دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

سندرم پیریفورمیس و درد ناحیه کفل و مفصل ران

کورتیکوستروئید, سندرم گلوتئال عمقی, تست پیس, تست بیتی, تست ف.ا.آی.آر

سندرم پیریفورمیس اختلالی است که در آن عضله پیریفورمیس عصب سیاتیک را در تنگنا قرار می‌دهد

مقالات استخوان / اُرتوپدی

در این مقاله:
سندرم پیریفورمیس چیست؟
◄ گزینه‌های درمانی برای سندرم پیریفورمیس
◄ علایم سندرم پیریفورمیس
◄ علل سندرم پیریفورمیس
◄ تشخیص سندرم پیریفورمیس
◄ پیشگیری از سندرم پیریفورمیس
◄ خلاصه



سندرم پیریفورمیس باعث ایجاد درد در کفل و مفصل ران می‌گردد. این سندرم زمانی بروز می‌کند که عضله پیریفورمیس باعث تحریک عصب سیاتیک می‌شود.
این تحریک می‌تواند سبب درد، بی‌حسی، مور مور، و حس تیر کشیدن در کفل و مفصل ران شود، و گاهی اوقات این وضعیت در ران‌ها و ساق پا نیز بروز می‌کند. سندرم پیریفورمیس ممکن است حالت دردی گهگاهی داشته باشد یا وضعیت مزمن به خود بگیرد.


سندرم پیریفورمیس چیست؟
پیریفورمیس یک عضله گلابی شکل در کفل‌ها است که از پایه ستون فقرات تا بالای مفصل ران امتداد پیدا می‌کند. سندرم پیریفورمیس زمانی بروز می‌کند که این عضله دچار اسپاسم می‌شود و عصب سیاتیک مجاور خود را در تنگنا قرار می‌دهد.
سندرم پیریفورمیس ممکن است به شکل ناگهانی و معمولاً به دنبال آسیب دیدگی بروز کند یا ممکن است به تدریج در طول چندین ماه ایجاد گردد.


گزینه‌های درمانی برای سندرم پیریفورمیس
افراد می‌توانند برای کمک به درمان علایم سندرم پیریفورمیس از رویکردهای مختلفی استفاده کنند. برخی راهکارها را می‌توان در محیط خانه به کار برد و مابقی آنها نیاز به نظارت پزشک دارند. راهکارهای مورد اشاره عبارتند از:

مداوای خانگی
وقتی علایم نسبتاً خفیف باشند شخص می‌توانند موارد زیر را امتحان کند:
• کاربرد یخ یا کیسه آب گرم
ماساژ دادن کل ناحیه مفصل ران و کفل
• مصرف داروهای غیر استروئیدی ضد التهابی (NSAIDs) غیر نسخه‌ای. به هر حال شخص نباید این داروها را برای کم‌دردتر کردن ورزش مصرف کند. در واقع، شخص باید از فعالیت‌هایی مثل دویدن که باعث بدتر شدن درد می‌شود پرهیز نماید.
• استراحت پس از آسیب‌دیدگی آشکار

حرکات کششی و ورزش
شخص در عین حال ممکن است برای قدرتمند کردن عضله پیریفورمیس تمرینات و حرکات کششی انجام دهد. این کار می‌تواند به کاهش شدت اسپاسم عضله و تخفیف سفتی آن کمک کند.
برخی مثال‌ها در مورد تمرینات کششی که به تخفیف علایم کمک می‌کنند عبارتند از:
• به پشت دراز بکشید و زانوها را خم کنید. با قرار دادن مچ دست سمت آسیب دیده روی ساق پای دیگر، ران سمت آسیب دیده را بگیرید، به سمت قفسه سینه بکشید، و به مدت 15 ثانیه در حالت کشیده نگه دارید.
• با آرنج‌ها و پاهای قرار گرفته در حالت کشیده دراز بکشید و مفاصل ران را در خطی راست از کف اتاق جدا کنید و به مدت 15 ثانیه در این حالت باقی بمانید.
• در سمت آسیب دیده دراز بکشید، مفصل‌های ران و زانوها را خم کنید، سپس قسمت بالای پا را به سمت سقف بلند کنید و در حالت لمس پاشنه پاها وضعیت را به مدت 2 ثانیه حفظ کنید.
شخص باید هر یک از حرکات مزبور را سه تا پنج بار تکرار کند. اگر کسی قادر به اجراء حرکات نبوده یا دچار درد شود نباید به تمرین ادامه دهد.
دیگر تمرینات کمک کننده می‌تواند شامل گشودن مفصل ران و تمرینات ابداکشن باشد که وضعیتی مقاومتی برای مفصل‌های ران ایجاد می‌کند. راه رفتن نیز می‌تواند در طول روز به تخفیف تنش عضله کمک کرده و مانع از تشدید اسپاسم عضله گردد.

