دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

در اغلب موارد، پس از رسیدن زنان به دوران یائسگی فیبروئیدها کوچک شده و به ابعاد چنان ریزی می‎رسند که دیگر سبب بروز هیچ علایمی در زنان نمی‎شوند

مقالات یائسگی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• نیکول گلن، دکتر دِبرا سولیوان
• ترجمه هامیک رادیان

فیبروئیدها تومورها یا توده‌هایی هستند که در عضلات رحم رشد می‎کنند. فیبروئیدها همچنین لییومیوماس یا میوماس نیز نامیده می‎شوند.
بر مبنای اعلام مرکز پزشکی UCSF این توده‎ها بسیار شایعند و 50 درصد زنان در مقطعی از زندگی خود دچار آنها می‎شوند.
فیبروئیدها اغلب به زنان در دهه‌های 30 و چهل زندگی آسیب می‎زنند و گرایشی به بروز بیشتر در زنان آفریقایی - آمریکایی تبار از خود نشان می‎دهند.
این توده‎ها تقریباً در همۀ موارد غیر سرطانی هستند. یک زن ممکن است در آن واحد دچار یک فیبروئید یا چند مورد از آن باشد، و این امکان وجود دارد که فیبروئیدها از نظر اندازه بسیار کوچک بوده یا بسیار بزرگ باشند.
مطالب این مقاله:
• فیبروئیدها پس از یائسگی
• علایم
• درمان فیبروئیدها
• دورنما

فیبروئیدها پس از یائسگی
فیبروئیدها برای رشد به هورمون استروژن نیاز دارند. پس از یائسگی میزان هورمون استروژن در زنان به شکل چشمگیری کاهش پیدا می‎کند، که این موضوع به طور معمول ریسک بروز فیبروئید را در زنان کاهش می‎دهد.
در بسیاری مواقع فیبروئیدها پس از رسیدن زنان به مرحلۀ یائسگی واقعاً کوچک‎تر می‎شوند و علایم کمتری ایجاد می‌کنند.
زنانی که در طول دوران پیش‌یائسگی یا پس از یائسگی درمان جایگزینی هورمون (HRT) می‎گیرند ممکن است شاهد بروز کاهش علایم در خود نباشند. دلیل این موضوع آن است که درمان جایگزینی هورمون معمولاً شامل استفاده از ترکیبی از استروژن و پروژسترون است، که همان هورمون‎هایی هستند که به فیبروئیدها امکان رشد در رحم زنان جوان‎تر را می‎دهند.

علایم
علایم فیبروئیدها فارغ از سن زنان در هنگام ابتلاء به آن یکسان باقی می‎ماند. علایم فیبروئید شامل موارد زیر است:
• خونریزی قاعدگی شدید و طولانی مدت، که برخی از اوقات با لختۀ خون زیاد همراه است
• بزرگ شدن شکم
آنمی
• خستگی مزمن
• احساس درد در هنگام سکس
• احساس درد در ناحیۀ پشت ساق پا
• احساس درد یا فشار در ناحیۀ لگن
• احساس فشار در ناحیۀ مثانه یا روده
• درد کمر
• دچار شدن به مشکل در بارداری یا تحمل عوارض در طول بارداری
برخی از زنان دچار علایم نمی‎شوند و حتی ممکن است اصلاً متوجه ابتلاء خود به فیبروئید نشوند مگر اینکه متخصص زنان در هنگام معاینات معمول آنها را متوجه وجود فیبروئیدها کند.
دیگر زنان دچار علایم بسیار شدید می‎شوند. برای این گروه از زنان، خونریزی قاعدگی ممکن است بسیار شدید و دردناک باشد به شکلی که مانع از کار کردن آنها شود یا به دلیل آنمی ناشی از کاهش خون دچار ضعف گردند.

