچه‎ای است. این انقباض اندازه و قدرت عضلات را افزایش می‎دهد.
تمرینات قدرتی ممکن است شامل استفاده از وزنه، نوارهای ارتجاعی مقاوم، یا استفاده از دستگاه‎های مخصوص ورزش باشد. ممکن است از وزن بدن خود فرد برای ایجاد مقاومت استفاده شود.
کار کردن با یک مربی ورزشی برای توسعۀ یک برنامۀ تمرینات قدرتی که مؤثر و ایمن است، می‎تواند مفید باشد.
افراد پیر پیش از آغاز برنامۀ ورزشی باید با پزشک مشورت کنند. دکتر می‎تواند در مورد این موضوع اطمینان حاصل کند که مشکلات سلامت ناشی از تمرینات استقامتی متوجه فرد نخواهد شد.

تغذیۀ کامل
تغذیۀ کامل برای درمان سارکوپنی حیاتی است، و حتی می‎تواند از بروز سارکوپنی پیشگیری کند یا آن را به تعویق بیندازد.
در پیشگیری از سارکوپنی مصرف مقدار کافی پروتئین یک ملاحظۀ تغذیه‎ای مهم محسوب می‎شود. IOF توصیه می‎کند که افراد بزرگسال روزانه به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن خود 1.2-1 گرم پروتئین مصرف کنند.
دپارتمان کشاورزی ایالات متحد آمریکا (USDA) در صورتی که فرد برای تأمین پروتئین مورد نیاز در پی منابع مبتنی بر گوشت است خوردن ماکیان پوست کنده و گوشت قرمز فاقد چربی را توصیه می‎کند.
غذاهای دریایی مثل ماهی قزل‌آلا یا سالمون، نیز می‎توانند منابع خوبی برای تأمین پروتئین باشند، در حالی که توفو، عدس، انواع لوبیا، و کینولا منابع پروتئینی غیر گوشتی محبوب برای افرادی محسوب می‎شوند که از خوردن گوشت پرهیز می‎کنند.
در هنگام انتخاب نوع پروتئین مصرفی، مطالعۀ برچسب محصولات می‎تواند مفید باشد. باید از آن دسته منابع غذایی استفاده شود که فاقد مقادیر زیاد سدیم، چربی و کلسترول هستند.

مکمل‎های رژیم غذایی
استفاده از برخی مکمل‎های غذایی ممکن است راه دیگری برای بهبود سارکوپنی و کمک به پیشگیری از ابتلا به این بیماری باشد.
برای مثال استفاده از مکمل‎های کراتین می‎تواند قدرت و توده عضلانی فاقد چربی را در افراد بزرگسال در هر سنی افزایش دهد.
مشابهاً حفظ مقادیر ویتامین D در سطوح مورد نیاز، چه از طریق غذا چه از طریق مکمل‎ها، می‎تواند به افراد در حفظ قدرت عضلانی کمک کند.
پیش از مصرف هر گونه مکمل غذایی، فرد باید پیشاپیش با دکتر مشورت کند.

دورنما
اگرچه پیری گریزناپذیر است، ابتلا به سارکوپنی چنین نیست. خوشبختانه، راه‎هایی وجود دارد که مردم می‎توانند با استفاده از آنها تا حدود زیادی از اتلاف عضله در خود ممانعت کنند.
حتی اگر فرد دچار اتلاف عضله شده باشد، رژیم غذایی کامل و تمرینات قدرتی می‎توانند به افراد دچار سارکوپنی کمک کنند تا دورنمای مثبتی در پیش رو داشته باشند و وضعیت بیماری خود را بهبود ببخشند.

Source:
Sarcopenia: Causes, symptoms, and management
Last reviewed Fri 21 July 2017
By MaryAnn de Pietro
Reviewed by Alana Biggers, MD, MPH 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

کرم‌ بی‌حسی مؤثرترین کاهش دهندة درد برای واکسیناسیون اطفال است

واکسیناسیون اطفال بهترین راه برای محافظت کودک در برابر 14 بیماری جدی دوران کودکی تلقی می‌شود. برخی اوقات درد ناشی از تزریق واکسن می‌تواند بچه را دچار پریشانی و اضطراب کند که این موضوع به تردید والدین

آیا فیبرومیالژی واقعیت دارد؟ باورهای غلط رایج در مورد این بیماری

فیبرومیالژی یک اختلال شایع سلامت است که با حساسیت و درد گسترده در عضلات و مفاصل مشخص می‌شود. برای بسیاری از مردم دچار تشخیص فیبرومیالژی، درد و اُفت ناشی از بیماری پایدار اما شدت آنها در برهه‌های مختلف