درمان‌های بالینی
اگر درد شدید باشد، در طول چندین روز تشدید گردد، یا پس از یک هفته مدیریت در خانه کماکان ادامه یابد، شخص باید در جستجوی درمان پزشکی برود.
شماری از درمان‌های پزشکی هستند که می‌توانند به تخفیف درد شدید ناشی از سندرم پیریفورمیس کمک کنند. این درمان‌ها شامل موارد زیرند:
• تزریق‌های بوتاکس که می‌توانند اسپاسم‌های عضله را کاهش داده و درد را تخفیف دهند.
• داروهای نسخه‌ای برای درد یا شل‌کننده‌های عضلانی. شخص باید در مورد ریسک‌ها و فواید داروهای ضد درد با پزشک مشورت کند زیرا این داروها می‌توانند اعتیادآور باشند.
• کورتیکوستروئید یا تزریق‌های بی‌حس کننده.
طب سوزنی و درمان نقطه فشاری.
• فیزیوتراپی یا بازیابی کارکرد پیریفورمیس، و پیشگیری از اتلاف مرتبط به کاربرد غلط و سوءعملکرد در عضلات پیرامون.
به عنوان خط متأخر درمان شخص ممکن است برای برش تاندون پیریفورمیس در محل اتصال آن به مفصل ران یا برش داخل پیریفورمیس برای تخفیف فشار بر عصب سیاتیک مورد عمل جراحی قرار گیرد.


علایم سندرم پیریفورمیس
سندرم پیریفورمیس معمولاً دردی مبهم یا تیر کشنده، مور مور یا بی‌حسی در ناحیه کفل ایجاد می‌کند. درد ممکن است به سمت پایین و پشت پاها، به همسترینگ‌ها و گاهی از اوقات به ساق پا و کف آن گسترش یابد.
افراد دچار این اختلال ممکن است نتوانند مدت طولانی بنشینند، درد بیشتری را در زمان حرکت در ناحیه مفاصل ران خود تجربه کنند یا در زمان خارج شدن از بستر خواب دچار درد شوند. آنها همچنین ممکن است پس از دویدن یا بالا رفتن از پله‌ها درد بیشتری متحمل گردند.


علل سندرم پیریفورمیس
همانند تنش عضلانی در دیگر قسمت‌های بدن، سندرم پیریفورمیس علل مختلفی می‌تواند داشته باشد.
این علل می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
تروما در ناحیه مفصل ران یا کفل که به ورم یا سفت شدن عضله پیریفورمیس منجر گردد
• اسپاسم عضله پیریفورمیس
• بیش‌کاربرد عضله پیریفورمیس، مثل مورد ورزش یا دویدن به شکل مکرر
• دوره‌های طولانی نشستن
• برخی ناهنجاری‌های مربوط به آناتومی
• خونریزی در ناحیه عضله پیریفورمیس


تشخیص سندرم پیریفورمیس
سندرم پیریفورمیس دارای تشخیصی است که به نوعی مناقشه‌برانگیز است. پژوهشگران در این مورد بحث کرده‌اند که معیارهای تشخیصی برای تمایز قائل شدن این اختلال از اختلالات مشابه وجود ندارد، که عمدتاً ناشی از فقدان تست‌های معتبر علمی است.
اخیراً، محققان تعیین کرده‌اند که ساختارهای متفاوتی هست که می‌توانند عصب سیاتیک را در تنگنا قرار دهند، و فقط یکی از آنها عضله پیریفورمیس است. به همین دلیل، متخصصان مراقبت‌های پزشکی اکنون ترجیح می‌دهند این وضعیت را بیشتر با اصطلاح طولانی‌تر سندرم گلوتئال عمقی بنامند.
بسیاری از پزشکان سندرم پیریفورمیس را صرفاً بر مبنای علایم تشخیص می‌دهند، که بدان معنی است که امکان دارد این اختلال دچار مشکل تشخیص بیش از حد و نیز کمتر از حد گردد.

