دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

فیبروز کیستیک علت حدود یک‎سوم تمامی موارد برونشکتازی محسوب می‎شود

برونشکتازی [برونکیکتاسیس] اختلالی است که در آن لوله‌های برونکیال (نایژه‎ای) فرد دچار آسیب‎دیدگی اتساع و زبری دایمی می‎شود. این آسیب دیدگی راه‎های هوایی به باکتری‌ها و مخاط امکان می‎دهد تا در ریه‎ها جمع شوند. وضعیت مورد بحث نتیجۀ بروز عفونت‎ها و انسدادهای مکرر در راه‎های هوایی است. علاجی برای برونشکتازی وجود ندارد اما اختلال مورد بحث قابل مدیریت است. در صورت درمان فرد بیمار به طور معمول می‎تواند زندگی نرمالی داشته باشد. به هر جهت، موارد عود بیماری باید به سرعت درمان شود تا جریان اکسیژن به مابقی بدن حفظ گردد و از آسیب دیدگی بیشتر ریه پیشگیری به عمل آید.

اتلکتازی درگیر کنندۀ بخش زیادی از ریه یا مواردی از آن که به سرعت رخ می‎دهند، مثل موارد ایجاد انسداد در راه هوایی اصلی و نزدیکی نای یا تجمع مقدار زیاد مایع یا هوای فشرده در یک ریه یا هر دو ریه تقریباً در تمامی موارد یک وضعیت تهدید کنندۀ زندگی محسوب می‎شوند

راه‎های هوایی لوله‎های شاخه شاخه شده‎ای هستند که در سراسر هر یک از ریه‌ها امتداد دارند. وقتی انسان نفس می‎کشد، هوا از درون راه هوایی اصلی در گلو، که برخی از اوقات نای نامیده می‌‏شود، وارد ریه‎ها می‎گردد. راه‎های هوایی به شکلی پیشرونده وقتی به انتهای خود در کیسک‎های هوایی موسوم به آلوئولی می‎رسند کوچک‎تر می‎شوند. آلوئولی کمک می‌کند تا اکسیژن هوا با دی‎اکسید کربن جابجا شود، که فرآورده‎ای زائد در بافت‎ها و دستگاه‎های بدن محسوب می‌شود. برای انجام این مهم آلوئولی باید با هوا پر شود. وقتی برخی از آلوئولی‎ها با هوا پر نمی‎شوند، وضعیت پدید آمده "اتلکتازی" نامیده می‎شود. بسته به علت زیربنایی بروز اتلکتازی، این اختلال ممکن است بخش‌های کوچک یا بزرگی از ریه را درگیر کند.

اگر کسی دچار اوردوز مواد مخدر یا سوء مصرف الکل شود این امکان هست که عملکرد مغز مختل شده و توانایی وی برای عمل دم و بازدم دچار مشکل گردد.

نارسایی تنفسی حاد* هنگامی ایجاد می‌گردد که مایعات در کیسک‌های** هوایی ریه‌ها جمع می‌شوند. وقتی چنین اتفاقی رخ می‌دهد ریه‌ها دیگر قادر نخواهند بود تا اکسیژن کافی وارد خون کنند. به نوبۀ خود دستگاه‎های بدن به خون غنی از اکسیژن کافی برای عملکرد خود دست نمی‎یابند. فرد در عین حال ممکن است در صورت ناتوانی ریه‎هایش در دفع دی‎اکسید کربن دچار نارسایی تنفسی حــاد گردد. نارسایی تنفسی هنگامی رخ می‌دهد که کاپیلاری‌ها یا رگ‎های خونی کوچک اطراف کیسک‎های هوایی قادر به تبادل کامل دی‎اکسید کربن با اکسیژن نیستند. این وضعیت ممکن است حاد یا مزمن باشد. در وضعیت نارسایی تنفسی حاد بیمار به شکل آنی علایم ناشی از فقدان مقدار کافی اکسیژن را در بدن تجربه می‎کند. در اغلب موارد در صورت عدم درمان سریع این نوع نارسایی به مرگ بیمار منتهی می‎شود.