درمان فیبروئیدها
درمان‎های فیبروئیدها طیف متنوعی از "مراقبت هشیارانه" برای زنانی که فاقد علامت هستند تا برداشتن کامل رحم (هیسترکتومی) در زنان دچار علایم شدید را شامل می‎شود.
دکتر در هنگام تصمیم‎گیری در مورد برنامۀ درمانی عوامل متعددی را در نظر می‎گیرد. برخی از این عوامل در فهرست زیر آمده است:
• امکان یا تمایل زن برای بارداری
• اندازۀ فیبروئیدها
• محل قرارگیری فیبروئیدها
• سن زن و میزان نزدیکی زمانی وی به یائسگی
• علایمی که وی دچار آنها می‎شود.
مگر در صورتی که زن دچار علایم ناشی از فیبروئید باشد، وی نیازی به درمان فیبروئید پس از یائسگی ندارد مگر اینکه فیبروئیدها از نظر اندازه بسیار بزرگ باشند.

"مراقبت هشیارانه"
بسیاری از زنان گزینۀ عدم درمان فیبروئیدها را انتخاب می‎کنند زیرا به گرایش فیبروئیدها به کوچک شدن یا از بین رفتن پس از یائسگی امید دارند. به هر جهت، با وجود در پیش گرفتن چنین انتخابی همچنان بررسی منظم فیبروئیدها از سوی دکتر اهمیت دارد تا میزان رشد آنها تحت نظر قرار گیرد.

دارو
اگر فیبروئیدها باعث بروز علایمی شوند، دکترها ممکن است به تجویز دارو اقدام کنند. داروهای مورد استفاده در این مورد شامل موارد زیر است:
• داروهای ضد درد: داروهای غیر استروئیدی ضد التهابی (NSAIDs) مثل ایبوپروفن یا استامینوفن می‎توانند به تسکین علایم و درد همراه فیبروئیدها کمک کنند.
• مکمل‎های آهن: زنان دچار خونریزی شدید عادت ماهانه ممکن است از مصرف مکمل‎های آهن سود ببرند، مخصوصاً زمانی که در پریود قرار دارند. آهن می‌تواند به پیشگیری آنمی ناشی از خونریزی بیش از حد کمک کند.
• قرص‌های کنترل بارداری: قرص‎های کنترل بارداری در دوز پایین و برخی از این قرص‌های که صرفاً حاوی ضد بارداری‎های بر پایۀ پروژسترون هستند می‎تواند به کنترل خونریزی شدید کمک کنند.
• آگونبست‎های ترشح هورمون گونادوتروپین (GnRHa): رایج‎ترین داروی مورد استفاده در این کلاس دارویی لوپرون نام دارد. داروهای GnRHa می‎توانند به‌کوچک شدن فیبروئیدها کمک کنند   و در صورت امکان‌پذیر بودن جراحی برداشتن آنها را ساده‎تر سازند. به هر جهت، لوپرون می‎تواند سبب بروز عوارض جانبی شدید شود و به کاهش چگالی یا تراکم استخوان مرتبط شده است، بنابراین دکترها مصرف آن را برای مدت کمتر از 6 ماه توصیه می‎کنند.

جراحی
برای زنانی که دچار فیبروئیدهای بزرگ هستند یا برای آنهایی که به شدت از علایم مربوط به فیبروئیدها رنج می‎برند، جراحی می‎تواند یک گزینۀ درمانی باشد.

هیسترکتومی
هیسترکتومی نوعی عمل جراحی برای برداشتن رحم زنان است. اگر زن یائسه یا نزدیک به یائسگی باشد، جراح ممکن است در کوران عمل به برداشتن تخمدان‎ها نیز اقدام کند.
عمل هیسترکتومی قطعاً به علایم فیبروئیدهای رحمی پایان می‎دهد که این باعث می‎شود تا عمل مزبور گزینۀ مناسبی برای زنانی باشد که دچار علایم شدید هستند و نیز قصد بچه‌‏دار شدن ندارند یا پیشتر بچه‏‌دار شده‌‏اند.
جراحان عمل هیسترکتومی را از طریق ایجاد برشی در شکم یا از راه واژن انجام می‎دهند.