تست
پزشکان معمولاً این اختلال را بر پایه از تشخیص رد کردن علل دیگر تشخیص می‌دهند. پزشک ممکن است شماری از تست‌های کششی را برای امتحان ایجاد مجدد تحریک قابل مشاهده در عصب سیاتیک توسط عضله پیریفورمیس انجام دهد.
• در تست فرایبرگ، پزشک با اعمال فشار ران باز شده شخص را به سمت داخل می‌چرخاند.
• در تست پیس، دکتر ابداکشن مقاوم انجام می‌دهد و ران شخص را به سمت بیرون می‌چرخاند.
• در تست بیتی، شخص به پهلو دراز کشید و زانوها را باز کرده، آن را چندین سانتی‌متری بالای میز معاینه نگه می‌دارد.
• در تست ف.ا.آی.آر، شخص مفصل ران را برای کشیدن پیریفورمیس می‌گشاید و عصب سیاتیک را تحت فشار قرار می‌دهد.
اکثر تست‌های تصویربرداری به پزشک در از تشخص رد کردن اختلالات دیگر کمک می‌کنند. نوروگرافی تشدید مغناطیسی نوعی MRI است که التهاب را در عصب‌ها ردیابی می‌کند و می‌تواند به شکلی اختصاصی‌تر تحریک عصب سیاتیک را نشان دهد. در هر حال، این تست ممکن است در تمامی کلینیک‌ها در دسترس نباشد.


پیشگیری از سندرم پیریفورمیس
همان تمرینات کششی که می‌توانند به تخفیف درد ناشی از پیریفورمیس یا سندرم گلوتئال عمقی کمک کنند می‌توانند ریسک گسترش آن را کاهش دهند. پیش از انجام هر تمرینی، شخص باید همیشه بدن خود را گرم کند. وی همیشه باید از تمرینات ایجادگر درد و نیز از ورزش تا زمان التیام هر گونه آسیب دیدگی اجتناب ورزد.
اجتناب از حرکات تکراری، اعمال فشار بر روی مفصل‌های ران، یا ماندن طولانی مدت در یک وضعیت ممکن است کمک کننده باشد.
استفاده از کفش دویدن مناسب و راحت مهم است. کفش‌ها باید امکان حرکت کامل و آزادانه را برای شخص تأمین کنند و نباید از جهات دیگر نیز تنگ یا آزارنده باشند. کفش‌های نامناسب می‌توانند باعث تضعیف حالت و شکل شوند.
اگر کسی دچار احساس ناراحتی گردد، ممکن است به استفاده از کمک ارتوپدی نیاز یابد. شخص می‌تواند از کفی‌های طبی در کفش‌های خود با هدف کاهش هر گونه عدم تعادل در زمان راه رفتن و نیز کاهش فشار بر عضله پیریفورمیس و عصب سیاتیک استفاده کند.


خلاصه
سندرم پیریفورمیس اختلالی است که در آن عضله پیریفورمیس عصب سیاتیک را در تنگنا قرار می‌دهد. این وضعیت بخشی از اختلالی گسترده‌تر به نام سندرم گلوتئال عمقی است. این وضعیت می‌تواند باعث درد، مور مور و بی‌حسی شود و نیز احتمال آن هست که حالت موقتی یا مزمن داشته باشد.

بسته به شدت اختلال مورد بحث، افراد می‌توانند به درمان در خانه پرداخته یا با پزشک مشورت کنند. ورزش در مورد مشکل مزبور می‌تواند کمک کننده باشد و همین نقش را برخی داروها می‌توانند ایفا کنند. در موارد شدید ممکن است به عمل جراحی نیاز باشد./



سندرم پیریفورمیس و درد ناحیه کفل و مفصل ران
دکتر مگان سولیمن، زاون ویلینس

ترجمه فرهنگ راد

Source:
Medical News Today
What's to know about piriformis syndrome?
Medically reviewed by Megan Soliman, MD —
Written by Zawn Villines —
Updated on August 3, 2021

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.