مصرف دخانیات شایع‎ترین علت در این مورد است اما آمفیزم در عین حال ممکن است ژنتیکی باشد. آمفیزم مسری نیست

آمفیزم [امفسیما] نوعی از بیماری انسدادی مزمن ریه است. کیسک‎های* هوایی ریه‎ها صدمه دیده و متسع می‎شوند. نتیجۀ این اختلال سرفه مزمن و مشکلات تنفسی است. مصرف دخانیات شایع‎ترین علت در این مورد است اما آمفیزم در عین حال ممکن است ژنتیکی باشد. آمفیزم هیچ علاجی ندارد اما ترک مصرف سیگار می‎تواند مانع تشدید این بیماری شود. دو علامت کلیدی آمفیزم تنگی نفس و سرفه مزمن است. این علایم در مراحل اولیه بیماری بروز می‎کنند. فرد دچار تنگی نفس یا دیس‎پنه، احساس می‎کند که قادر به نفس‎گیری نیست. این وضعیت ممکن است صرفاً در طول تمرینات فیزیکی بروز کند، اما همچنان که بیماری پیشرفت می‎کند، وضعیت مزبور حتی ممکن است در حالت استراحت نیز ایجاد شود.

احتمال مرگ بر اثر پنومونی آسپیراسیون وجود دارد و به همین دلیل پزشکان درمان فوری آن را در دستور کار قرار می‎دهند.

پنومونی آسپیراسیون نوعی پنومونی است که در صورتی اتفاق می‎افتد که فرد به جای بلع چیزی آن را استنشاق کند. اجرام مربوط به مواد غذایی، بزاق، استفراغ، یا دیگر مواد ممکن است باعث ایجاد عفونت در راه‎های هوایی شده و به پنومونی آسپیراسیون منجر شوند. در پنومونی آسپیراسیون این اجرام بدان دلیل وارد ریه‎ها می‎شوند که فرد به جای بلعیدن، آنها را تنفس می‎کند. ریه‎های سالم به طور معمول می‎توانند از پس این باکتری‎ها برآیند و در حد امکان با ایجاد سرفه در فرد وی را از شر آنها خلاص کنند. مردمی که دچار مشکل در سرفه کردن هستند، پیشتر مریض شده‎اند، یا افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف بیشتر در معرض خطر ابتلاء به پنومونی آسپیراسیون قرار دارند. پنومونی آسپیراسیون بیشتر در مردم سالمند و نیز کودکان خردسال شایع است اما به طور بالقوه هر کسی ممکن است به آن دچار شود.

هیچ گونه شواهدی در مورد مفید بودن داروهای سرفه برای کمک به کودکان وجود ندارد و این داروها به علت عوارض جانبی خود می‎توانند برای کودکان خطرناک باشند.

سرفه که به نام تاسیس نیز شناخته می‎شود کنشی ارادی یا غیر ارادی است که باعث پاک شدن گلو و معبر تنفسی از ذرات خارجی، میکرب‎ها، مواد محرک، مایعات و مخاط می‎شود. در بیشتر موارد سرفه دارای علل زیربنایی جدی نیست، اما در موارد نادر، سرفه درازمدت می‎تواند نشانه‎ای از اختلالی مثل سرطان ریه یا نارسایی قلبی باشد که نیاز به درمان دارد. دیگر عللی که می‎توانند مشوق مراجعه به پزشک باشند عبارتند از: وجود سرفه‌ای که تشدید می‎شود، وجود ورم یا توده در ناحیۀ گردن، کاهش وزن، شدید بودن سرفه، دشواری بلع، بروز تغییرات پایدار در آوای صوتی، سرفه‎ای که با بالا آوردن خون همراه است (سرفه خونی)، دشواری تنفسی، درد قفسه سینه، بروز تب‎هایی که برطرف نمی‎شوند.

سرفه مزمن هنگامی مطرح است که سرفه کردن بیش از 8 هفته در بزرگسالان یا 4 هفته در مورد کودکان ادامه داشته باشد

سرفه کردن یک عملکرد متعارف بدن است اما وقتی سرفه برای زمانی طولانی ادامه یابد، می‎تواند در زندگی روزمره اختلال ایجاد کند و نگران‎کننده باشد. سرفه مزمن ممکن است ‘تر’ و باعث بروز خلط بوده یا ‘خشک’ و با خارش و غلغلک گلو همراه باشد. سرفه مزمن هنگامی مطرح است که سرفه کردن بیش از 8 هفته در بزرگسالان یا 4 هفته در مورد کودکان ادامه داشته باشد. علل شایع در این مورد آسم، انواع آلرژی، بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD) یا برونشیت را شامل می‎شود. با شیوع کمتر سرفه مزمن می‎تواند نشانه‎ای از اختلالات شدیدتر مثل سرفه قلبی یا بیماری ریوی باشد.

مقالات دیگر...

 

X

کپی رایت

هرگونه کپی مطالب سایت به هر شکل پیگرد قانونی دارد.