تخریب اندومتریال
تخریب اندومتریال نوعی اقدام پزشکی است که در آن جدار رحم یا برداشته می‌شود یا برای کنترل علایم در زن تخریب می‎گردد. اغلب زنان پس از این عمل یا دچار قطع پریود می‎شوند یا اینکه پریود آنها بسیار سبک‎تر خواهد شد.
زنان پس از انجام عمل تخریب اندومتریال دیگر قادر به باردار شدن نخواهند بود، بنابراین این عمل برای زنانی که قصد بچه‎دار شدن در آینده را دارند گزینۀ مناسبی نیست.

میولیز
میولیز عملی است که در آن دکتر سوزنی را به درون فیبروئید فرو می‎برد. برای تخریب بافت فیبروئیدی از یک جریان الکتریکی یا یک مکانیسم سرمایشی انجمادی از طریق سوزن استفاده می‎شود.

آمبولیزاسیون شریان رحمی (UAE)
زنان دچار علایم شدید و بی‎میل نسبت به انجام هیسترکتومی کاندیدای مناسبی برای انجام آمبولیزاسیون شریان رحمی هستند. این اقدام شامل مسدود کردن رگ‎های خونی است که از طریق آنها خون به فیبروئید می‎رسد.
این عمل منجر به کوچک شدن فیبروئید می‎شود، اما در عین حال ممکن است مانع از باردار شدن زن در آینده گردد.

مایومکتومی
مایومکتومی عملی است که در آن فیبروئیدها برداشته می‎شوند اما رحم باقی می‎ماند. مایومکتومی برای زنانی که قصد دارند تا در آینده بچه‎دار شوند بهترین گزینه محسوب می‎شود. نامحتمل است که پزشکان انجام مایومکتومی را برای زنان یائسه توصیه کنند.
در مایومکتومی شکمی، جراح یک شکاف بزرگ در ناحیۀ زیر شکم ایجاد می‎کند، و از طریق آن فیبروئیدها را خارج کرده و زخم را می‎بندد.
در مایومکتومی لاپاراسکوپیک، جراح چهار برش باریک ایجاد کرده و آلات پزشکی را از طریق این برش‎ها وارد حفرات ایجاد شده می‎کند تا به برداشتن فیبروئیدها اقدام نماید.

دورنما
در اغلب موارد، پس از رسیدن زنان به دوران یائسگی فیبروئیدها کوچک شده و به ابعاد چنان ریزی می‎رسند که دیگر سبب بروز هیچ علایمی در زنان نمی‎شوند.
زنانی که درمان جایگزینی هورمون می‎گیرند یا آن گروه از زنان که همچنان دارای سطوح بالای استروژن هستند ممکن است در دوران یائسگی نیز کوچک شدن اندازۀ فیبروئیدها را تجربه نکنند. این وضعیت با استفاده از طیفی از اقدامات پزشکی قابل معالجه است و نوع این اقدامات به اندازۀ فیبروئیدها و شدت علایم بروز یافته در زنان بستگی دارد.
این موضوع حائز اهمیت است که زنان یائسه‎ای که دچار خونریزی واژینال یا دیگر علایم ابتلاء به فیبروئید هستند به دکتر مراجعه کنند. خونریزی واژینال پس از یائسگی اختلالی است که نیازمند ارزیابی پزشکی است تا اطمینان حاصل شود که این خونریزی حاصل وجود اختلالات جدی و تهدید کنندۀ زندگی زنان نیست.

Source:
Fibroids after menopause: What you need to know
Last reviewed Sat 30 September 2017
By Nicole Galan
Reviewed by Debra Sullivan, PhD, MSN, CNE, COI

 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

هشت علت شایع درد سینه در زنان

زنان در هر سنی از درد سینه خبر می‌دهند که به نام ماستالژیا نیز شناخته می‌شود. درد مزبور می‌تواند هم

سلامت مادران: نگرانی بزرگ نابرابری در کیفیت مراقبت و دسترسی به خدمات

سلامت مادری در سطح جهان موضوع بحث یک‌سری مقالات منتشر شده در لنست / The Lancet است، و نگرانی نویسندگ

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.

 

X

کپی رایت

هرگونه کپی مطالب سایت به هر شکل پیگرد قانونی دارد.